Τρίτη, 2 Ιουλίου 2019

Άγιοι - Greek Orthodox Web 6

http://orthodoxweb.blogspot.com

ORTHODOX WEB



Άγιοι

Greek Orthodox Web 6

ORTHODOX CHRISTIANITY – MULTILINGUAL ORTHODOXY – EASTERN ORTHODOX CHURCH – ΟΡΘΟΔΟΞΙΑ – ​SIMBAHANG ORTODOKSO NG SILANGAN – 东正教在中国 – ORTODOXIA – 日本正教会 – ORTODOSSIA – อีสเทิร์นออร์ทอดอกซ์ – ORTHODOXIE – 동방 정교회 – PRAWOSŁAWIE – ORTHODOXE KERK -​​ නැගෙනහිර ඕර්තඩොක්ස් සභාව​ – ​СРЦЕ ПРАВОСЛАВНО – BISERICA ORTODOXĂ –​ ​GEREJA ORTODOKS – ORTODOKSI – ПРАВОСЛАВИЕ – ORTODOKSE KIRKE – CHÍNH THỐNG GIÁO ĐÔNG PHƯƠNG​ – ​EAGLAIS CHEARTCHREIDMHEACH​ – ​ ՈՒՂՂԱՓԱՌ ԵԿԵՂԵՑԻՆ​​

ORTHODOX WEB: http://orthodoxweb.blogspot.com - Abel-Tasos Gkiouzelis - Email: gkiouz.abel@gmail.com

♫•(¯`v´¯) ¸.•*¨*
◦.(¯`:☼:´¯)
..✿.(.^.)•.¸¸.•`•.¸¸✿
✩¸ ¸.•¨ ​

http://greekorthodoxweb1.blogspot.com - Θεία Εξομολόγηση
http://greekorthodoxweb3.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb4.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb7.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία
http://greekorthodoxweb9.blogspot.com - Μεταστροφές στην Ορθοδοξία

<>

Άγιοι: Η Οικογένειά μας

Ἀρχιμ. Ἰωάννης Κωστώφ:

Εἶναι πολύ ὡραῖο πρᾶγμα νά γνωρίζης τήν οἰκογένειά σου κι αὐτή νά σέ περιβάλλη μέ ἀγάπη καί νά σέ ἐνισχύη. Ἀπό τήν ἄλλη, εἶναι ὀδυνηρό νά εἶσαι ὀρφανός κι, ἀκόμη χειρότερο, τό νά βρίσκεσαι σέ ἀνάγκη, νά ἔχης συγγενεῖς, ἀλλά νά μήν τό γνωρίζης. Σέ ποιόν ν᾽ ἀπευθυνθῆς τότε; Οἱ Ψευδομάρτυρες τοῦ Ἰεχωβᾶ καί οἱ Προτεστάντες οἰκειοθελῶς ἀρνοῦνται τή βοήθεια τῶν μεγαλυτέρων ἀδελφῶν τους, τῶν Ἁγίων καί μάλιστα διατείνονται ὅτι αὐτό εἶναι καί ἡ θέλησι τοῦ Πατέρα τους, τοῦ Θεοῦ. Στίς ἑπόμενες σελίδες θά δοῦμε ἄν αὐτό εἶναι ἀλήθεια ἤ ἄν ὁ καλός μας Θεός χαίρεται μέ τήν τιμή τήν ὁποία ἐπιδεικνύουμε στούς προγενέστερους ἀδελφούς μας καί τήν προσφυγή μας σ᾽ αὐτούς.

Ὁ καλοπροαίρετος ἀναγνώστης θά διαπιστώση τήν ἀλήθεια τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας καί θά χαρῆ πού θά ἀνταμώνη μέ τούς συγγενεῖς του καί θά ἀπολαμβάνη τά δῶρα τους. Ἡ ἔρευνά μας θά γίνη μέ τή συμβουλή τοῦ Ἁγ. Παϊσίου τοῦ Ἁγιορείτου πού ἔλεγε: «Τίς διάφορες θεωρίες τῶν θεολόγων νά τίς περνᾶτε ἀπό τό πατερικό κόσκινο. Ἐμεῖς πρέπει νά τίς κοσκινίζουμε μέ βάσι τούς Πατέρες καί ὅ,τι εἶναι σκουπίδια ἤ πίτουρα νά τά πετᾶμε».

Στά λίγο προγενέστερα χρόνια θά θυμοῦνται οἱ παλαιότεροι τήν ἐκπομπή τοῦ Ραδιοφώνου Ἀναζητήσεις τοῦ Ἑλληνικοῦ Ἐρυθροῦ Σταυροῦ, μιά γλυκόπικρη ἐκπομπή πού ἔδινε καί ζητοῦσε πληροφορίες γιά ἀγνοουμένους τῆς Μικρασιατικῆς Καταστροφῆς καί τοῦ Ἐμφυλίου Πολέμου.

Τό δικό μας ραδιόφωνο, ὁ Συναξαριστής, δίνει πάντα τίς ζητούμενες πληροφορίες γιά τούς Ἁγίους μας καί μᾶς προτρέπει νά προσφεύγουμε σ᾽ αὐτούς, ἀλλά καί νά τούς μιμούμασθε. Ἄς μήν ξεχνᾶμε ὅτι τό βιβλίο τῶν Πράξεων τῶν Ἀποστόλων, στήν Καινή Διαθήκη, εἶναι ἕνα ἀτελείωτο βιβλίο· σταματᾶ ἀπότομα. Αὐτό δέν εἶναι ἕνα μειονέκτημά του, ὅπως θά θεωροῦσε κάποιος, ἀλλά ἔχει τήν ἑξῆς σημασία: Ἀνά τούς αἰῶνες προστίθενται συνεχῶς καινούργια κεφάλαια: οἱ Πράξεις τῶν Ἁγίων, γιατί ὄχι καί οἱ δικές μας, μιᾶς καί: «τιμή Μάρτυρος (ἀλλά καί κάθε Ἁγίου), μίμησι Μάρτυρος», κατά τό Χρυσόστομο.

Καλωσορίσατε στήν οἰκογένειά σας!

Από το βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Ἁγιολογία, ἐκδ. Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (2108220542, 6978461846), Σταμάτα 2013

Πηγή:

http://agiosioannisdamaskinos.blogspot.com

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ

<>

GPS για τον Παράδεισο

Αεροπορικό ταξίδι με Πιλότο τον Κύριο και πλήρωμα την Παναγία και τους Αγίους

Αρχιμ. Ιωάννης Κωστώφ:

"Ὅπως μιά καλή νοικοκυρά παίρνει μιά συνταγή ἑνός γλυκοῦ γιά νά τό κάνη, κι ἀρχίζει καί βάζει ὅλα τά ὑλικά ὅπως λέει ἡ συνταγή, στό τέλος μπορεῖ νά δῆ ὅτι τό γλυκό της ἀπέτυχε, ὁπότε τό δίνει στό σκύλο της νά τό φάη... Λοιπόν, ἔτσι εἶναι καί ἡ ζωή μας. Διαβάζουμε τίς Ὁδηγίες γιά τή ζωή μας πού εἶναι τό Εὐαγγέλιο, ἀλλά τά κάνουμε... θάλασσα! Καί πάλι κάνουμε μιά προσπάθεια, καί πάλι, καί πάλι. Ἀλλά, ὅπως στό γλυκό πού τή μιά φταίει τό αὐγό πού ἔπεσε παραπάνω, τήν ἄλλη ἡ ζάχαρη πού ἔπεσε πιό λίγη, ἔτσι καί στή ζωή. Μιά φορά φταίει ἡ Φιλαυτία μας, μιά φορά φταίει ἡ Ὑποκρισία μας, μιά φορά φταίει τό ὅτι μιλήσαμε γιά τόν πλησίον μας σάν νά μήν ἦταν ἀδελφός μας... Κι ὅλα αὐτά μαζεύονται καί γίνονται σάν μιά πέτρα πού θά μᾶς ρίξη κάτω στή θάλασσα νά πνιγοῦμε καί τίποτε ἄλλο...

Χρειάζονται, λοιπόν, ὁδηγίες γιά τή ζωή μας. Καί, ὅπως συμβαίνει καί γιά τά ἐπίγεια ταξίδια, βοηθάει πολύ μιά σύγχρονη ἐφεύρεσι πού, φωνητικά καί ὀπτικά, ὑπαγορεύει τό ἀκολουθητέο δρομολόγιο: τό GPS (Global Position System) —τό Σύστημα Καθορισμοῦ Θέσεως στήν Ὑδρόγειο. Καί, βέβαια, στό πνευματικό ταξίδι πρός τόν Παράδεισο αὐτοί πού ὑποδεικνύουν διαδρομές, ἀλλά, ταυτόχρονα, καί βοηθοῦν εἶναι οἱ Ἅγιοι καί Πατέρες τῆς Ἐκκλησίας μας, πού βάδισαν πρίν ἀπό μᾶς τόν ἴδιο δρόμο καί ξέρουν τίς κακοτοπιές, ἀλλά καί τίς σωστικές ὀάσεις του. Ἄς πάρουμε, λοιπόν, τίς πνευματικές ὁδηγίες τους καί ἄς ξεκινήσουμε.

Καί, ὅπως καί στά ἀεροπορικά ταξίδια, ὁ πιλότος (ὁ Κύριός μας) καί τό πλήρωμα (ἡ Παναγία, οἱ Ἅγιοι καί οἱ Ἄγγελοι) μᾶς καλωσορίζουν καί μᾶς εὔχονται καλό ταξίδι".

Από το Βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, GPS ΓΙΑ ΤΟΝ ΠΑΡΑΔΕΙΣΟ, Δέν ὑπάρχει δευτέρα εὐκαιρία ἀλλά Δευτέρα Παρουσία, Περί Πνευματικοῦ Ἀγῶνος 2, ΕΚΔ. ΑΓ. ΙΩΑΝΝΗΣ Ο ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ (2108220542 - 6978461846), ΑΘΗΝΑ 2011

Πηγή:

http://www.truthtarget.gr

TRUTH TARGET - ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΑΠΟΛΟΓΗΤΙΚΗ

<>

Ο Άγιος Μοχούντα 
(St Mochuda / St Carthach the Younger) του Lismore Ιρλανδίας (+639) ακολουθεί στην παιδική του ηλικία τον Επίσκοπο και τους Ιερείς στη Μονή του Tuaim

Μία ημέρα καθώς ο Άγιος Μοχούντα (Άγιος Καρθάχ) [St Mochuda / St Carthach] του Lismore της Ιρλανδίας (+639) πρόσεχε το κοπάδι του όπως συνήθως κοντά στο ποτάμι, άκουσε τον Επίσκοπο και τους Ιερείς του να περνάνε από εκεί, ψέλνοντας καθώς πορευόντουσαν. Το Πνεύμα του Θεού άγγιξε την καρδιά του παιδιού και αφήνοντας τα γουρούνια του ο Άγιος Μοχούντα (St Mochuda) ακολούθησε την πομπή μέχρι το Μοναστήρι που ονομαζόταν Tuaim (Druim Fertain) μέσα στο οποίο μπήκαν οι Ιερείς. Και καθώς ο Επίσκοπος και οι υπόλοιποι κάθισαν για να φάνε, ο Άγιος Μοχούντα (St Mochuda), άγνωστος σε αυτούς, κρύφτηκε στην σκιά της πόρτας του μοναστηριού.

Την ίδια στιγμή ο βασιλιάς, ονόματι Maoltuile, προβληματιζόταν για το παιδί, παρατηρώντας την απουσία του (από την κατοικία του στο Achaddi) εκείνο το απόγευμα και δεν ήξερε τον λόγο της απουσίας του. Έστειλε αμέσως αγγελιοφόρους για να ψάξουν τον νέο σε όλη τη χώρα και ένας από αυτούς τον βρήκε να κάθετε στην πόρτα του μοναστηριού. Ο αγγελιοφόρος πήρε τον Άγιο Μοχούντα (St Mochuda) μαζί του πίσω στον βασιλιά.

Ο βασιλιάς τον ρώτησε: “Παιδί μου, γιατί έφυγες με αυτόν τον τρόπο;”.

Ο Άγιος Μοχούντα (St Mochuda) απάντησε: “Κύριε, αυτός είναι ο λόγος που έφυγα μακριά. Με προσέλκυσαν οι άγιοι Ψαλμοί του Επισκόπου και των Ιερέων. Δεν έχω ακούσει ποτέ κάτι τόσο όμορφο σαν αυτό. Οι Ιερείς έψελναν σε όλη τη διαδρομή μπροστά μου. Έψελναν μέχρι που έφτασαν στο Μοναστήρι και συνέχισαν να ψέλνουν μέχρι να πάνε για ύπνο. Όμως ο Επίσκοπος έμεινε όλη τη νύχτα ξάγρυπνος και προσευχόμενος ενώ όλοι οι άλλοι είχαν κοιμηθεί. Και εύχομαι, βασιλιά μου, να μάθω απ᾽ έξω τους Ψαλμούς τους και τις τελετουργίες τους”.

Ακούγοντας το αυτό ο βασιλιάς αμέσως έστειλε ένα μήνυμα στον Επίσκοπο ζητώντας του να έρθει να τον δει.

Πηγή:

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2018/08/mochuda.html

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΕΛΤΙΚΗ & ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

<>

Άγιος Μαύρος ο Ρωμαίος, 
ιδρυτής και ηγούμενος Μονής στο Glanfeuil της Γαλλίας (+584)

15 Ιανουαρίου

Γεννημένος το 512 στη Ρώμη, ο Άγιος Μαύρος ανήκε σε πλούσια και επιφανή οικογένεια της Συγκλήτου. Σε ηλικία δώδεκα ετών τον εμπιστεύτηκαν στη φροντίδα του Αγίου Βενέδικτου, που οργάνωνε τότε την κοινοβιακή ζωή των μαθητών του στο Σουμπιάκο (τιμάται 14 Μαρτίου). Το αγόρι πρόκοψε γρήγορα σε όλες τις αρετές της μοναστικής ζωής, τόσο που ο Δάσκαλος μπορούσε να τον προτείνει ως παράδειγμα εγκράτειας, σιωπής και προσήλωσης στην προσευχή, και τον έκανε τον πιστό του συνεργάτη.

Μία μέρα, καθώς ο μακάριος Άγιος Βενέδικτος είχε στείλει έναν άλλο από τους νέους μαθητές του, τον Πλακίδα, να φέρει νερό από τη λίμνη, του αποκαλύφθηκε ότι το παιδί καθώς πήγαινε να πιάσει τον κουβά του που γλίστρησε, έπεσε κι αυτό μέσα και κινδύνευε να πνιγεί. Έστειλε και τον Άγιο Μαύρο που με την ευλογία του Πατρός, τρέχει ως τη λίμνη, φθάνει στο μέρος όπου το ρεύμα είχε παρασύρει τον Πλακίδα, τον πιάνει από τα μαλλιά και τον βγάζει στην όχθη. Γυρνώντας διαπίστωσε κατάπληκτος ότι είχε βαδίσει επί των υδάτων όπως σε στέρεη γη.

Όταν το είπε στον Άγιο Βενέδικτο, ο Άγιος απέδωσε αυτό το κατόρθωμα στην υπακοή του μαθητή του, αλλά ο Άγιος Μαύρος διαμαρτυρήθηκε, λέγοντας ότι αυτός δεν είχε καμία σχέση με αυτό που συντελέσθηκε ασυνείδητα και πως με τη Χάρη του Θεού ο έπαινος έπρεπε να αποδοθεί στην ευλογία του Πατρός. Ο νεαρός Πλακίδας παρενέβη σ’αυτήν την άγια φιλονικία λέγοντας: Τη στιγμή που βγήκα από το νερό, είδα πάνω από το κεφάλι μου το πανωφόρι του Αββά, και είχα την εντύπωση ότι αυτός με τραβούσε από το νερό.

Μετά από αυτά, ο Μαύρος ακολούθησε τον Άγιο Βενέδικτο στο όρος Κασσέν, συνεργάσθηκε στην ίδρυση του ενδόξου μοναστηριού του και ανέλαβε τη διοίκηση. Επικαλούμενος τη βοήθεια των προσευχών του Γέροντα, γιάτρευε τις αρρώστιες τόσο καλά που όλοι τον θεωρούσαν κληρονόμο των χαρισμάτων του Αγίου Βενεδίκτου και άξιο διάδοχό του.

Περί τα τέλη του 542 όμως, δύο απεσταλμένοι του επισκόπου Le Mans ήλθαν να ζητήσουν από τον μακάριο Γέροντα να στείλει μερικούς μοναχούς στη Γαλλία, για να ιδρύσουν μοναστήρι. Ο Άγιος Βενέδικτος φωτισμένος από θεία αποκάλυψη, συναίνεσε τότε να αποχωριστεί τον πιστό του μαθητή. Έδωσε στον Άγιο Μαύρο ένα αντίγραφο του Κανόνα του και τον έστειλε εφοδιασμένο με την ευλογία του, να διαδώσει στη Γαλλία την ουράνια βιοτή που είχε εγκαταστήσει στο κοινόβιό του.

Ο Άγιος Μαύρος και οι συνοδοί του, ύστερα από πολλές περιπέτειες έλαβαν, χάρη στην προστασία του βασιλιά της Αυστρασίας (του ανατολικού τμήματος της Γαλλίας), μία έκταση στο Glanfeuil, κοντά στον ποταμό Λίγηρα, όπου οικοδόμησαν ένα μοναστήρι (552) που απέβη γρήγορα κέντρο πλατιάς εξάπλωσης των πνευματικών τέκνων του Αγίου Βενεδίκτου σε όλη τη χώρα.

Σε διάρκεια τριάντα οκτώ ετών ηγουμενίας κοσμημένης με πλήθος θαυμάτων, ο Άγιος Μαύρος αποσύρθηκε μοναχικά για να ετοιμάσει την εκδημία του προς τον Κύριο. Εκοιμήθη εν ειρήνη, στις 15 Ιανουαρίου 584, τη στιγμή που η χολέρα κατέβαλε μεγάλο αριθμό των μαθητών του.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξατιστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Τόμος πέμπτος, Ιανουάριος, 15. Εκδόσεις Ορμύλια.

Πηγή:

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

https://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2019/01/15.html

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

<>

Ο Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης (+1994) 
ενώ ήταν εν ζωή με πλήρη επίγνωσή του εμφανιζόταν στα όνειρα ανθρώπων 
και τους συμβούλευε

Ἄλλοτε ὁ π. Παΐσιος παρουσιαζόταν σέ ὄνειρο σέ κάποιους. Αὐτό δέν εἶναι τόσο θαυμαστό. Τό θαυμαστό εἶναι ὅτι εἶχε ἐπίγνωσι τῆς ἐμφανίσεως, καί ὅταν συναντοῦσε τά πρόσωπα, ὑπενθύμιζε τήν ἐμφάνισί του καί ρωτοῦσε ἄν ἔκαναν αὐτό τό ὁποῖο τούς εἶπε στό ὄνειρο.

Μαρτυρία π. Βασιλείου Βύρλιου, ἐφημερίου Ἱεροῦ Ναοῦ ἁγίου Λουκᾶ Σταυρουπόλεως, Θεσσαλονίκης:

“Ἕνα καλοκαίρι τῆς δεκαετίας τοῦ ᾽80 εἶχε καταβληθῆ ἄσχημα ἡ ὑγεία μου. Ὅλο τό μῆνα Ἰούλιο ἤμουν ἄρρωστος. Ὅταν μπῆκε ἡ νηστεία τῆς Παναγίας, μέσα στήν παραζάλη τῆς ἀυπνίας μοῦ ἦλθε λογισμός ὅτι πρόκειται νά πεθάνω. Τά χαράματα κοιμήθηκα γιά λίγο, καί βλέπω τό γέροντα Παΐσιο νά μοῦ λέη: ῾Βρέ κουτέ, δέν πεθαίνεις᾽. Στήν ἐρώτησι, πῶς θά ξεπεράσω τό πρόβλημά μου, ἀπαντᾶ: ῾Ἡ ταπείνωσι τό θεραπεύει᾽. Αἰσθάνθηκα μεγάλη ἐσωτερική ἀνεξήγητη χαρά καί ἔντονη ἐπιθυμία νά ἐπισκεφθῶ τό Γέροντα. Τήν ἴδια μέρα ξεκίνησα γιά τό Ἅγιο Ὄρος παίρνοντας γιά βοηθό ἕνα γνωστό μου, λόγῳ τῆς προηγουμένης ταλαιπωρίας μου. Στό Κουτλουμούσι, ρωτήσαμε κάποιο μοναχό, ἄν ὁ Γέροντας βρίσκεται στό Κελλί του. Μᾶς ἀπάντησαν: ῾Δέν προλάβατε, ἔχει λίγη ὥρα πού ἔφυγε᾽.

Λέω στό γνωστό μου νά πᾶμε γρήγορα. Φθάνοντας στό Κελλί τόν ἀκούσαμε: Ἔ! δάσκαλε (ἀκόμα δέν εἶχα χειροτονηθῆ). Ἔλα ἀπό δῶ, βρέ παιδί μου. Ἐσένα περίμενα. Πῶς θά ἔφευγα; Ποῦ σταματήσαμε τό πρωΐ τή συζήτησι;᾽.

—Στήν ταπείνωσι, Γέροντα”...

Από το Βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, ΑΓΙΟΛΟΓΙΑ, εκδ. Ἅγιος Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός, τηλ. 2108220542, Ἀθήνα 2012

Πηγή:


SAINT PAISIOS OF HOLY MOUNT ATHOS

Άγιος Παΐσιος ο Αγιορείτης

<>

Άγιος Μάγκχολντ (St Maughold) ο Ιρλανδός, Επίσκοπος της Νήσου Man της Ιρλανδικής Θάλασσας (+488)

25 Απριλίου

Ο Άγιος Μάγκχολντ (St Maughold) ήταν Ιρλανδός πρίγκιπας και πρίν βαπτιστεί Χριστιανός από τον Άγιο Πατρίκιο (St Patrick) τον Φωτιστή της Ιρλανδίας ήταν καπετάνιος μιας ομάδας πειρατών.

Ο Maughold και οι πειρατές του προσπάθησαν να κάνουν στον Άγιο Πατρίκιο ένα πολύ ανόητο αστείο. Έβαλαν έναν ζωντανό άνθρωπο σε ένα σάβανο προσποιούμενος τον πεθαμένο. Στη συνέχεια κάλεσαν τον Άγιο Πατρίκιο να προσπαθήσει να αναστήσει τον υποτιθέμενο νεκρό. Ο Άγιος Πατρίκιος ήρθε, έβαλε το χέρι του στο σάβανο και έφυγε. Όταν ο Maughold και οι φίλοι του άνοιξαν το σάβανο, βρήκαν τον άνθρωπο πεθαμένο.

Ένας πειρατής από τους φίλους του Maughold, με το όνομα Connor, πήγε γρήγορα στον Άγιο Πατρίκιο και του ζήτησε συγγνώμη. Ο Άγιος Πατρίκιος τότε συγκέντρωσε τον Maughold και τους πειρατές του, τους δίδαξε τον Χριστό και τους βάφτισε όλους Χριστιανούς. Στη συνέχεια ευλόγησε τον άνθρωπο που είχε πεθάνει, ο οποίος αμέσως επέστρεψε στη ζωή και βαφτίστηκε επίσης. Ο Άγιος Πατρίκιος επέκρινε τότε τον Maughold λέγοντας ότι έπρεπε να βοηθά τους άνδρες του να έχουν καλές ζωές και του είπε ότι πρέπει να αντισταθμίσει τα άσχημα πράγματα που έχει κάνει στη ζωή του με αρετές.

Ο Maughold αποσύρθηκε από τον τόπο που έμενε για να αποφύγει τον κοσμικό πειρασμό. Ως κανόνα για τα προηγούμενα εγκλήματά του, ο Άγιος Πατρίκιος του είπε να μπει σε μία ψαρόβαρκα χωρίς κουπιά και να αφήσει το Θεό να οδηγήσει την βάρκα του.

Η βάρκα του παρασύρθηκε από τα κύμματα στη Νήσο Man η οποία βρίσκεται στη Θάλασσα της Ιρλανδίας, μεταξύ Μεγάλης Βρετανίας και Ιρλανδίας, όπου εκεί ήταν ήδη εγκατεστημένοι οι ιεραπόστολοι μαθητές του Αγίου Πατρικίου, ο Άγιος Ρομούλος (St Romulus) και ο Άγιος Κόνινδρος (St Conindrus) [Romuil και Conindri].

Ο Maughold βγήκε στη βορειοανατολική ακτή του νησιού κοντά στο Ramsey, στο Maughold Head, και έμεινε σε μία σπηλιά στην πλευρά του βουνού.

Αργότερα επιλέχτηκε από τους Manx, τους κατοίκους της Νήσου Man, για να διαδεχθεί τον Romuil και τον Conindri ως Επίσκοπος.

Μνημονεύεται ως σήμερα στη Νήσο του Man για την καλοσύνη του και την παιδική απλότητά του προς τους ντόπιους Manx. Αρκετές τοποθεσίες στο Νησί μετά την κοίμησή του πήραν το όνομά του.

Ο Άγιος Μάγκχολντ (St Maughold), γνωστός επίσης ως Macaille, Maccaldus, Machalus, Machaoi, Machella, Maghor, Mawgan, Maccul, Macc Cuill, κοιμήθηκε το 488 και τιμάται ως πολιούχος της Νήσου Man. Η εορτή του είναι στις 25 Απριλίου.

Πηγή:

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART - ORTHODOX IRELAND

Η Ορθοδοξία στην Ιρλανδία
<>

Ένα θαυμαστό όραμα πριν το 
τροχαίο ατύχημα του Μαρτυρικού Ιεραποστόλου του Κονγκό π. Κοσμά Γρηγοριάτη-Αγιορείτη (+1989)

Ἀναφέρει ὁ Μοναχός Δαμασκηνός Γρηγοριάτης:

«Τήν ἡμέρα τοῦ τροχαίου ἀτυχήματος, στό ὁποῖο ὁ π. Κοσμᾶς Γρηγοριάτης ἄφησε τήν τελευταία του πνοή, ἕνας γηγενής ἔμπορος ταξίδευε μέ τό αὐτοκίνητό του στόν ἴδιο δρόμο, ὅπου λίγες ὧρες ἀργότερα θά συνέβαινε ἡ θανατηφόρα σύγκρουσι. Στό σημεῖο ἀκριβῶς τοῦ ἀτυχήματος ὁ ἔμπορος εἶδε ξαφνικά μπροστά του, σάν σέ ὅράμα, ἕνα λευκό μέ γένια, πού φοροῦσε μαῦρο σουτάν (δηλαδη μακρύ φόρεμα), νά ἵπταται καί νά ἀνεβαίνη ψηλά στόν οὐρανό. Ἐκεῖ κοντά στό χωριό Σοφουμουάνγκο ἔμεναν φίλοι του, ἄνθρωποι τῆς ἴδιας φυλῆς, στήν καλύβα τῶν ὁποίων κατέφυγε ἔκπληκτος ἀπ᾽ τό ὅράμα πού εἶχε δεῖ πρίν ἀπό λίγο. Ἔντρομος τούς διηγήθηκε αὐτό πού εἶδε κι ἐκεῖνοι τόν συμβούλεψαν νά μή συνεχίση τό ταξίδι του, γιατί, κατά τήν γνώμη τους, ὁ Θεός μέ τήν ἐνέργειά του αὐτή ἤθελε νά τοῦ φράξη τό δρόμο καί νά τόν προστατεύση. Ἔτσι ὁ ἔμπορος ἀποφάσισε νά διανυκτερεύση στό χωριό καί νά συνεχίση τό ταξίδι του τήν ἑπομένη. Τό βράδυ, στίς ὀκτώ ἡ ὥρα, ἀκούσθηκε ἕνας φοβερός κρότος, πού ἔκανε τους λίγους ἀνθρώπους τοῦ χωριοῦ νά πεταχτοῦν τρομαγμένοι ἔξω ἀπ᾽ τίς καλύβες τους καί νά τρέξουν στό σημεῖο, νά δοῦν τί εἶχε συμβῆ. Ἀπ᾽ τά συντρίμμια τοῦ ἀυτοκινήτου ἀνασύρθηκε νεκρός ὁ παπα-Κοσμᾶς, πού μόλις τον εἶδε ὁ ἔμπορος, ἐμβρόντητος εἶπε στούς φίλους του ὅτι αὐτός ἦταν ὁ λευκός μέ τό μαῦρο σουτάν πού εἶχε δεῖ στό ὅραμά του».

Πηγή:

http://faithbookorthodoxy.wordpress.com

FAITHBOOK - ORTHODOXY

<>

Αγία Βαλμπούργκα (St Walburga) η Αγγλίδα, ηγουμένη της Μονής του Heidenheim Γερμανίας (+779)

25 Φεβρουαρίου
1 Μαρτίου και 21 Σεπτεμβρίου

Η Αγία Βαλμπούργκα (St Walburga) ήταν κόρη του Αγίου Ρίτσαρντ (St Ritchard) του Wessex της Αγγλίας και της Winna και αδελφή των Αγίων Winebald και Willibald.

Μεγάλωσε με την ηγουμένη Tetta του Wimborne της Αγγλίας και το 748 η ηγουμένη την έστειλε μαζί με τήν Αγία Λιόμπα (St Lioba) στη Γερμανία.

Κατά τη διάρκεια του ταξιδιού το πλοίο τους βυθίστηκε στη θάλασσα και οι προσευχές της Αγία Βαλμπούργκα (St Walburga) έσωσαν τη ζωή όλων, και μέχρι σήμερα, θεωρείτε προστάτιδα των ναυτικών μαζί με τον Άγιο Νικόλαο Μυρών Λυκίας.

Πέρασε από το Antwerp στο δρόμο της για τη Γερμανία, και μέχρι σήμερα είναι η προστάτιδα της πόλης. Για την ακρίβεια, η εκκλησία στο Antwerp χρησιμοποιούταν για να γιορτάζουν τη μνήμη της τέσσερις φορές το χρόνο.

Σύντομα έγινε ηγουμένη του Heidenheim. Οι ωραίοι τρόποι της, η σιωπή της, η θέληση της για μάθηση και η ταπεινοφροσύνη της την έκαναν αγαπητή σε όλους.

Έναν καιρό ο Θεός την οδήγησε στο σπίτι ενός βαρόνου που ζούσε κοντά στο μοναστήρι της και του οποίου η κόρη ήταν ετοιμοθάνατη. Δεν θέλησε να πει ποια ήταν και να μπει στο σπίτι αλλά στάθηκε ντυμένη με τα φτωχικά της ρούχα στην πόρτα ανάμεσα στα άγρια τσοπανόσκυλα. Ο βαρόνος βλέποντας την εκεί, να κινδυνεύει να την κατασπαράξουν τα άγρια σκυλιά του, ρώτησε με απότομο τρόπο να μάθει ποια ήταν και τι ήθελε. Η Αγία είπε πως δεν χρειάζεται να φοβάται, γιατί Αυτός που την έφερε ασφαλή μέχρι εκεί θα την πήγαινε με ασφάλεια πίσω στο σπίτι. Του είπε επίσης πως ήρθε σαν γιατρός στο σπίτι του και θα θεράπευε την κόρη του εάν πίστευε στον μεγάλο Ιατρό, το Χριστό. Πρόσθεσε επίσης πως τα σκυλιά δεν θα την αγγίξουν.

Ο βαρόνος ξαφνιάστηκε όταν έμαθε το όνομα της και ρώτησε για ποιο λόγο μια τόσο ευγενείς γυναίκα και τόσο μεγάλη δούλη του Θεού στεκόταν έξω από την πόρτα του και την οδήγησε μέσα στο σπίτι με μεγάλο σεβασμό. Το κορίτσι ήταν ετοιμοθάνατο και η Αγία Βαλμπούργκα (St Walburga) πέρασε όλη τη νύχτα δίπλα της προσευχόμενη.

Το πρωί το κορίτσι θεραπεύτηκε χάρη στις προσευχές της Αγίας και η Αγία την πήγε στους γονείς της. Προσπάθησαν να της δώσουν δώρα όμως η Αγία δεν δεχόταν τίποτα και επέστρεψε περπατώντας στο μοναστήρι.

Η Αγία Βαλμπούργκα (St Walburga) κοιμήθηκε οσιακά στις 25 Φεβρουαρίου 779 και στις 21 Σεπτεμβρίου του 870, τα Ι. Λείψανά της μεταφέρθηκαν πανηγυρικά. Από το 893 και μέχρι σήμερα, τα άφθαρτα λείψανα της αναδύουν μια γλυκιά μυρωδιά μύρου, ειδικά στο σημείο όπου βρίσκεται η καρδιά.

Πηγή:

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.gr

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.gr/2013/10/walburga.html

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.gr/2017/03/walburga.html

Ορθόδοξη Κελτική & Αγγλοσαξονική Εκκλησία

<>

Σχετικά με τον Άγιο Φύλακα Άγγελό μας

Ο π. Ιωάννης Κρεστιάνκιν (+2006) 
και ο Νικόλαος Σεργκέβιτς Λεονόφ, Ιστορικός Καθηγητής

Οι Φύλακες Άγγελοι όχι µόνο µας βάζουν καλούς λογισµούς για την αιώνια σωτηρία µας, αλλά πραγµατικά µας φυλάνε στις συνθήκες της ζωής.

Η λέξη «φύλακας» δεν είναι καθόλου αλληγορία, είναι η πολύτιµη εµπειρία πολλών γενεών χριστιανών.

Για παράδειγµα, η Εκκλησία δικαιολογηµένα µας προσκαλεί, στις ευχές της για τους ταξιδευτες, να ζητάµε από τον Κύριο την ιδιαίτερη προστασία τού Φύλακα Αγγέλου. Πράγµατι, πού αλλού, αν όχι σε ταξίδια που είναι γεµάτα απρόβλεπτους κινδύνους, µας είναι απαραίτητη η ιδιαίτερη προστασία τού Θεού;

Δεκατρία περίπου χρόνια πριν, εγώ κι ο ενορίτης µας Νικόλαος Σεργκέγεβιτς Λεόνοφ, καθηγητής ιστορικός, αντιστράτηγος των µυστικών υπηρεσιών και επί πολλά χρόνια συνεργάτης τής τηλεοπτικής εκποµπής «Ρωσικό σπίτι», ήµασταν στη Μονή των Σπηλαίων τού Πσκώφ.

Εκεί ο Νικόλαος Σεργκέγεβιτς γνωρίστηκε για πρώτη φορά µε τον π. Ιωάννη Κρεστιάνκιν, ο οποίος όχι απλά του προξένησε τροµερή εντύπωση αλλά και τον βοήθησε πάρα πολύ µε τις προσευχές του, όπως ο ίδιος ο Λεόνοφ διηγούνταν. Ο Νικόλαος Σεργκέγεβιτς εκείνα τα χρόνια µόλις έµπαινε στη ζωή της Εκκλησίας και του γεννιόνταν πολλά ερωτήµατα. Συγκεκριµένα, µου ζητούσε να του εξηγήσω τη διδασκαλία της Εκκλησίας για τον κόσµο των αγγέλων. Προσπάθησα πολύ, αλλά παρά την ευγένεια του αισθανόµουν ότι είχε απογοητευτεί από τις αδέξιες εξηγήσεις µου. Λυπόµουν, αλλά το µόνο που µου έµενε ήταν να βασιστω στη βοήθεια του Θεού.

Φύγαµε από τη Μονή των Σπηλαίων τού Πσκωφ για τη Μόσχα, ένα καλοκαιρινό πρωινό, νωρϊς, αφού µας αποχαιρέτησε ο πατήρ Ιωάννης. Ο δρόµος θα ήταν µακρύς και πριν την αναχώρηση ζήτησα από τους μηχανικούς τού γκαράζ τού µοναστηριού να κοιτάξουν το αυτοκίνητο και να βάλουν λάδι στη µηχανή.

Τρέχαµε γρήγορα στον άδειο δρόµο. Ενώ οδηγούσα, χωρίς να αποσπώµαι, άκουγα την αφήγηση του Νικολάου Σεργκέγεβιτς για µια από τις μακρινές αποστολές του. Μου είχε υποσχεθεί, καιρό πριν, ότι θα µου διηγόταν αυτή την ιστορία. Στη ζωή µου δεν είχα συναντήσει πιο ενδιαφεροντα αφηγητή από τον Νικόλαο Σεργκεγεβιτς. Τον άκουγες πάντα κρατώντας την αναπνοή σου. Έτσι έγινε κι εκείνη τη φορά.

Όµως ξαφνικά έπιασα τον εαυτό µου να έχει την παράξενη σκέψη ότι να, τώρα, αυτό το λεπτό, θα µας συµβεί κάτι.
Το αµάξι προχωρούσε φυσιολογικά. Τίποτα, ούτε τα όργανα, ούτε η οµαλή κίνηση του αυτοκινήτου, ούτε η µυρωδιά στην καµπίνα προκαλούσαν ανησυχία. Παρ' όλα αυτά εγώ αισθανόµουν όλο και χειρότερα.

«Νικόλαε Σεργκεγεβιτξ, µου φαίνεται ότι κάτι συµβαίνει µε τη µηχανή», είπα, αποφασίζοντας να διακόψω τον συνοδηγό µου.

Ο Λεόνοφ ήταν πολύ πεπεραµένος οδηγός µε πολυετή εµπειρία. Εκτίµησε προσεκτικά την κατάσταση και µε διαβεβαίωσε ότι όλα είναι εντάξει. Όµως η ανεξήγητη ανησυχία µου δεν πέρασε µ' αυτό, αλλά αντίθετα κάθε στιγµή αυξανόταν. «Μήπως να σταµατήσουµε;», είπα τελικά.

Ο Νικόλαος Σεργκέγεβιτς κοίταξε πάλι προσεκτικά τα όργανα. Άκουσε τη λειτουργία τού κινητήρα και κοιτώντας µε έκπληκτος, επανέλαβε ότι κατά την άποψή του δε χρειαζόταν ν' ανησυχούµε για τίποτα. Όµως όταν για τρίτη φορά επανέλαβα, απόλυτα ταραγµένος, ότι πρέπει οπωσδήποτε να σταµατήσουµε, ο Νικόλαος Σεργκέγεβιτς συµφώνησε.
Μόλις µειώσαµε ταχύτητα, κάτω από το καπό άρχισαν να βγαίνουν σύννεφα πυκνού µαύρου καπνού.

Βγήκαµε στην άκρη. Άνοιξα το καπό και από τη µηχανή πετάχτηκε φλόγα από λάδι. Ο Νικόλαος Σεργκέγεβιτς άρπαξε το σακκάκι του από το πίσω κάθισµα κι έσβησε µ' αυτό τη φωτιά. Όταν διαλύθηκε ο καπνός, καταλάβαµε ποιο ήταν το πρόβληµα. Οι µηχανικοί τού µοναστηριού έβαλαν λάδι στον κινητήρα, αλλά ξέχασαν να κλείσουν το καπάκι. Ήταν ακουµπισµένο δίπλα στην µπαταρία. Από το άνοιγµα σε όλο τον δρόµο το λάδι χυνόταν πάνω στην καυτή µηχανή, αλλά λόγω της µεγάλης ταχύτητας ο καπνός και η µυρωδιά έφευγαν κάτω από τις ρόδες του αµαξιού κι εµείς στην κλειστή καµπίνα δεν αισθανόµασταν τίποτα. Ένα-δύο χιλιόµετρα ακόµη και όλα θα µπορούσαν να έχουν τελειώσει µε τραγικό τρόπο.

Αφού τακτοποιήσαµε σχετικά το αµάξι, γυρίζαµε αργά στο µοναστήρι και ρώτησα τον Νικόλαο Σεργκέγεβιτς αν του χρειάζονται συµπληρωµατικές διευκρινίσεις όσον αφορά τους φύλακες αγγέλους και τη συµµετοχή τους στη µοίρα µας. Εκείνος απάντησε ότι του αρκούσαν για σήµερα και ότι αφοµοίωσε πλήρως το δογµατικό αυτό ζήτηµα.

Από το βιβλίο: π. Τύχων Σεβκούνωβ, Σχεδόν Άγιοι, εκδ. Εν πλώ

Πηγή:

http://holyangelsofyourheart.wordpress.com

HOLY ANGELS OF YOUR HEART

Οι Άγιοι Άγγελοι

<>

Άγιοι Μάρτυρες Τότναν, Κόλμαν και Κίλιαν (St Totnan, St Colman & St Kilian) του Würzburg Γερμανίας (+689)

9 Ιουλίου

Αυτοί οι τρεις Ιρλανδοί απόστολοι και μάρτυρες είναι οι προστάτες άγιοι του Wurzburg της Γερμανίας. Μαρτύρησαν το έτος 689 στο Wurzburg. Η ημέρα μνήμης τους στην Ορθόδοξη Εκκλησία είναι στις 9 Ιουλίου.

Γύρω στο έτος 686, ο Kilian και οι σύντροφοι του ήρθαν από την Ιρλανδία στο Würzburg, για να κηρύξουν την Χριστιανική πίστη και να βαπτίσουν τον κόσμο. Αυτοί οι απόστολοι και περιπλανώμενοι κήρυκες είχαν πολύ καλή υποδοχή, ώσπου ήρθαν σε κόντρα με τον Δούκα Gozbert και την σύζυγο του Gailana λόγο της διδασκαλίας τους. Σαν αποτέλεσμα, τους σκότωσαν το έτος 689.

60 χρόνια μετά τον θάνατο τους τα λείψανα τους βρέθηκαν από τον πρώτο επίσκοπο του Würzburg τον Burkard. Τα λείψανα τους μαζεύτηκαν με σεβασμό και ανακηρύχθηκαν προστάτες άγιοι των Φράγκων κάτι που ισχύει μέχρι σήμερα. Σήμερα, τα λείψανα των αγίων βρίσκονται στην κρύπτη της εκκλησίας του   Neumünster. Τα κεφάλια φυλάσσονται σε μία κρυστάλλινη λειψανοθήκη στο ιερό του Καθεδρικού. Κατά τη διάρκεια της "Προσκυνηματικής Εβδομάδας του Kilian", τα κεφάλια των μαρτύρων των Φράγκων βγαίνουν για να κάνουν λιτανεία μέσα στην πόλη.  

Σχετικά με το μαρτύριο των αγίων

Οι τρεις άγιοι γονάτισαν. Ύψωσαν μαζί μία Αγία Γραφή πάνω από τα κεφάλια τους. Δεν τοποθέτησαν τίποτα άλλο ανάμεσα σε αυτούς και στους φονιάδες τους παρά μόνο τον Χριστό. Αυτή η Αγία Γραφή, η οποία έχει επάνω της το αίμα των τριών Μαρτύρων, υπάρχει μέχρι και σήμερα καθώς και τα άγια λείψανα τους.

Πηγή:

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2019/04/totnancolman-kilian-wurzburg.html

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΕΛΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

<*>

Η Αγία Μάρτυς Ευθασία (+3ος αιώνας) και ο Άγιος Φύλακας Άγγελός της

π. Στέφανος Ἀναγνωστόπουλος:

«Στό βίο τῆς Ἁγ. Μάρτυρος Εὐθασίας συναντοῦμε τό ἑξῆς θαυμαστό γεγονός:

Ὅπως σέ κάθε ἐποχή, ἔτσι καί στή δική της, οἱ ἠθικοί κίνδυνοι ἦσαν πολύ μεγάλοι γιά τίς νέες κοπέλλες, πολύ δέν περισσότερο ἄν ὁ Θεός τίς εἶχε στολίσει μέ ἔκτακτη σωματική ὀμορφιά. Καί ἄν λάβη κανείς ὑπόψιν του ὅτι ὁ ἄνθρωπος τῆς ἀρετῆς ὀμορφαίνει πιό πολύ ἀπ᾽ τόν ἄνθρωπο τῆς κακίας, γίνεται φανερό ὅτι τό κάλλος τῆς ψυχῆς τῆς Ἁγ. Εὐθασίας κοσμοῦσε ἀκόμα περισσότερο τήν ἐξωτερική της ἐμφάνισι, προκαλώντας καί αὐτόν τόν φθόνο τοῦ διαβόλου. Γι᾽ αὐτό καί ἡ Ἁγία παρακαλοῦσε ἔντονα τό Φύλακα Ἄγγελό της νά τή φυλάη ἀπό κακές συναναστροφές καί συντυχίες.

Κάποτε, κάποιοι ἀκόλαστοι καί διεφθαρμένοι ἄνθρωποι, πού γνώριζαν ὅτι ὁ δρόμος πού ὁδηγοῦσε στό σπίτι της ἦταν γεμάτος ἀπό ἐρημικά καί στενά σοκάκια, τῆς ἔστησαν καρτέρι, μέ σκοπό νά τήν κακοποιήσουν, νά τή διαφθείρουν καί νά τήν ἀτιμάσουν. Ὅμως, πρίν φθάση ἡ Ἁγ. Εὐθασία σ᾽ ἐκεῖνο τό σημεῖο τοῦ δρόμου πού τήν παραφύλαγαν, ἐμφανίσθηκε μπροστά της ἕνας ὁλόλευκος Ἄγγελος —ὁ Φύλακας Ἄγγελος τῆς ψυχῆς της— ὁ ὁποῖος τήν ἔπιασε ἀπ᾽ τό χέρι καί τῆς εἶπε:

—Μή φοβάσαι, Εὐθασία μου... Ἔλα μαζί μου, ἀδελφούλα μου, ὄχι ὅμως ἀπό αὐτό τό στενό, γιατί ἀπό δῶ σέ περιμένουν νά σοῦ κάνουν κακό. Ἀκολούθησέ με...

Ἔτσι ὁ Ἄγγελος τήν ὁδήγησε μέσα ἀπό ἄλλο δρόμο μέ ἀσφάλεια στό σπίτι της.
Ἀπό τότε ἡ ζωή τῆς Ἁγ. Εὐθασίας ἦταν δοσμένη ἐξολοκλήρου στό Χριστό, στόν Ὁποῖο δέν δίστασε νά δώση καί τό αἷμα της διά τοῦ Μαρτυρίου. Ἀποκεφαλίσθηκε διά ξίφους γιά τήν ἀγάπη τοῦ Χριστοῦ, καί ἡ Ἐκκλησία μας τιμᾶ τή μνήμη της στίς 12 Ἰανουαρίου».

Πηγή:

http://textsorthodoxy.wordpress.com

TEXTS - ORTHODOXY

Κείμενα - Ορθοδοξία

<>

Αγία Ία (St Ia), Ιεραπόστολος και Παρθενομάρτυς στο St. Ives της Κορνουάλης της Αγγλίας, από Ιρλανδία (+450)

3 Φεβρουαρίου

Η Αγία Ία (St Ia) ήταν μία Ιρλανδή πριγκίπισσα, αδερφή του Αγίου Erc. Λέγεται πως γνώρισε την Αληθινή Πίστη σε νεαρή ηλικία από τον Άγιο Πατρίκιο τον Φωτιστή της Ιρλανδίας. Έπειτα αποφάσισε να συντροφεύσει τον Άγιο Fingar και τον Piala οι οποίοι θα έπλεαν για την Cerniw (Κορνουάλη).

Παρόλα αυτά άφησαν την Ιρλανδία χωρίς αυτήν και η Αγία Ια πλησίασε την ακτή μόνο για να τους δει να εξαφανίζονται στον ορίζοντα.

Κλαίγοντας πικρά, κάθισε κάτω στην άμμο για να προσευχηθεί. Ένα μικρό φύλλο μέσα στο νερό τράβηξε την προσοχή της και το άγγιξε με την βέργα της με σκοπό να το κάνει να βουλιάξει. Αντί αυτού όμως, το φύλλο άρχισε να μεγαλώνει συνεχώς. Σύντομα ήταν τόσο πλατύ και ανθεκτικό, που η Ια μπόρεσε να ανέβει επάνω του και να το χρησιμοποιήσει σαν βάρκα.

Έτσι έπλευσε μέσα στην Ιρλανδική θάλασσα και έφτασε στο Penwith της Cerniw πριν ακόμη και από αυτούς που την είχαν αφήσει στην ακτή.

Η Αγία Ία έγινε μαθήτρια του Αγίου Berwyn και σύντομα την ακολούθησε ο Άγιος Elwyn και 777 σύντροφοι.

Ίδρυσε την εκκλησία του Pen Dinas. Το Ιερό Πηγάδι της το Venton Eia (ή Ffynnon Ia) ήταν κοντά στο Porthmeor.

Εγκατέστησε ένα εκκλησάκι στο Troon στην ενορία Camborne, δίπλα σε άλλο Ιερό Πηγάδι, το Fenton Ear (ή Ffynnon Ia). Ίσως να ταξίδεψε στη Βρετάνη, όπου η περιοχή Plouyé δίπλα στο Carhaix έχει το όνομα της.

Η παρουσία της Ια στο Penwith δεν ήταν αρεστή σε όλους και καταδιώχθηκε από τον τοπικό ηγεμόνα, Βασιλιά Tewdar. Τελικά την βρήκε τόσο ενοχλητική που κατέληξε στο να την δολοφονήσει. Θάφτηκε στο Porth Ia (St. Ives) και εορτάζεται στις 3 Φεβρουαρίου.

Πηγή:

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.gr/2013/06/blog-post_3211.html

Ορθόδοξη Κελτική & Αγγλοσαξονική Εκκλησία

<>

Η Θεοτόκος ποτέ δεν αμάρτησε, 
ούτε καν με τη σκέψη

Ἀναφέρει ὁ Ἅγιος Σιλουανός ὁ Ἀθωνίτης, ο Ρῶσος (+1938):

«Μιά φορά ἄκουγα στήν ἐκκλησία τήν ἀνάγνωσι τῶν προφητειῶν τοῦ Ἡσαΐα, καί στίς λέξεις “Λούσασθε καί καθαροί γίνεσθε”(Ἡσαΐα 1, 16) σκέφθηκα: “Μήπως ἡ Παναγία ἁμάρτησε ποτέ, ἔστω καί μέ τό λογισμό;” Καί, ὤ τοῦ θαύματος!, μέσα στήν καρδιά μου μιά φωνή ἑνωμένη μέ τή προσευχή πρόφερε ρητῶς: “Ἡ Θεοτόκος ποτέ δέν ἁμάρτησε, οὔτε κἄν μέ τή σκέψι”. Ἔτσι τό Ἅγιο Πνεῦμα μαρτυροῦσε στήν καρδιά μου γιά τήν ἁγνότητά Της».

Ἀπό τό βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, Ἡ Θεοτόκος, ἐκδ. Ἅγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (6978461846), Ἀθήνα 2012

Πηγή:

http://orthodoxyofmyheart.blogspot.com

ORTHODOXY OF MY HEART

Ορθοδοξία της Καρδιάς μου

<>

Άγιος Ρίγκομπερτ / Ρόμπερτ 
(St Rigobert / Robert) 
Επίσκοπος Reims Γαλλίας, ερημίτης στο Gernicourt Γαλλίας (+745)

4 Ιανουαρίου

Ο Άγιος Ρίγκομπερτ ή Άγιος Ρόμπερτ (St Rigobert / Robert) ήταν ένας Γάλλος Ορθόδοξος Βενεδικτίνος μοναχός και αργότερα ηγούμενος της αρχαίας Ορθόδοξης Μονής του Orbais της Γαλλίας.

Το 698 διαδέχθηκε τον Άγιο Rieul ως Επίσκοπος Reims της Γαλλίας.

Για πολιτικούς λόγους ο Άγιος Ρίγκομπερτ (St Rigobert) συκοφαντήθηκε και εκδιώχθηκε από την Επισκοπή του και έζησε ως ερημίτης στο Gernicourt της Γαλλίας οπού και κοιμήθηκε οσιακά.

Πηγή:

http://saintsofmyheart.wordpress.com

SAINTS OF MY HEART

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

<>

Άγιος Μολάγγα (St Molagga) ιδρυτής και ηγούμενος Μονής στο Timoleague της Ιρλανδίας και άλλων 2 Μονών στην Κομητεία Cork Ιρλανδίας (+665)

Ο Άγιος Μολάγγα (St Molagga / Molacus / Laicin) ο Ιρλανδός ιεραπόστολος της Ιρλανδίας και της Μεγάλης Βρεταννίας ήταν μαθητής του Αγίου Δαυϊδ της Ουαλλίας και ιδρυτής και ηγούμενος της Μονής του Fermoy της Ιρλανδίας, στην Κομητεία Cork και κοιμήθηκε στην Ιρλανδία το 665.

Ο πατέρας του Αγίου Μολάγγα (St Molagga) ονομαζόταν Dubhligh και η μητέρα του Mioncolla, οι οποίοι ζούσαν ταπεινά στο (Cloch)-Liathmhuire, κοντά στο Fermoy, στην Κομητεία του Cork της Ιρλανδίας. Οι γονείς του ήταν αρκετά μεγάλοι σε ηλικία και χωρίς παιδιά, όταν o Άγιος Cuimin Fada (12 Νοεμβρίου) με τον αδελφό του Άγιο Comdhan και την συνοδεία τους πέρασαν από το σπίτι του Dubhligh και της Mioncolla και ζήτησαν βοήθεια η οποία και τους δόθηκε.

Αφού μίλησαν για τις συνθήκες της ζωής του ζευγαριού και για το ότι το ζευγάρι δεν είχει παιδιά, ο Άγιος Coimin τους προφήτεψε ότι θα γεννήσουν ένα γιο ο οποίος θα γίνει διάσημος στην Ιρλανδία για τις αρετές του, την αγιότητα του και τη μάθησή του. Επίσης, ότι θα ήταν ένα λαμπρό φως στη γενιά του και σύμβουλος του λαού της χώρας και ασπίδα τους στις αντιξοότητες.

Σύντομα, ο Dubhligh και η Mioncolla βιώσαν μια θαυματουργή αλλαγή στα πρόσωπα τους. Έχασαν όλα τα σημάδια της ηλικίας και έγιναν και πάλι νέοι. Έπειτα, η Mioncolla συνέλαβε και γέννησε τον Molagga μετά από 7 μήνες. Οι άνθρωποι αναρωτήθηκαν για τις αλλαγές τους και πώς μπόρεσαν να έχουν ένα παιδί. Οι συνθήκες του Βαπτίσματος του μικρού Αγίου Μολάγγα (St Molagga) είχαν επίσης ένα θαυματουργό χαρακτήρα, η οποία τελέστηκε από τον Άγιο Cuimin, όταν οι γονείς τον συνάντησαν τυχαία, ενώ σκοπεύουν να πάνε αλλού. Σε κοντινή απόσταση, μια νέα πηγή και ποταμάκι εμφανίστηκαν ξαφνικά για να δώσουν νερό για το Βάπτισμα και ο Άγιος Coimin είδε αγγέλους παρόντες στην τελετή.

Όταν μεγάλωσε ο Άγιος Μολάγγα (St Molagga) απέκτησε πολλές αρετές και πολλή γνώση από μια σειρά ιερών δάσκαλων και καθηγητών. Πιστεύεται ότι είχε εκπαιδευτεί για ένα χρόνο από τον Άγιο Coimin. Όταν έγινε ενήλικας ίδρυσε ένα μοναστήρι κοντά στο Fermoy, ενδεχομένως στο Tullach-Mhin της Κομητείας Tipperary ή στο Teampall-Molagga, περίπου ένα μίλι βορειοανατολικά του Kildorrery (Cill-dá-rí ή Church-of-the-Two-Kings, Εκκλησία των Δύο Βασιλιάδων), στην Κομητεία Cork. Σε κοντινή απόσταση βρίσκονται μια σειρά L(e)abba (=bed of)-Molagga όπου έγιναν πολλά θαύματα σε προσκυνητές.

Περίπου το  620, ο Άγιος Μολάγγα (St Molagga) και η συνοδεία του επισκέφθηκαν το δικαστήριο του τοπικού βασιλιά Cuanna του οποίου η βασίλισσα είχε μόλις πεθάνει στη γέννα. Βάπτισε το αγόρι-το παιδί Cuíganmáthair (Caoi-gan-máthair το οποίο σημαίνει, sorrow-without-mother, θλίψη χωρίς μητέρα) και εξέφρασαν την επιθυμία ότι το παιδί δεν θα πρέπει να είναι χωρίς μητέρα, και τότε η μητέρα βασίλισσα αναστήθηκε και αποκαταστάθηκε στη ζωή. Προέβλεψε επίσης ένα σημαντικό μέλλον για το παιδί.

Λίγη ώρα αργότερα, για να δείξει την αποδοκιμασία του για τις ενέργειες του βασιλιά και των ευγενών, o Άγιος Μολάγγα (St Molagga) εγκατέλειψε την περιοχή και ταξίδεψε στο Conor (Κομητεία Antrim). Στο ταξίδι του για το Conor χρειάστηκε να περάσει πάνω από νερό κάτι που επιτεύχθηκε ως εκ θαύματος, χρησιμοποιώντας απλώς μερικά κλαδιά αντί για βάρκα.

Σε ένα άλλο μέρος ο Άγιος Μολάγγα (St Molagga) ξέχασε το καμπανάκι του (το οποίο κτύπαγαν στην Θεία Λειτουργία πριν Κοινωνήσοιν οι πιστοί) και ως εκ θαύματος το καμπανάκι μεταφέρθηκε στον τόπο όπου ήταν ο Άγιος. Ο τόπος όπου συνέβη το θαύμα αυτό στη συνέχεια ονομάστηκε Tearmonn-an-Chluig, Place-of-the-Bell, δηλαδή Τόπος της Καμπάνας.

Στη συνέχεια, διέσχισε τη θάλασσα και πέρασε απέναντι στη Σκωτία για να θεραπευτεί ένα 17χρονο αγόρι που έπασχε από νοητική στέρηση εκ γεννετής. Στη συνέχεια μετέβη στην Μονή Αγίου Δαβίδ στην Ουαλία και επανέφερε στη ζωή έναν νεκρό μοναχό. Εκεί, μετά από κάποιο χρονικό διάστημα, είδε σε όραμα έναν άγγελο που τον έδωσε εντολή να επιστρέψει στην Ιρλανδία.

Μεταφέρθηκε θαυματουργικά κοντά στο Δουβλίνο, όπου θεράπευσε έναν άρρωστο οπλαρχηγό. Ο οπλαρχηγός του έδωσε για αυτό ένα χωράφι για να κτίσει  μια εκκλησία και μοναστήρι στο Fingall. Εκεί έφερε μέλισσες από την Ουαλία και έτσι ο τόπος πλέον ονομάζεται Lann-Beachaire ή Church-of-the-Bees (=εκκλησία των μελισσών). Στη συνέχεια προχώρησε στην Clonmacnoise όπου παρέμεινε για λίγο πριν επιστρέψει στην επικράτειά του στην Κομητεία Cork, όπου έτυχε θερμής υποδοχής πίσω και του δόθηκαν πολλά δώρα για την εκκλησία και το μοναστήρι του στην Tegh (=House of)-Molagga.

Επίσης ο Άγιος Μολάγγα (St Molagga) ίδρυσε την τοπική Εκκλησία του Timoleague, στην Κομητεία Cork της Ιρλανδίας και θεράπευσε πολλούς ασθενής ώστε να τους βοηθήσει να μετανοήσουν για τις αμαρτίες τους.

Το 664, η Ιρλανδία χτυπήθηκε από έναν καταστροφικό λοιμό, που ονομάζεται Buidhe-Chonaill ή κίτρινος πυρετός. Στο Corcabhaiscind στα Νότιο-Δυτικά της Κομητείας Clare ήταν ιδιαίτερα άσχημα η κατάσταση. Ο Άγιος Molagga πήγε εκεί και βρήκε μόνο 33 άνδρες και 28 γυναίκες στη ζωή. Τους ευλόγησε και δεν υπήρχαν άλλοι θάνατοι από την πανούκλα και αργότερα αυξήθηκαν και πολλαπλασιάστηκαν. Έτσι ο Άγιος Molagga έγινε προστάτης της περιοχής εκείνης.

Διακρίθηκε για πολλές αρετές και θαύματα και αγαπήθηκε και θαυμάστηκε από όλους. Κοιμήθηκε στις 20 Ιανουαρίου, το έτος 655 και θάφτηκε στο Leaba-Molagga.

Πηγή:

http://irelandofmyheart.wordpress.com

IRELAND OF MY HEART - ORTHODOX IRELAND

Η Ορθοδοξία στην Ιρλανδία

<>

Ευχή και πόλεμος του διαβόλου

Και ένα περιστατικό από τον βίο του Γέροντος Ιωσήφ του Ησυχαστή και Σπηλαιώτη (+1959)

π. Στέφανος Αναγνωστόπουλος:

Όταν πολεμείται ο εν μετανοία αγωνιζόμενος Χριστιανός, αντιπαλεύει και αντιμάχεται στις προσβολές, που δέχεται από το διάβολο. Και όταν προσβάλλεται από τους λογισμούς, αντιστέκεται με το έργο της Ευχής, προφορικής και νοεράς. Όταν, πάλι, πολιορκείται από τις επιθέσεις των δαιμόνων, με οποιονδήποτε τρόπο, και ειδικότερα όταν βομβαρδίζεται μανιακώς μέσα του, εσωτερικά, και ταράσσεται για τον άλφα ή βήτα λόγο, επικαλείται σε βοήθεια το πυρ εξ ουρανού, λέγοντας συνεχώς και αδιαλείπτως: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με», διότι «ο Θεός ημών (εστί) πυρ καταναλίσκον» και Αυτός θα διαλύσει τις φάλαγγες των δαιμόνων και τους αχυρώδεις, ακάθαρτους, πονηρούς, αισχρούς και βλασφήμους λογισμούς.

Όπου πορεύεται κάποιος βασιλεύς, διώκονται οι εχθροί. Έτσι, όπου πηγαίνει ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός, φυγαδεύονται των δαιμόνων οι φάλαγγες, καθότι «εν τω ονόματι Ιησού παν γόνυ κάμψη επουρανίων και επιγείων και καταχθονίων», δηλαδή των δαιμόνων.

Καθημένου του Ιησού Χριστού, του Κυρίου του ουρανού και της δόξης, επί του θρόνου της καρδιάς, τα πάντα υποτάσσονται και υπακούουσιν Αυτώ. Χαρά μεγάλη στον ουρανό της καρδιάς. Διότι αν για κάθε άνθρωπο, που μετανοεί, γίνεται «χαρά εν εν τω ουρανώ», πολύ περισσότερο όταν την καρδιά επισκέπτεται η σωστική θεία Χάρις του Αγίου εν Τριάδι Θεού και δη του Σαρκωθέντως Λόγου. Θεία μακαριότης και ευφροσύνη, απέραντη αγαλλίασης!

Ας προσέξουμε, γιατί σαν πέτρα σκανδάλου, σαν δόλιος νυκτοκόρακας και σαν άγριο θηρίο επιτίθεται κατά του προσευχομένου χριστιανού ο διάβολος. Και αυτό, διότι καταφλέγεται, μαστιγώνεται και δέρνεται από την Ευχή, όπως λέγει ο Γέροντάς μου διηγούμενος κάποτε το εξής γεγονός:

Ένας νέος, πριν από χρόνια, είχε πολλά ψυχικά προβλήματα και είχε φθάσει μέχρι δαιμονοκρατίας. Απεφάσισαν οι δικοί του και ο ίδιος, να μεταβή στο Άγιον Όρος και να ενταχθή σε μια συνοδεία.

Ο Γέροντας της συνοδείας, Ιωσήφ ο Ησυχαστής, περίφημος για την δύναμη της προσευχής του, τον κράτησε, του έμαθε την προφορική Ευχή και τον έβαλε να σκαλίζει μερικά ξύλινα Σταυρουδάκια. Οποιαδήποτε και αν ήταν η εργασία του, νύχτα, πρωί, μεσημέρι, απόγευμα, μέσα στη εκκλησία και έξω από αυτήν, όπου και αν ευρίσκετο, θα έπρεπε να λέει συνεχώς με το στόμα του: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησον με».

Πολλές φορές αναποδογύριζε τα τραπέζια, έκανε άνω-κάτω το μικρό κελλάκι του, κλείδωνε τις πόρτες, ξερρίζωνε τα μικρά σπαρμένα λαχανικά, έκοβε τα δενδράκια, πετούσε πέτρες, φώναζε, τσίριζε, έβγαζε αφρούς από το στόμα του. Και μάλιστα μέσα στη νύχτα συνέβαινε με γυναικεία φωνή να βωμολοχεί χυδαιότατα και να ακούγεται η φωνή του διαβόλου, η οποία του έλεγε:

-Πάψε, με καις! Πές τίποτα άλλο, πες ότι θες, πες από τη Λειτουργία, ψάλλε από το πρωί μέχρι το βράδυ, μόνο αυτό το Όνομα μη λες! Του έλεγε ακόμα:

-Γιατί δεν πας μέσα να βοηθήσεις τον Γέροντα, που είναι μεγάλος και να ψάλλεις μαζί του στην Λειτουργία; (Στην Λειτουργία τον ήθελε ο διάβολος να ψαλλει, την Ευχή όμως δεν τον ήθελε να την λέει!!! Επομένως, καταλαβαίνετε τι αξία έχει αυτό το Όνομα, όταν λέγεται συνεχώς!!!).

Και ο δαιμονισμένος εκαθαρίστηκε και θεραπεύθηκε τελείως. Η δε συμβουλή του Γέροντος Ιωσήφ ήταν να μην βγει έξω, στον κόσμο, διότι το κακό θα επαναλαμβανόταν, με την κοσμική ζωή που θα έκανε.

Δεν άκουσε όμως τον όσιο αυτόν ασκητή και ησυχαστή των ημερών μας (που διέδωσε την Νοερά προσευχή στα νεώτερα χρόνια μας, από το 1950 και έπειτα, σε ολόκληρο τον κόσμο), και πράγματι, όταν γύρισε στον κόσμο, με την αμαρτωλή ζωή του, ξαναδαιμονίσθηκε. Γύρισε πίσω, στο Άγιον Όρος, αλλά το «κουσούρι» πλέον και η δαιμονοκρατία δεν έφευγε από πάνω του.

Αποσπάσμα από το βιβλίο: “Η Ευχή μέσα στον κόσμο” του π. Στεφάνου Αναγνωστοπούλου

Πηγή:

https://paterstefanos.gr

ΠΑΤΕΡ ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΑΝΑΓΝΩΣΤΟΠΟΥΛΟΣ

<>

Οι Αγίες Εθενία & Φιδελμία (St Ethenea / Ethna & St Fidelmia / Fidelma) οι Πριγκίπισσες του Υψηλού Βασιλείου Tara της Ιρλανδίας οι οποίες βαπτίστηκαν από τον Άγιο Πατρίκιο & έγιναν Μοναχές για 1 ώρα & ύστερα κοιμήθηκαν (+433)

11 Ιανουαρίου

Οι Αγίες Εθενία και Φιδελμία (St Ethenea / Ethna & St Fidelmia / Fidelma) ήταν πριγκίπισσες του Υψηλού Βασιλείου Tara της Ιρλανδίας, κόρες του ειδωλολάτρη βασιλιά Laoghaire της Ιρλανδίας. Όταν συνάντησαν τον Άγιο Πατρίκιο πίστεψαν στο Χριστιανισμό και βαπτίστηκαν στο Ιερό Πηγάδι του Αγίου Πατρικίου στο Tulsk της Κομητείας Roscommon της Ιρλανδίας. Έγιναν μαθήτριές του Αγίου Πατρικίου και Μοναχές, δηλαδή αφιέρωσαν την ζωή τους στον Νυμφίο Χριστό. Έζησαν ως Μοναχές για μία μόνο ώρα. Κοινώνησαν στη Θεία Λειτουργία και αμέσως με πλήρη ηρεμία έκατσαν και κοιμήθηκαν και οι δύο παραδίδοντας την αγία ψυχή τους στα χέρια του Χριστού το έτος 433 μ.Χ. προς εκπλήρωση της μεγάλη τους επιθυμίας να δούνε τον Χριστό από κοντά.

Mια μέρα το καλοκαίρι οι μικρές κόρες του βασιλιά Laoghaire του Connaught, Εθενία και Φιδελμία, πήγαν για το καθημερινό μπάνιο τους στον ιδιωτικό χώρο κοντά στο παλάτι, ένα μέρος στο οποίο κανείς δεν ερχόταν τόσο νωρίς το πρωί. Αλλά αυτή την ξεχωριστή μέρα έμειναν έκπληκτες γιατί είδαν ότι είχαν κατασκηνώσει άνθρωποι στην καταπράσινη πλαγιά κοντά στην πισίνα.

Ήταν ο Άγιος Πατρίκιος και η συνοδεία του, οι οποίοι είχαν έρθει κατά τη διάρκεια της νύχτας με ένα μήνυμα για το βασιλιά του Connaught και εκείνη τη στιγμή όλοι μαζί προσεύχονταν.

Οι πριγκίπισσες ρώτησαν τον Άγιο Πατρίκιο: “Ποιος είσαι, και από πού έρχεσαι;”.

Ο Άγιος Πατρίκιος δίστασε για λίγο, αλλά στη συνέχεια είπε: “Έχω πιο σημαντικά πράγματα να σας πω από τα ονόματά μας και από το πού ξεκινήσαμε. Ξέρουμε ποιος είναι ο ένας αληθινός Θεός τον οποίο και πρέπει να λατρεύουμε”.

Τα κορίτσια έδειχναν ικανοποιημένα, παρά ενοχλημένα. Σαν ένα φλας κάτι φάνηκε να άναψε μέσα τους, σαν μια εκτυφλωτική λευκή φλόγα στην καρδιά και το μυαλό τους. Ήξεραν αμέσως ότι αυτό ήταν πραγματικό, πραγματική είδηση και ότι ήταν η Αλήθεια. Όλα συνέβησαν ακαριαία. Στη συνέχεια οι πριγκίπισσες ρώτησαν τον Άγιο Πατρίκιο ένα ολόκληρο χείμαρρο από ερωτήματα:

“Ποιος είναι ο Θεός; Πού μένει; Θα ζήσει για πάντα;”, και πολλές άλλες ερωτήσεις με ενθουσιασμό καί δίψα για την Αλήθεια.

Ο Άγιος Πατρίκιος απάντησε σε κάθε ερώτησή τους γρήγορα και απλά. Ήταν πολύ ευχαριστημένος. Ο Άγιος Πατρίκιος και οι δύο πριγκίπισσες ήταν πλημμυρισμένοι μέ φως και τα τρία φώτα μαζί έκαναν μια τεράστια λάμψη. Οι ακόλουθοι του Αγίου Πατρικίου στεκόντουσαν κοντά, ακούγοντας την συζήτηση, νιώθοντας τυχεροί να είναι μάρτυρες του άγιού αυτού ανθρώπου και των γλυκών κορίτσιών με το Άγιο Πνεύμα ανάμεσά τους.

“Αχ, να μας πείτε πώς θα βρούμε τον καλό Θεό. Να μας διδάξετε περισσότερα για τον Χριστό ο οποίος πέθανε πάνω στο Σταυρό. Πείτε μας περισσότερα, περισσότερα, περισσότερα”, οι πριγκίπισσες προέτρεψαν τον Άγιο Πατρίκιο. Αλλά δεν υπήρχε καμία ανάγκη για περισσότερο. Οι δύο πριγκίπισσες είχαν ήδη λάβει το δώρο του Πνεύματος της Αληθείας.

Ο Άγιος Πατρίκιος τις οδήγησε στην πισίνα κολύμβησης, όπου τίς βάφτισε. Για ένα σύντομο χρονικό διάστημα, στη συνέχεια, η Αγίες Εθενία και Φιδελμία ήταν πολύ ήσυχες γιατί ήταν σε βαθιά προσευχή. Εντωμεταξύ, ο Άγιος Πατρίκιος ήταν έτοιμος να προσφέρει την Αγία Θυσία με υπαίθρια Θεία Λειτουργία.

Στη συνέχεια, οι πριγκίπισσες άρχισαν και πάλι να λένε με αγάπη για το Χριστό και λαχτάρα:

“Θέλω να δω τον Ιησού Χριστό τώρα”, είπε η Αγία Εθενία.

“Κι εγώ θέλω να Τον δω”, επανέλαβε η Αγία Φιδελμία. “Θέλω να είμαι μαζί Του στο Σπίτι του για πάντα”.

Ο Ἀγιος Πατρίκιος τους εξήγησε πολύ ευγενικά ότι δεν θα είναι σε θέση να δουν τον Θεό παρά μόνο μετά το θάνατό τους. Ήταν ακόμα νέες, έτσι θα είχαν ένα μεγάλο χρονικό διάστημα προτού να μπορέσουν να τον δουν όπως είναι. Αν ζούσαν καλή Χριστιανική ζωή, τότε θα είναι σε θέση να πάνε στο Θεό για πάντα και μεγάλες χαρές θα αντικαταστήσουν τις σημερινές θλίψεις. Τα κορίτσια συλλογιστηκαν αυτό που τους είπε ο Άγιος Πατρίκιος ο οποίος ξεκίνησε την Θεία Λειτουργία.

Καθώς έφτανε στο τέλος της η Θεία Λειτουργία το ποτάμι και τα δάση φάνηκαν να τραγουδούν τους επαίνους του Θεού, να δοξολογούν το Θεό. Στη συνέχεια χτύπησαν ένα καμπανάκι και όλοι υποκλίθηκαν με το κεφάλι τους. Ο Ιησούς Χριστός ήταν μαζί τους στο πράσινο λόφο στο πάρκο του βασιλιά. Σύντομα το κουδούνι χτύπησε και πάλι και ο Άγιος Πατρίκιος κάλεσε τις πριγκίπισσες προς τα εμπρός και τους έδωσε τη Θεία Κοινωνία.

Για λίγο τα κορίτσια φαίνονταν τόσο χαρούμενα και τόσο όμορφα σαν άγγελοι. Έκατσαν ήρεμα και παρέδωσαν την αγία ψυχή τους στον Χριστό. Ο Χριστός τους εκπλήρωσε την λαχτάρα τους να είναι από τώρα μαζί Του. Έζησαν για μία ώρα μετά την Βάπτισή τους, ώσπου δηλαδή να τελειώσει η Θεία Λειτουργία και να κοινωνήσουν το Πανάγιο Σώμα και Αίμα του Χριστού.

Παρακάτω είναι άλλη μία επανάληψη της συνάντησης μεταξύ του Αγίου Πατρικίου και των δύο νεαρών κοριτσιών από το αρχαίο Ορθόδοξο βιβλίο του 7ου αιώνα “Η Ζωή του Αγίου Πατρικίου” του Muirchu moccu Machtheni:

Ο Άγιος Πατρίκιος σε κάποιο ιεραποστολικό ταξίδι του πήγε στο Rathcroghan το οποίο βρίσκεται κοντά στο Tulsk στην Κομητεία Roscommon της Ιρλανδίας. Στο πηγάδι Clebach δίπλα στο Cruachan (σημερινό Tobercrogheer), ο Άγιος και η συνοδεία του έκαναν παύση για ξεκούραση.

Το Rathcroghan είναι ένα αρχαίος κελτικός βασιλικός τόπο ταφής.

Ενώ ο Άγιος Πατρίκιος και οι Κληρικοί του κάθονται κοντά στο πηγάδι, δύο βασιλικές κόρες, πριγκίπισσες, η Εθενία (St Ethenea / Ethna) και η κοκκινομάλλα Φιδελμία (St Fidelmia / Fidelma), ήρθαν να πλύνουν τα χέρια τους. Αυτές οι δύο κόρες του βασιλιά Loeghaire ανατράφηκαν στο Connacht από τους δύο οδηγούς του βασιλιά, τους αδελφούς Mael και Caplait.

Με έκπληξη για την περίεργη εμφάνιση των μοναχών και των ιερέων της συνοδείας του Αγίου Πατρικίου, τα κορίτσια τους ρώτησαν ποιοι είναι, και από πού έρχονταν. Ο Άγιος Πατρίκιος τους απαντησε ότι ήταν καλύτερα για αυτές να πιστεύουν στον αληθινό Θεό από το να ρωτάνε τέτοιες ερωτήσεις.

Η Εθενία (St Ethenea) ρώτησε στη συνέχεια:

“Τι είναι ο Θεός; Πού είναι ο Θεός. Και ποιός είναι ο Θεός;
Και πού είναι το κατοικητήριο του Θεού;
Μήπως ο Θεός σας έχει γιους και κόρες;
Έχει χρυσός και ασήμι; Είναι αθάνατος;
Είναι όμορφος;
Έχει ανθρώπους να μορφώσουν το γιο του;
Είναι οι κόρες του όμορφες και αγαπητές από τους άνδρες;
Είναι αυτός στον ουρανό ή στη γη;
Ή στον κάμπο;
Με ποιο τρόπο έχει έρθει σε μας;
Είναι στα βουνά; Στις ρεματιές;
Είναι αυτός νέος ή ηλικιωμένος;
Πείτε μας γι᾽ αυτόν, πώς είναι ο Θεός;”.

Γεμάτο με το Άγιο Πνεύμα, ο Άγιος Πατρίκιος τους απαντά:

“Ο Θεός μας είναι ο Θεός όλων των ανθρώπων, ο Θεός του Ουρανού και της Γης,
των θαλασσών και των ποταμών, του Ήλιου και της Σελήνης και των αστεριών,
των ψηλών βουνων και των βαθιών κοιλάδων,
ο Θεός είναι πάνω από τον Ουρανό και μέσα στον Ουρανό και στη Γη,
και στη θάλασσα και σε όλα όσα είναι σ᾽ αυτή.
Ο Ίδιος πληροφορεί όλα αυτά τα πράγματα, φέρνει τη ζωή σε όλα τα πράγματα,
ξεπερνά όλα τα πράγματα, συντηρεί όλα τα πράγματα.
Δίνει φως στον Ήλιο και στη Σελήνη από τη νύχτα.
Κάνει πηγές στην ξηρά και νησιά στις θάλασσες,
και ο Ίδιος θέτει τα αστέρια στις θέσεις τους.
Έχει ένα Υιό, συν-αιώνιο με τον Eαυτό του και Oμοούσιο.
Ούτε είναι ο Υιός νεότερος από τον Πατέρα,
ούτε ο Πατέρας μεγαλύτερος από τον Υιό.
Και το Άγιο Πνεύμα εκπορεύεται από τον Πατέρα.
Ο Πατέρας και ο Υιός και το Άγιο Πνεύμα δεν μπορούν να διαιρεθούν
Πραγματικά θα ήθελα να σας ενώσω με τον Ουράνιο Βασιλιά,
εσας που μέχρι τώρα είστε οι κόρες ενός επίγειου βασιλιά.
Πιστέψτε!”.

Με μια φωνή και με όλη τους την καρδιά, τα δύο κορίτσια απαντήσαν: “Με ποιο τρόπο μπορούμε να πιστέψουμε στον Ουράνιο Βασιλιά; Καθοδηγήστε μας πιο επιμελώς, ώστε να μπορούμε να Τον δούμε πρόσωπο με πρόσωπο, να μας ενημερώσετε και ό,τι μπορείτε να μας πείτε εμείς θα το κάνουμε.

Ο Άγιος Πατρίκιος τις ρωτησε αν πιστεύουν ότι το Bάπτισμα θα πετάξει μακρυα την αμαρτία του πατέρα και της μητέρας τους, δηλαδή την ειδωλολατρεία, και τα κορίτσα απάντησαν: “Πιστεύουμε”.

Ύστερα ο Άγιος Πατρίκιος τις ρώτησε αν πιστεύουν στην μετάνοια μετά την αμαρτία, στη ζωή μετά το θάνατο, στην ανάσταση την Ημέρα της Κρίσεως, στην ενότητα της Εκκλησίας. Για όλα αυτά τα ζητήματα τα κορίτσια απαντήσαν: “Πιστεύουμε”.

Στη συνέχεια βαπτίστηκαν και αφιερώθηκαν ως μοναχές στο Χριστό βάζοντάς τους ο Άγιος Πατρίκιος λευκά πέπλα πάνω από τα κεφάλια τους.

Τα δύο κορίτσια ζητούσαν να δουν το Πρόσωπο του Χριστού. Ο Άγιος Πατρίκιος τους είπε οτι μέχρι να λάβουν την Θεία Κοινωνία και μέχρι να πεθάνουν, δεν μπορούν να δουν το πρόσωπο του Χριστού. Οι Αγίες Εθενία και Φιδελμία του απαντήσαν: “Δώσε μας την Θεία Κοινωνία έτσι ώστε να μπορούμε να δούμε τον Υιό, το Νυμφίο μας.

Έτσι στο τέλος της Θείας Λειτουργίας έλαβαν τη Θεία Ευχαριστία και παρέδωσαν την αγία ψυχή τους στο Χριστό εκπληρώνοντάς τους ο Χριστός την επιθυμία να Τον δουν από κοντά. Τις δύο Αγίες της τύλιξαν μαζί σε ένα σάβανο.

Οι κηδεία τους έγινε με πολλούς λυγμούς από τους φίλους των δύο πριγκιπισσών.

Ο ειδωλολάτρης Δρυΐτης Caplait, ο θετός πατέρας των κοριτσιών ήρθε και θρήνησε. Ο Άγιος Πατρίκιος κήρρυξε σε αυτόν και ο ίδιος, επίσης, πίστεψε και βαπτίστηκε και εκάρη μοναχός, δηλαδή αφιερωμένος στον Κύριο.

Ύστερα ο Δρυΐτης Mael, ο αδελφός του Caplait, πήγε εκεί και είπε στον Άγιο Πατρίκιο να αφήσει τον αδελφό του να γυρίσει πίσω στην ειδωλολατρική θρησκεία των Δρυϊτών. Αλλά ο Άγιος Πατρίκιος κήρρυξε στον Mael επίσης, και ο ίδιος, επίσης, μεταστράφηκε στο Χριστιανισμό και βαπτίστηκε και εκάρει Μοναχός, δηλαδή αφιέρωσε όλη τη ζωή του στο Χριστό.

Οι δύο Αγίες θάφτηκαν μαζί κοντά στο πηγάδι του Clebach. Μια κυκλική τάφρο είναι σκαμμένη γύρω από τον τόπο ταφής, όπως συνηθίζεται μεταξύ των κατοίκων της Ιρλανδίας.

Πηγή:

http://celticsaints.org/2011/0111c.html

http://celticsaints.org

CELTIC SAINTS

Μετάφραση & επιμέλεια κειμένου:

http://orthodoxweb.blogspot.com

ORTHODOX WEB

<>

Άγιοι Επιπόδιος και Αλέξανδρος, 
Μάρτυρες στη Lyons Γαλλίας (+177)
22 Απριλίου

Κατά τους διωγμούς του Μάρκου Αυρηλίου (177), όταν οι ειδωλολάτρες θεώρησαν ότι όλοι οι χριστιανοί της Λυών είχαν εξαλειφθεί μετά το μαρτύριο του Αγίου Ποθεινού και των συν αυτώ (τιμώνται 2 Ιουνίου), ο Αλέξανδρος και ο Επιπόδιος, οι οποίοι από παιδικής ηλικίας συνδέονταν με στενή πνευματική φιλία, διέφυγαν από την πόλη και βρήκαν καταφύγιο στα περίχωρα, στο σπίτι μιας χριστιανής χήρας. Τους ανακάλυψαν όμως και τους έριξαν στην φυλακή, εν αναμονή της ανάκρισής τους.

Όταν οι δύο νέοι διακήρυξαν ότι είναι χριστιανοί, το πλήθος κραύγασε και ο δικαστής κατελήφθη από έξαλλη μανία διαπιστώνοντας ότι όλο το αίμα που είχε χυθεί δεν είχε κατορθώσει να εξαλείψει τους μαθητές του Χριστού, και έτσι διέταξε να φυλακίσουν χωριστά τον έναν από τον άλλο και να υποβάλουν τον Επιπόδιο σε βασανιστήρια.

Στις κολακείες με τις οποίες προσπάθησε ο δικαστής να κάμψει το φρόνημα του Επιποδίου, ο μάρτυς απάντησε: «Η ζωή που μου προτείνεις είναι για εμένα θάνατος αιώνιος, και ο θάνατος με τον οποίο με απειλείς δεν είναι παρά μετάβαση στην ζωή την ατελεύτητη! Όταν διατάξεις να θανατωθούμε, τα βασανιστήριά σας θα μας επιτρέψουν να περάσουμε από τον χρόνο στην αιωνιότητα, από τα δεινά του θνητού βίου στην μακαριότητα της αθανάτου ζωής».

Ο δικαστής χτύπησε άγρια το στόμα που πρόφερε αυτά τα λόγια και διέταξε να κρεμάσουν τον Επιπόδιο σε ικρίωμα και να γδάρουν οι δήμιοι τις σάρκες του με σιδερένια άγκιστρα. Διψασμένος για αίμα, ο λαός εξεγέρθηκε απαιτώντας να του παραδώσουν τον χριστιανό αυτόν, ώστε ο δικαστής, φοβούμενος αναταραχή, διέταξε να αποκεφαλίσουν χωρίς χρονοτριβή τον Επιπόδιο.

Την επομένη διέταξε να παρουσιαστεί ο Αλέξανδρος και επιχείρησε να τον εκφοβίσει, υπενθυμίζοντάς του τα βασανιστήρια που επιφυλάσσονται στους μάρτυρες. Ο Αλέξανδρος αποκρίθηκε: «Νομίζεις οτι θα με κάνεις να φοβηθώ με την υπενθύμιση των μαρτυρίων; Να ξέρεις ότι απλώς συδαυλίζεις τον πόθο μου να τα ακολουθήσω. Το όνομα Χριστιανός που προσπαθείς να εξαλείψεις, θα λάμψει τότε ακόμη περισσότερο!». Ο δικαστής διέταξε να τον ξυλοκοπήσουν ανελέητα τρεις δήμιοι, και όταν έχασε κάθε ελπίδα ότι θα μπορούσε να κάμψει το φρόνημα του Αγίου, διέταξε να τον σταυρώσουν.

Ευσεβείς χριστιανοί ήλθαν αργότερα, πήραν τα σώματα των δύο μαρτύρων και τα έκρυψαν σε σπήλαιο, στα περίχωρα της Λυών, το οποίο κατέστη ονομαστό εξαιτίας των θαυμάτων που επιτελούνταν.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, υπό Ιερομονάχου Μακαρίου Σιμωνοπετρίτου. Απρίλιος. Εκδόσεις Ορμύλια.

Πηγή:

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ

<*>

Άγιος Ηλίας Λακατούσου, 
Μάρτυρας και Ομολογητής των Φυλακών της Ρουμανίας (+1983)

Ένας Άγιος των ημερών μας 
με άφθαρτο Ι. Λείψανο

Ο π. Ηλίας γεννήθηκε στις 6 Δεκεμβρίου 1909 στο χωριό Κραπατούριλε, νόμος Βέλτσεα. Από μικρός ήταν κοντά στην εκκλησία και επιθυμούσε να υπηρετήσει το Θεό. Το 1934 αποφοίτησε τη Θεολογική Σχολή του Βουκουρεστίου και μετά από λίγο χειροτονήθηκε ιερέας.

Την περίοδο του κομμουνισμού ομολόγησε με θάρρος την πίστη του στο Θεό και υπέφερε πολλά.

Συνελήφθη το 1952 με αφορμή τη συμμετοχή του στην πατριωτική ομάδα των λεγεωναρίων και φυλακίστηκε στο Γκαλές. Απελευθερώθηκε το 1954. Το 1959 συνελήφθη ξανά και φυλακίστηκε έως το 1964 σε καταναγκαστικά έργα στο Δέλτα και στην Περιτράβα, όπου συνάντησε τον π. Ιουστίνο Πέρβου έναν από τους μεγαλύτερους εν ζωή πνευματικούς της Ρουμανίας.

Μετά την απελευθέρωσή του έζησε υπό επιτήρηση στο χωριό Μπολιντίν, όπου εργάστηκε ως οικοδόμος. Μεταξύ 1965-1970 ο π. Ηλίας υπηρέτησε σε μια ενορία του νομού Τελεορμάν ενώ το 1970 μετακινήθηκε στο Κουκουρούζ, όπου τον Ιανουάριο του 1978 συνταξιοδοτήθηκε. 

Τα βάσανα και οι συνθήκες στις φυλακές είχαν προξενήσει βλάβες στην υγεία του και το τέλος της ζωής του το πέρασε στα νοσοκομεία. Εκεί το 1983 είπε ότι αν δεν πεθάνει μέχρι στις 22 Ιουλίου θα ζήσει ακόμη δύο χρόνια. Πράγματι εκοιμήθη στις 22 Ιουλίου 1983 όπως προείπε. Επίσης τότε είπε ότι αν η σύζυγος του πεθάνει σε 15 χρόνια, να την κηδεύσουν κοντά του, όπως και έγινε. 

Στις 22 Σεπτεμβρίου 1998, στην κηδεία της συζύγου του π. Ηλία όλοι οι παρόντες έγιναν μάρτυρες ενός απρόσμενου γεγονότος: ήταν άφθαρτο το σώμα του και ευωδίαζε. Ζύγιζε 7-8 κιλά ήταν στεγνό και ελαφρύ και είχε χρώμα φυστικί. 

Η είδηση της εύρεσης του λειψάνου του π. Ηλία διαδόθηκε γρήγορα σ’ όλη την χώρα. Οι πιστοί, μοναχοί και ιερείς τιμούν τον π. Ηλία και προσεύχονται για την γρήγορη αγιοποίησή του. 

Τα λείψανα του προς το παρόν βρίσκονται σ’ ένα παρεκκλήσι στο κοιμητήριο της Κοιμήσεως της Θεοτόκου στη συνοικία Τζιουλέστι του Βουκουρεστίου. 

Πηγή:



ΠΡΟΣΚΥΝΗΤΗΣ

<*>

Άγιος Γερούλφος (St Gerulfus),
Παιδομάρτυς στo Merendree (Nevele) της Flanders Βελγίου (+748)

21 Σεπτεμβρίου

Ο Άγιος Παιδομάρτυς Γερούλφος (St Gerulfus) είναι ένας Άγιος που έζησε και μαρτύρησε για την Πίστη του Χριστού στο Merendree (Nevele) της Flanders του Βελγίου το 748 σε ηλικία 8 ετών.

Τα Ιερά Λείψανά του φυλάσσονται στο Drongen του Βελγίου, αφού αφαιρέθηκαν από τον αρχικό τάφο του στο Merendree γύρω στο 915 ή το 930. Είναι προστάτης Άγιος των νέων.

Πηγή:

http://agiologia.wordpress.com

ΑΓΙΟΛΟΓΙΑ

ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΣΥΝΑΞΑΡΙΣΤΗΣ

ΚΕΛΤΩΝ ΑΓΙΩΝ ΚΑΙ ΠΑΝΤΩΝ ΤΩΝ ΑΓΙΩΝ

<>

Ο Άγιος Ντάνσταν (St Dunstan) 
Επίσκοπος Canterbury της Αγγλίας (+988) 
και η Θεία Λειτουργία της Κυριακής

Σέ κάποια ἄλλη περίστασι, ὁ βασιλιάς ζήτησε ἀπ᾽ τόν Ἅγιο Ντάνσταν (St Dunstan) νά ἀναβάλη τήν ἔναρξι τῆς Θείας Λειτουργίας μέχρι νά ἐπιστρέψη ἀπ᾽ τό κυνήγι. Πλησίαζε ἡ τρίτη ὥρα καί ὁ ἄνθρωπος τοῦ Θεοῦ στεκόταν ντυμένος τήν ἱεραρχική του στολή, βυθισμένος σέ προσευχή γεμάτη δάκρυα. Ξαφνικά ἔπεσε σ᾽ ἕνα ἐλαφρύ ὕπνο καί ἁρπάχθηκε στόν Οὐρανό, ὅπου ἄκουσε τούς ἀγγέλους νά ψάλλουν: “Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον, Κύριε ἐλέησον”. Ἐρχόμενος στόν ἑαυτό του, ρώτησε ἄν εἶχε ἔρθη ὁ βασιλιᾶς. Ἡ ἀπάντησι ἦταν ὅτι δέν εἶχε ἔρθει. Προσευχήθηκε καί πάλι καί ἁρπάχθηκε ξανά στόν Οὐρανό, ὅπου εἶχε ἀκούσει νά προφέρονται τά τελευταῖα λόγια τῆς Λειτουργίας μέ δυνατή φωνή. Ἐκείνη τή στιγμή κάποιοι κληρικοί ἔτρεξαν πρός αὐτόν καί τοῦ εἶπαν ὅτι ὁ βασιλιάς εἶχε φθάσει. Ἐκεῖνος, ὅμως, ἀπάντησε ὅτι εἶχε ἤδη παρευρεθῆ στήν Λειτουργία καί ὅτι δέν θά παρευρισκόταν οὔτε θά τήν τελοῦσε ξανά ἐκεῖνη τήν ἡμέρα. Ὅταν τοῦ ζήτησαν νά τούς πῆ τό λόγο, τούς φανέρωσε τό ὅραμά του, μέτά ἀπ᾽ τό ὀποῖο ἀπαγόρευσε στό βασιλιά νά ξαναπάη γιά κυνήγι τήν Ἡμέρα τοῦ Κυρίου.

Πηγή:

Vita Patrum, Βίος των Πατέρων,

του Αγίου Γρηγορίου της Τουρ,

τόμ. 2, Βιβλίο Β´,

εκδ. Αγ. Σεραφείμ του Σαρώφ, 2015

Πηγή:

http://anatoliki-orthodoksi-ekklisia.blogspot.com

ΑΝΑΤΟΛΙΚΗ ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

<>

Ευλογημένη Πολύτεκνη Οικογένεια: 
Άγιοι Μάρτυρες Τερέντιος, Νεονίλλη και τα τέκνα τους (+249)

Οι Άγιοι Τερέντιος και Νεονίλλη οι σύζυγοι και τα παιδιά τους:
Σάρβηλος, Νίτας, Ιέραξ, Θεόδουλος, Φώτιος, Βήλη και Ευνίκη (28 Οκτωβρίου, +249) ήταν μια πραγματική «κατ᾿ οἶκον ἐκκλησία» (Α’ προς Κορινθίους 16, 19). Οικογένεια αληθινά χριστιανική, με μια ψυχή, με μια καρδιά και το ίδιο φρόνημα. Όταν άρχισε ο διωγμός κατά των χριστιανών, ειδοποίησαν τους δύο συζύγους ότι κινδυνεύουν να συλληφθούν.

Τότε ο Τερέντιος και η Νεονίλλη αναρωτήθηκαν να φύγουν μακριά, προκειμένου να προστατέψουν τα παιδιά τους, ή να μείνουν και να περιμένουν με γενναιότητα οποιοδήποτε μαρτύριο;

Οι πέντε γιοι και οι δύο θυγατέρες τους έδωσαν αποφασιστική απάντηση.
Γιατί να φύγουν; Ο διωγμός είχε εξαπλωθεί παντού.

Έπειτα, η αναχώρησή τους θα ενέσπειρε τον πανικό στους εκεί χριστιανούς. Και το σπουδαιότερο, η Εκκλησία δεν ενισχύεται από φυγάδες, αλλά από μάρτυρες και αθλητές!

Έτσι, όλη η οικογένεια αποφάσισε να μείνει σταθερή στην απόφαση της. Και όλοι μαζί, αφού ομολόγησαν το Χριστό, πέθαναν με αποκεφαλισμό.

Πηγή:

http://sillogospoliteknonmesologiou.blogspot.gr/p/blog-page.html

Σύλλογος Πολυτέκνων Ιεράς Πόλεως Μεσολογγίου και Περιχώρων

<>

Άγιος Πατρίκιος 2ος Επίσκοπος Ιρλανδίας, Ισαπόστολος Ιρλανδίας, ιδρυτής και 1ος Επίσκοπος Armagh Ιρλανδίας, 
από Ἀγγλία (+461)

Ανακομιδή Ι. Λειψάνων, 10 Ιουνίου

Εορτή, 17 Μαρτίου

Ο Άγιος Πατρίκιος (λατινικά: Patricius, ιρλανδικά: Naomh Pádraig) ήταν ένας Κέλτης Βρετανός και χριστιανός ιεραπόστολος, ο οποίος είναι γενικώς αποδεκτός ως ο προστάτης άγιος της Ιρλανδίας (παρόλο που η Μπρίγκιτ του Κίλνταρε και ο Κολούμπα είναι επισήμως επίσης προστάτες άγιοι). Η καταγωγή του ήταν ρωμαιοβρετανική. Πιθανόν γεννήθηκε το 390 στη σημερινή βορειοδυτική ακτή της Βρετανίας, σε ένα σήμερα άγνωστο μέρος ονόματι Bannavem Taburniae. Ήταν γιος ενός δημοτικού συμβούλου και ο παππούς του ήταν ιερέας. Έχοντας το ρωμαϊκό όνομα Patricius, που σημαίνει ευγενής, μεγάλωσε μιλώντας λατινικά αλλά δεν έδινε καμία σημασία στις αρχές του Χριστιανισμού.

Όταν ήταν περίπου 15 χρονών απήχθη από Ιρλανδούς πειρατές. Όντας σκαβωμένος εργάστηκε ως βοσκός για έξι χρόνια. Σαν βοσκός προσευχόταν συχνά και έτσι γνώρισε το Θεό. Μετά απ’ αυτά τα έξι χρόνια είδε ένα όνειρο που τον πληροφορούσε ότι θα γυρνούσε στην πατρίδα του. Είναι άγνωστο εάν δραπέτευσε ή τον ελευθέρωσαν, πάντως τελικά κατάφερε να επιστρέψει στην οικογένειά του. Εκεί εκπαιδεύτηκε για να γίνει ιερέας και ταξίδεψε σε μοναστήρια στη Γαλατία, όπου έμεινε για κάποιο καιρό. Ίσως σ’ αυτά τα μοναστήρια συγκαταλέγεται και αυτό του Λερίν στα νότια της Γαλλίας, ένα φημισμένο μοναστήρι που ιδρύθηκε επηρεασμένο από τους μεγάλους Αιγύπτιους μοναχούς όπως ο άγιος Αντώνιος ο Μέγας.

Περίπου το 435 ο Πατρίκιος επέστρεψε στην Ιρλανδία από την Γαλατία σαν επίσκοπος. Το Άρμαγκ (Armagh) στα βόρεια της Ιρλανδίας έγινε έδρα της επισκοπής και ενθάρρυνε την μοναστική ζωή εκεί. Στο Άρμαγκ ίδρυσε και ένα σχολείο. Από εκεί έκανε πολλά ιεραποστολικά ταξίδια, κηρύγματα, διδασκαλίες, βαπτίσεις και ίδρυσε εκκλησίες και μοναστήρια.

Ο επίσκοπος Πατρίκιος μας άφησε γραπτά που σώζονται ως σήμερα. Σώζεται η Ομολογία του, η αυτοβιογραφία του, ένα γράμμα που καταδικάζει τη δουλεία και ο αξιοσημείωτος ύμνος του (breastplate), όπου ομολογεί την απόλυτη πίστη του στο Χριστό. Ήταν ένας εξαιρετικός ποιμένας ψυχών. Σύμφωνα με την παράδοση έδιωξε όλους τους δαίμονες και όλα τα φίδια από την Ιρλανδία. Μέχρι σήμερα δεν έχουν βρεθεί δηλητηριώδη φίδια στην Ιρλανδία.

Επίσης δίδαξε το μυστήριο της μίας και ομοουσίου Αγίας Τριάδος χρησιμοποιώντας ως παράδειγμα το τριφύλλι, ένα τοπικό φυτό του οποίου τα φύλλα αποτελούνται από τρία κομμάτια αλλά στην ουσία είναι ένα. Τιμώμενος πολύ, κοιμήθηκε εν Κυρίω περίπου το 461.

Σήμερα ο άγιος Πατρίκιος είναι ο προστάτης άγιος της Ιρλανδίας. Είναι ο πιο δημοφιλής από όλους τους Ιρλανδούς αγίους, καθώς θεωρείται ότι αυτός εισήγαγε με επιτυχία τον Χριστιανισμό στην Ιρλανδία. Διάφορα μέρη της χώρας είναι συνδεδεμένα μ’ αυτόν, όπως το Άρμαγκ, Ντάουνπατρικ, Κρόαγκ Πάτρικ και Σάουλ, παρόλο που δεν είναι γνωστό πού βρίσκονται σήμερα τα λείψανά του. Τιμόταν ιδιαιτέρως ακόμη από τα ρωμαϊκά χρόνια και όχι μόνο στην Ιρλανδία αλλά και στις νοτιοδυτικές ακτές της Ουαλίας και τις βορειοδυτικές ακτές της Αγγλίας, για παράδειγμα στο Χεϊσάμ.

Η γιορτή του αγίου Πατρικίου τελείται στις 17 Μαρτίου.

Πηγή:

http://irelandandbritishisles.wordpress.com

IRELAND AND BRITISH ISLES - ORTHODOXY

Η Ορθοδοξία στην Ιρλανδία και στις Βρεταννικές Νήσους

<>

Ανώνυμοι Άγιοι Νεομάρτυρες γυναίκα και παιδιά στη Σελευκούπολη της Συρίας (+2019)

12 Μαΐου

Γυναίκα και παιδιά Νεομάρτυρες στη Συρία οι οποίοι μαρτύρησαν από επίθεση τζιχαντιστών την ώρα του Κατηχητικού Σχολείου μετά τη Θεία Λειτουργία στις 12 Μαΐου 2019 στον Ιερό Ναό των Αγίων Αποστόλων Πέτρου και Παύλου της Σελευκούπολης της Συρίας. Την κηδεία τέλεσε ο Μητροπολίτης Επιφανείας Νικόλαος.

Πηγή:

http://agiologia.wordpress.com

ΑΓΙΟΛΟΓΙΑ

<>

Για την νηστεία του 
Αγίου Κάθμπερτ (St Cuthbert) της 
Νήσου Lindisfarne της Αγγλίας (+687)


Μία μέρα καθώς πορευόταν σε έναν μοναχικό δρόμο γύρω στην τρίτη ώρα μετά την ανατολή, βρέθηκε κατά σύμπτωση σε ένα χωριουδάκι το οποίο ήταν πολύ κοντά στο δρόμο του και βγήκε από το δρόμο για να πάει στο χωριό. Η γυναίκα του σπιτιού στο οποίο μπήκε ήταν η ευλαβής μητέρα μίας οικογένειας και ανυπομονούσε να ξεκουραστεί εκεί για λίγο και να ζητήσει λίγη τροφή για το άλογο που τον μετέφερε, γιατί ο χειμώνας ερχόταν, αλλά όχι για τον ίδιο.

Η γυναίκα τον υποδέχτηκε θερμά και θέλησε να του ετοιμάσει κάτι για να φάει όμως ο άνθρωπος του Θεού αρνήθηκε. "Δεν πρέπει να φάω ακόμη,"είπε ο Κάθμπερτ, "γιατί σήμερα είναι νηστεία." Ήταν πράγματι Παρασκευή και οι πιστοί κρατάνε την νηστεία τους συνήθως μέχρι την τρίτη ώρα πριν το ηλιοβασίλεμα σαν ένδειξη σεβασμού στα Πάθη του Χριστού.

Η γυναίκα, γεμάτη από φιλόξενο ζήλο, επέμενε. "Κοίταξε να δεις," είπε η γυναίκα, "στο δρόμο που ακολουθείς, δεν θα βρεις κανένα χωριό ή κάποιο σπίτι και έχεις πολύ δρόμο μπροστά σου και δεν θα φτάσεις πριν το ηλιοβασίλεμα. Έτσι, σου ζητάω να φας κάτι πριν να φύγεις αλλιώς θα πρέπει να κρατήσεις την νηστεία σου όλη την ημέρα και ίσως μέχρι το επόμενο πρωί." Όμως παρότι τον πίεσε πολύ, η αφοσίωση στην πίστη του ξεπέρασε τα παρακάλια της και νήστεψε μέχρι το απόγευμα.

Όμως καθώς το λυκόφως έπεφτε και έβλεπε πως δεν έφτανε στο τέλος του ταξιδιού εκείνη την ημέρα και πως δεν υπήρχε καμία ανθρώπινη κατοικία κοντά όπου θα μπορούσε να μείνει την νύχτα, ξαφνικά καθώς ίππευε είδε εκεί κοντά πολλές σκηνές που ανήκαν σε βοσκούς και ήταν πρόχειρα χτισμένες για το καλοκαίρι και τώρα βρίσκονταν εκεί ερειπωμένες και κατεστραμμένες.

Πήγε εκεί αναζητώντας προστασία, έδεσε το άλογο του στο εσωτερικό μίας σκηνής, μάζεψε ένα σωρό από ξηρά χόρτα τα οποία ο άνεμος είχε ξεριζώσει από μια αχυροσκεπή και τα έβαλε μπροστά στο άλογο να το φάει. Ο Κάθμπερτ άρχισε να ψέλνει, όταν ξαφνικά στη μέση της ψαλμωδίας του είδε το άλογο του να γυρνάει πίσω το κεφάλι του και άρχισε να τρώει τα χόρτα της καλύβας και καθώς έπεσαν κάποια άχυρα φάνηκε ένα λινό ύφασμα τυλιγμένο. Περίεργος να δει τι μπορούσε να είναι, τελείωσε την προσευχή του, πήγε προς τα εκεί και βρήκε τυλιγμένα στο λινό ύφασμα ένα καρβέλι ψωμί ζεστό και κρέας αρκετά για το γεύμα ενός ανθρώπου.

Έπειτα έψαλε τις ευχαριστίες του για την ουράνια ευλογία, "Ευχαριστώ τον Θεό," είπε, "ο Οποίος δέχτηκε να ετοιμάσει ένα γεύμα για εμένα που νήστεψα για χάρη των Παθών Του." Έτσι έκοψε το καρβέλι που βρήκε και έδωσε το μισό στο άλογο και το άλλο το κράτησε για να το φάει ο ίδιος. Από εκείνη την ημέρα ήταν ο ποιο πρόθυμος στη νηστεία γιατί κατάλαβε πως αυτό το γεύμα ετοιμάστηκε για αυτόν σε αυτή την ερημιά από τον Κύριο ο Οποίος κατά παρόμοιο τρόπο τάισε παλιά τον προφήτη Ηλία στέλνοντας του τροφή με τα πουλιά όταν δεν υπήρχε άνθρωπος γύρω του να τον φροντίσει. Όσοι σέβονται τον Κύριο και ελπίζουν στο έλεος Του, θα σώσουν τις ψυχές τους από τον θάνατο και θα λάβουν φροντίδα όταν πεινάνε.

"Αυτή την ιστορία την άκουσα από έναν αδερφό του μοναστηριού μας το οποίο βρίσκεται στο στόμιο του ποταμού Wear, έναν ιερομόναχο, Ingwald ονομάζεται, ο οποίος έχει την χάρη στα γεράματα του να σκέπτεται την αιωνιότητα με μία καθαρή καρδιά και δεν συλλογίζεται τα φθαρτά και προσωρινά πράγματα αυτής της γης. Και είπε επίσης πως την ιστορία του την διηγήθηκε ο ίδιος ο Κάθμπερτ όταν ήταν επίσκοπος".

Η ιστορία αυτή καταγράφτηκε από τον άγιο μοναχό Μπίντ της Αγγλίας.

Πηγή:

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2019/03/blog-post_21.html

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΕΛΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

<*>

Ο Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης της Αθήνας (+1991) σε έναν οίκο ανοχής

Ὁ Άγιος Πορφύριος ο Καυσοκαλυβίτης ο οποίος ήταν Ιερέας και Πνευματικός Πατέρας για 33 χρόνια στόν Ι. Ναό της Πολυκλινικής στην Πλατεία Ομονοίας στην Αθήνα μάς διηγείται την παρακάτω προσωπική του εμπειρία:

Παλαιά συνηθίζαμε, κατά την εορτή των Θεοφανείων, να αγιάζουμε τα σπίτια. Κάποια χρονιά πήγα κι εγώ κι αγίαζα. Χτυπούσα τις πόρτες των διαμερισμάτων, μου ανοίγανε κι έμπαινα μέσα ψάλλοντας: “Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε…”.

Όπως πήγαινα στην οδό Μαιζώνος, βλέπω μια σιδερένια πόρτα. Ανοίγω, μπαίνω μέσα στην αυλή, που ήταν γεμάτη από μανταρινιές, πορτοκαλιές, λεμονιές, και προχωρώ στη σκάλα. Ήταν μια σκάλα εξωτερική, που ανέβαινε πάνω και κάτω είχε υπόγειο. Ανέβηκα τη σκάλα, χτυπάω την πόρτα και παρουσιάζεται μια κυρία. Αφού μου άνοιξε, εγώ άρχισα κατά τη συνήθειά μου το “Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου, Κύριε…”. Με σταματάει απότομα. Εντωμεταξύ με ακούσανε και δεξιά κι αριστερά στο διάδρομο βγαίνανε κοπέλες από τα δωμάτια. “Κατάλαβα, έπεσα σε οίκο ανοχής”, είπα μέσα μου. Η γυναίκα μπήκε μπροστά μου να με εμποδίσει.

“Να φύγεις”, μου λέει. “Δεν κάνει αυτές να φιλήσουν το Σταυρό. Να φιλήσω εγώ το Σταυρό και να φύγεις, σε παρακαλώ”.

Εγώ τώρα πήρα σοβαρό και επιτιμητικό ύφος και της λέω: “Εγώ δεν μπορώ να φύγω! Εγώ είμαι παπάς, δεν μπορώ να φύγω! Ήλθα εδώ να αγιάσω”.

“Ναι, αλλά δεν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές”.

“Μα δεν ξέρουμε αν κάνει να φιλήσουν το Σταυρό αυτές ή εσύ. Διότι αν με ρωτήσει ο Θεός και ζητήσει να Του πω ποιος κάνει να φιλήσει το Σταυρό, οι κοπέλες ή εσύ, μπορεί να έλεγα: ‘Οι κοπέλες κάνει να τον φιλήσουν και όχι εσύ. Οι ψυχές τους είναι πιο καλές από τη δική σου'”.

Εκείνη τη στιγμή κοκκίνησε λίγο. Της λέω λοιπόν: “Άσε τα κορίτσια να φιλήσουν το Σταυρό”. Τους έκανα νόημα να πλησιάσουν. Εγώ πιο μελωδικά από πρώτα έψαλλα το “Εν Ιορδάνη βαπτιζομένου Σου Κύριε…”, διότι είχα μια χαρά μέσα μου, που ο Θεός οικονόμησε τα πράγματα να πάω και σ’ αυτές τις ψυχές. Φιλήσανε όλες το Σταυρό. Ήταν όλες περιποιημένες, με τις πολύχρωμες φούστες κλπ.. Και τους είπα: “Παιδιά μου, χρόνια πολλά. Ο Θεός μάς αγαπάει όλους. Είναι πολύ καλός και ‘βρέχει επί δικαίους και αδίκους’. Όλοι Τον έχομε Πατέρα και για όλους μας ενδιαφέρεται ο Θεός. Μόνο να φροντίσουμε να Τον γνωρίσουμε και να Τον αγαπήσουμε κι εμείς και να γίνουμε καλοί. Να Τον αγαπήσετε και θα δείτε πόσο ευτυχισμένες θα είστε. Κοιτάξανε απορημένες. Κάτι πήρε η ψυχούλα τους η ταλαιπωρημένη. “Χάρηκα”, τους λέω τέλος, “που με αξίωσε ο Θεός να έλθω σήμερα και να σας αγιάσω. Χρόνια πολλά!”.

“Χρόνια πολλά”, είπαν κι εκείνες κι έφυγα.

Πηγή:

Γέροντος Πορφυρίου

Βίος & Λόγοι

εκδ. Ι. Μονής Χρυσοπηγής Χανίων

Κρήτη

<>

Μαρτυρία για το Άγιο Φώς του Παναγίου Τάφου από τον Ορθόδοξος Άγγλο Μοναχό Barnard (865 μ.Χ.) και τον Άγιο Bede της Αγγλίας (+735 μ.Χ.)

Ο Μοναχός Barnard (865 μ.Χ.) έγραψε: «Είναι περιττό να γράψω πολλά για τον Τάφο αυτό, επειδή ο Bede λέει αρκετά γι’ αυτόν στην δική του Ιστορία (της Αγγλικής Ορθόδοξης Κελτικής Εκκλησίας – πρό Σχίσματος). Όμως αξίζει να αναφερθεί πως αυτό που συμβαίνει το Μεγάλο Σάββατο, την Παραμονή του Πάσχα. Το πρωί αρχίζει η Λειτουργία μέσα στην εκκλησία αυτή. Μετά, όταν τελειώσει, μπαίνουν ψάλλοντας το «Κύριε Ελέησον» μέχρι να έρθει άγγελος και να ανάψει με φως τα κανδήλια που κρέμονται πάνω από τον τάφο. Ο Πατριάρχης μεταδίδει αυτό το Φως στους επισκόπους και τον υπόλοιπο λαό, και ο καθένας έχει φως, εκεί που στέκεται.» Mabilon. Acta Sancta. Τόμος. III. P. II. Σελ. 473.

Πηγή:

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com

http://orthodoxy-rainbow.blogspot.com/2019/03/blog-post_26.html

ORTHODOXY – RAINBOW

ΟΡΘΟΔΟΞΗ ΚΕΛΤΙΚΗ ΚΑΙ ΑΓΓΛΟΣΑΞΟΝΙΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ

<>

π. Ιάκωβος Βαλόδημος

Ένας σύγχρονος Άγιος (1870-1960)

π. Ιάκωβος Βαλοδήμος, ένας άγνωστος άνθρωπος τού Θεού

Αυτά τα άγνωστα στόν πολύ κόσμο ταπεινά γεροντάκια τών χωριών καί τών Μοναστηριών κράτησαν καί δίδαξαν με τήν ζωή τους τήν Ορθόδοξη πίστη στά χρόνια πού πέρασαν…

Σήμερα όμως τί γίνεται;

Ό π. Ιάκωβος δεν ήταν μόνον ο άνθρωπος της προσευχής αλλά καί της προσοχής- της αγρύπνου μάλιστα προσοχής. Πρόσεχε τον εαυτό του και στα ελάχιστα, στα όποια άλλοι δεν θα έδιναν καί τόση μεγάλη σημασία, καί θα προέβαιναν ίσως σε συμβιβασμούς, υποχωρήσεις καί αβαρίες…

Όταν την Μ. Τεσσαρακοστή του 1955 κλήθηκε στήν Κωνσταντινούπολη, για να Εξομολογήση τους πιστούς, δυσκολεύθηκε πολύ για να αποφασίσει.

Γιατί νομίζετε; Για να μην βγάλει τα ράσα.

Εκεί, ως γνωστόν, οι Τουρκικές αρχές απαγορεύουν το ράσο. Πώς να βγάλει το ράσο, πού το θεωρούσε αχώριστο σύντροφο της ιεροσύνης καί την οποία ιεροσύνη έλαβε από τον Θεό; Πώς να βγάλει το ράσο, το οποιον επί τρία τέταρτα αιώνος δεν αποχωρίστηκε ούτε στον ύπνο του; Πώς να βγάλει αυτός το ράσο, το όποιον έτμησε η μακραίωνα παράδοση;

Του φαινόταν oτι θα εμοντερνοποιείτο, του φαινόταν ότι θα έμοιαζε με κάτι θηλυπρεπείς κληρικούς πού είδε κάποτε στην Αθήνα με ψαλιδισμένα τά γένια, με κομμένα τά μαλλιά καί ξυρισμένο τους σβέρκο, καί για τους οποίους παρακαλούσε τον Θεό να τούς ελεήσει.

Του φαινόταν oτι θα έχανε την Ορθοδοξία, τήν Ιεροσύνη του, την πίστη του. «Λίγο – λίγο ξεφτίζει ο παπάς», έλεγε. Του φαινόταν, ότι με παντελόνι καί σακάκι -Ορθόδοξος αυτός παπάς- θα φαινόταν σαν σατανάς !…

Αλλά καί να μην υπακούσει στην φωνή του καθήκοντος; Να αφήσει τήν ευκαιρία πού του
έδίδετο, για να πάρει «ψύχα μισθόν από τον Θεόν»; Να αφήσει χάριν του ράσου ψυχές ανεξομολόγητες; Τότε τί λόγο θα έδιδε στον Θεό. Εδώ ήταν ο κόμπος. Καί τον έλυσε.

Φόρεσε απ’ έξω από το αντερί του καί μέσα από το έξώρασό του ένα μαύρο καί μακρύ παλτό. Όταν πλησίασε εις τον έλεγχο τών Τούρκων, έβγαλε μόνον το έξώρασο το δίπλωσε στο χέρι του καί, φορώντας το παλτό, πέρασε ανενόχλητος.

Μόλις απομακρύνθη το ξαναφόρεσε καί περιεφέρετο με το ράσο καθ’ όλο το διάστημα τής παραμονής του στην Πόλη.

Η εκεί παραμονή του έφερε πολύ πνευματικό καρπό. Εξομολόγησε πολύ λαό.

Ό «Απόστολος Ανδρέας» το επίσημο όργανο του Πατριαρχείου στο φύλλο τής 23ης Απριλίου του 1955 έγραψε για τήν εκεί επίσκεψή του, μεταξύ των άλλων καί τά εξής: «Αφίκετο ενταύθα κατόπιν Πατριαρχικής προσκλήσεως ό πανοσιολογ. Άρχιμ. κ. Ιάκωβος Βαλοδήμος Πνευματικός….

Ο Πατριάρχης δεχθείς τον Άγιο Πνευματικό μετά πολλής χαράς καί ευλαβείας κράτησε αυτόν φιλοξενούμενο εις τά Πατριαρχεία καί διευκόλυνε αυτόν να δεχθή Χριστιανούς εις τον Πατριαρχικό ναό, εις τούς ιερούς ναούς Αγίου Δημητρίου, Κουτρουλούς, Μακροχωρίου, Πρώτης καί εις τήν Ιερά Θεολογική Σχολή Χάλκης. Συνεχάρη αυτόν για το έργο του, ευχαρίστησε για τήν έλευσή του καί κάλεσε αυτόν να επανέλθει καί πάλιν.

Κατά τήν επιστροφή του διήλθε από το Αγρίνιο. Παρ’ όλον τον κόπο του ταξιδίου λειτούργησε καί στη συνεχεία εξομολόγησε όλη τήν ημέρα χωρίς διακοπή. Τελείωσε αργά τήν νύκτα.

Καμπτόμενος τώρα από το βάρος του τόσου κόπου καί τών γηρατειών ανέβαινε τήν κλίμακα τοΰ Νοσοκομείου τής Χριστιανικής Κινήσεως, όπου θα διανυκτέρευε, μετά δυσκολίας. Τότε μία ευσεβής νοσοκόμα, έσπευσε να τον υποβοήθηση. Δεν δέχτηκε. Τόσο πολύ εφοβείτο τήν γυναίκα καί πρόσεχε τήν αγνότητα του! Μόλις τον άγγιξε, τινάχτηκε σύγκορμος, σαν να τον δάγκωσε οχιά.

Όταν πάλιν του έδωσαν εκεί για να λειτουργήσει άμφια ωραία με χρώματα κτυπητά καί φανταχτερά ερώτησε: «Δεν υπάρχουν τίποτε μουντά;». Αν και στο ζήτημα αυτό ορθοφρονούσε.

«Ο Ιερεύς, έλεγε, είναι υπηρέτης του Θεού καί πρέπει να ντύνεται καλά, όπως καί εκείνος πού υπηρετεί ετούτον τον βασιλέα, ο σερβιτόρος του δηλ. πού τον σερβίρει πρέπει να είναι καθαρός καί να ντύνεται καλά, έτσι καί ο Ιερεύς, πού είναι υπηρέτης του μεγάλου βασιλέως, πρέπει να είναι καλοντυμένος καί καθαρός καί προ πάντων εις το θυσιαστήριο».

ΧΑΡΑΛΑΜΠΟΥ ΒΑΣΙΛΟΠΟΥΛΟΥ ΑΡΧΙΜΑΝΔΡΙΤΟΥ. ΠΑΤΗΡ ΙΑΚΩΒΟΣ ΒΑΛΟΔΗΜΟΣ. ΕΝΑΣ ΣΥΓΧΡΟΝΟΣ ΑΓΙΟΣ (1870-1960) — ΤΟ ΤΕΛΟΣ.

«Παραμένεις εν τω Μοναστηρίω;»

Κατά τήν κουρά του μοναχού ο ηγούμενος, μεταξύ άλλων ερωτήσεων, απευθύνει εις τον προσερχόμενο καί τήν ερώτηση• «Παραμένεις τω Μοναστηρίω»;

Ό μέλλων μοναχός απαντά «ναι τίμιε Πάτερ». Δίδει υπόσχεση, ότι θα παραμείνει στο Μοναστήρι. Αυτή τήν υπόσχεση ο Ιερομόναχος Ιάκωβος τήν τήρησε μέχρι τέλους τής ζωής του.

Πολλές φορές τον κάλεσαν να εγκατασταθεί στα Ιωάννινα, Αγρίνιο ή Αθήνα μεταξύ πνευματικών αδελφών, πού τον αγαπούσαν καί θα είχε όλες τις ευκολίες καί ιδίως τώρα στο βαθύ γήρας. Αλλά αυτός προτιμούσε τήν σκληρή ζωή της στερήσεως στο φτωχό Μοναστηράκι του. Το γιατί το βλέπουμε καί από μία φράση του, πού είπε κάποτε.

Ήταν κατάκοιτος καί άρρωστος βαρεία. Περίμεναν οι γύρω του να πεθάνει. Ήταν Μ. Παρασκευή. Είχε σφοδρή επιθυμία να σηκωθεί καί να πάει στην Εκκλησία. Οι πάντες τον απέτρεπαν.

Του έλεγαν, ότι θα ήταν παράτολμο καί επικίνδυνο. Αυτός όμως συρόμενος πήγε. Προσευχήθηκε στον Εσταυρωμένο με πίστη καί – ώ τού θαύματος! – έγινε καλά.

Επέστρεψε μετά τήν Ακολουθία υγιής. Θαύμαζαν όλοι για το θαύμα.

«Δεν πεθαίνω, είπε, ακόμη. Με αφήνει ο Θεός, για να ξυπνώ καμιά ψυχή εδώ επάνω». Καί πράγματι πολλές ψυχές ξυπνούσε με τήν εξομολόγηση καί τήν νουθεσία.

Η αγάπη προς το μοναστηράκι του τον έκαμε να επισκεφθή τήν Αθήνα. Ήταν ετοιμόρροπο καί ήρθε να ζητήσει χρήματα, για να το επισκευάσει, παρ’ όλα τά ογδονταπέντε του χρόνια. Επεσκέφθηκε καί τον από Ιωαννίνων Αρχιεπίσκοπο Σπυρίδωνα, ο οποίος γνώριζε την αγιότητά του. Τον βρήκε πρόθυμο. «Ό,τι θέλει ο πάτερ Ιάκωβος, που πάτησε τήν νάρκη καί δεν έπαθε τίποτε», είπε.

Όταν επισκεύαζε το Μοναστήρι αρρώστησε. Πήγε στο γιατρό. Του συνέστησε ανάπαυση καί αυστηρότατη δίαιτα. Αλλά αυτός δεν ευκαιρούσε να καθίσει. Έπρεπε να δουλέψει στο Μοναστήρι. Ούτε τα μέσα είχε για να κάμη δίαιτα. Ήταν πτωχός, είπαμε. Επί πλέον ήταν καί η νηστεία του Δεκαπενταύγουστου καί δεν είχε τίποτε άλλο από φακές, πού ήταν τελείως αντίθετες στην ασθένειά του. Το μόνο πού έκαμε μετά τον γιατρό, ήταν να πάει στην Εκκλησία καί να παρακάλεση τον προφήτη Ηλία. «Άγιε μου Ηλία, βάλε το χέρι σου. Έχω βλέπεις μαστόρους. Τί θέλεις να μείνει το μοναστήρι σου;»

Εξακολούθησε εντατικά τήν δουλειά του καί έτρωγε καθ’ όλον τον Δεκαπενταύγουστο μεσημέρι – βράδυ φακές. Όταν τελείωσε, τον είδε πάλι ο γιατρός, ο οποίος δεν βρήκε ούτε ίχνος από τήν ασθένειά του. «Βλέπεις, του λέγει, για να κάμης ότι σου είπα, έγινες τελείως καλά». Καί που να ήξερε, ότι έκαμε τελείως τά αντίθετα!

Η εκδημία του…

Ό π. Ιάκωβος ζούσε για τήν Βασιλεία των ουρανών, τήν όποια προγευόταν απ’ εδώ. Όταν μιλούσε για την Βασιλεία του Θεού ήταν σαν να ήταν εκεί. Αυτή ήταν ο στόχος του, η σκέψης του, ο πόθος του. Αυτήν ευχόταν καί εις πάντα συνομιλητή του. «Καλά στερνά», έλεγε. Αυτό το ευχόταν καί εις τούς προϊσταμένους του Αρχιερείς.

Τίποτε από τον κόσμο αυτόν δεν του τράβηξε τήν καρδιά. Τουναντίον μάλιστα «υπωπίαζε καί δουλαγωγούσε το σώμα του». Καί είναι θαύμα πώς εκείνο το σαρκίο άντεξε στην τόση άσκηση καί κακουχία τόσα χρόνια. Ενενήντα χρόνια είχε στην πλάτη του. Τώρα ήλθε το πλήρωμα τοΰ χρόνου.

Ήταν άρρωστος βεβαίως από τον Φεβρουάριο του 1959. Έπασχε από ουρία καί χρόνια ημικρανία. Αλλά τον Μάιο του 1959 έγινε θαυματουργικός τελείως καλά. Ξαναρρώστησε πάλι τέλος του 1959. Κατέβηκε στο Νοσοκομείο του Χατζηκώστα των Ιωαννίνων, πού το διευθύνει η Ιερά Μητρόπολη, καίτοι διά τον πατέρα Ιάκωβο oλες οι πόρτες ήσαν ανοικτές.

Οι ευσεβείς καί «τούς οφθαλμούς αυτών εξορύξαντες» θα του εδιδαν. Εκεί τον επισκέπτονταν πολλοί. Πάντα καί κάποιο καλό λόγο θα είχε για τον καθένα τους. Έβγαζε εκ του θησαυρού τής καρδίας του «καινά καί παλαιά». Τά λόγια του όλα ήσαν «αλάτι ήρτυμένα». Ουδείς φαντάζετε ότι θα έφευγε. Νόμιζαν ότι κάτι θα γίνει καί θαυματουργικός πάλιν θα σηκωθεί ό πάτερ Ιάκωβος, όπως καί τόσες άλλες φορές. Αυτός όμως προαισθανόταν τήν αναχώρηση του καί έλεγε εις κάθε επισκέπτη του. «Καλή αντάμωση». Μέχρι τέλους διατηρούσε τήν διαύγεια του πνεύματός του.

Ο π. Ιάκωβος εκοιμήθη τήν 15η Φεβρουάριου 1960. Οποία ήταν η έκπληξη όλων, όταν το άκουσαν! Έμειναν εμβρόντητοι. Θα έμεναν ορφανοί. Ήταν πατέρας όλων. Ήταν το στήριγμά τους εις τον αγώνα της αρετής.

Ήταν ο πρωτοπόρος οδηγός πού τούς έδειχνε τον ουρανό. Καί αυτός μεν «εξάρας τούς πόδας αυτού επί τής κλίνης αυτού ανεπαύθη έκ τών κόπων αυτού καί προσετέθη προς τούς πατέρας αυτού». Αυτοί όμως έμειναν μόνοι. Τρέχουν λοιπόν εις τον Ναό τοΰ Αγίου Νικολάου, πού είχε έναποτεθή το άγιο σκήνος του, για να πάρουν τήν ευχή του καί να τον δουν για τελευταία φορά.

Ο π. Ιάκωβος είχε αφήσει εντολή να ταφή στο αγαπημένο του Μοναστήρι, με το οποίον είχε συνδεθεί με τόσους πνευματικούς αγώνας, αγνώστους βεβαίως εις εμάς, γνωστούς όμως εις τον Θεό, από τον Όποιον θα λάβει τώρα τον «στέφανον της ζωής».

Τά Ζαγόρια εκείνες τις ήμερες είχαν αποκλεισθή. Είχε πέσει χιόνι πολύ. Οι ευσεβείς, πού τον συνόδεψαν υπέφεραν πολύ στη διαδρομή. Η Αγάπη τους όμως προς τον π. Ιάκωβο τά υπερνίκησε όλα.

Βρήκαν μπουλντόζες, άνοιξαν από τά χιόνια τον δρόμο καί τον επήγαν κατά τήν επιθυμία του εις τον προφήτη Ηλία του Μονοδενδρίου όπου καί ετάφη.

Ταπεινή υπήρξε η έξοδός του από τον κόσμο αυτό, όπως ταπεινή υπήρξε καί όλη του η ζωή. Η είσοδός του όμως εις τήν Βασιλεία του θεού ήταν θριαμβευτική, ασφαλώς. Ευαρέστησε εις τον Θεόν. Ο Θεός απέδειξε καί εις τήν παρούσα ζωή ότι έδέχθη τούς αγώνας του, διότι του παρείχε θαυματουργικός τήν προστασία, όπως είδαμε. Ο δε π. Ιάκωβος, από τήν Βασιλεία του Θεού, εις τήν οποία είναι ασφαλής καί ευτυχής, μάς φωνάζει: «Παιδιά μου προσοχή από τον μισόκαλον, προσοχή από τήν αμαρτία. Μή σάς παρασύρουν τά μάταια. Αγάπη στον Κύριό μας καί στον πλησίον μας. Σκοπός σας ο Παράδεισος, τά «επηγγελμένα αγαθά».

Κρίσεις για τον π. Ιάκωβο

Ό «Απ. Ανδρέας» το περιοδικό της Κωνσταντινουπόλεως έγραψε τά εξής επί τη εκδημία του, μεταξύ των άλλων:
«…Ζωή ασκητική, νηστεία συνεχής βίος ανεπίληπτος» άμωμος, απρόσβλητος. Κατέστη ο σπουδαιότερος εξομολόγος της περιφερείας καί ίσως ολοκλήρου τής Χώρας. Σ’ αυτόν τον ερημίτη τον απόκοσμο γέροντα, με τήν πίστη τήν πηγαία, πήγαιναν Υπουργοί, βιομήχανοι ζάπλουτοι, καθηγηταί, πρίγκηπες, Ιεράρχαι. Χωρικοί κτυπούσαν τήν θύρα του φτωχού του κελιού ώς αργά τήν νύκτα. Η μεγάλη ψυχή του αποπνευματωμένου Λευίτη σήκωναν άμαρτίας καί άνοιγε τήν χρυσή πύλη του φωτός καί τής μετανοίας εις πάμπολλες βαρύθυμες συνειδήσεις, διά να αλλάσσουν τρόπον ζωής.

Προ τινων ετών ήλθεν εις τα Πατριαρχεία, νοσταλγός της παλιάς του διάβας καί δοκίμασε βαθύτατη ευτυχία, όταν προσκύνησε έδώ καί εις άλλας Εκκλησίας καί έπανεύρεν ένα παλαιόν του φίλον, τον Αίδεσ. Δημήτριον Βαλλιάνον. Τον έχαρήκαμεν όλοι καί άπηλαύσαμεν τήν διδασκαλίαν του.

Τήν 15ην Φεβρουάριου 1961, με πολλήν λύπην έμάθομεν ότι εις ήλικίαν 91 έτών άνεπαύθη έν Κυρίω.

Επίλογος

Αυτός υπήρξε ό π. Ιάκωβος. Ομολογουμένως άγιος άνθρωπος. Το ομολογούν όλοι όσοι είχαν τήν ευτυχία να τον γνωρίσουν από κοντά. Είναι σύγχρονος άγιος των ημερών μας. Δυστυχώς όμως είναι άγνωστος ακόμη. Δεν τον επρόσεξε η Εκκλησία μας.

Ό,τι όμως δεν έγινε μέχρι σήμερα, ας γίνει τώρα. Είναι άνάγκη σ’ αυτή τήν στείρα εποχή από άγιους, να αξιοποιήση η Εκκλησία αυτό το ανεκτίμητο πνευματικό κεφάλαιο, τον π. Ιάκωβον. Ο κόσμος διψά για παράδειγμα καί αγιότητα.

Προσπάθησε καί σύ αναγνώστα, να κάμης γνωστή τήν ζωή του με τις συζητήσεις σου καί τήν διάδοση του βιβλίου αυτού εις όσο το δυνατό περισσότερους.

Θα φέρη πολλή ωφέλεια καί ασφαλώς θα βρεθούν άνθρωποι πού θα προσπαθήσουν να τον μιμηθούν πολύ ή λίγο στη ζωή τους…

Από το βιβλίο: Αρχιμ. Χαραλάμπους Βασιλοπούλου, π. Ιάκωβος Βαλόδημος - Ένας σύγχρονος Άγιος (1870-1960)

<>

Η συγχωρητικότητα, η νηστεία, ο Άγιος Όσβαλντ (St Oswald) της Αγγλίας (+642) και ο Άγιος Στάρετς Θεόφιλος ο δια Χριστόν Σαλός του Κιέβου (+1853)

Κήρυγμα του Αρχιμ. Ιωάννου Κωστώφ στό Ευαγγέλιο της Κυριακής

Κυριακή της Τυροφάγου
(Μθ 6, 14-21)

Τρία πράγματα τονίζει ὁ Κύριός μας στό σημερινό Εὐαγγέλιο: τή συγχωρητικότητα, τήν τήρησι τῆς νηστείας χωρίς τυμπανοκρουσίες καί τό θησαυρισμό ὄχι στή γῆ, ἀλλά στόν οὐρανό. Θά σᾶς σχολιάσω μέ λίγες πινελιές τό καθένα.

1. Ἡ συγχωρητικότητα. «Τήν ἐπιτυγχάνουμε μέ τήν ἐπιμονή στήν κατόρθωσί της. Πρίν ἀπό 15 περίπου χρόνια σέ κάποια κομμουνιστική χώρα δολοφόνησαν ἕναν ἱερέα. Μέ τό ἄκουσμα τῆς εἰδήσεως αὐτῆς «ἕνα πελώριο πλῆθος πού ἦταν συγκεντρωμένο στήν ἐκκλησία ἐκείνη τή νύχτα, ἔνιωσε πανικό καί ἀπόγνωσι. Ἕνας ἱερέας ἄρχισε νά μιλᾶ, ἀλλά τά λόγια του πνίγηκαν μέσα στήν ὀχλοβοή. Συνέχισε μέ σταθερή φωνή νά ἀπαγγέλη τό Πάτερ Ἡμῶν, μόλις σκεπάζοντας τόν ἦχο τῶν λυγμῶν καί τῶν κραυγῶν. Ὅταν ἔφθασε στή φράσι “ὡς καί ἡμεῖς ἀφίεμεν τοῖς ὀφειλέταις ἡμῶν”, σταμάτησε. Τό ἐκκλησίασμα δέν τόν ἀκολουθοῦσε. Ἐπανέλαβε τή φράσι. Κλαίγοντας μέ ἀναφιλητά, οἱ ἄνθρωποι καί πάλι δέν πρόφεραν τά λόγια του. Μέ τή φωνή του νά σπάη κι αὐτή, ὁ ἱερέας πρόσταξε, “Ἐπαναλάβετε τά λόγια μου”, καί ἐπανέλαβε γιά τρίτη φορά τή φράσι. Ἐπιτέλους, τό ἐκκλησίασμα ἕνωσε τή φωνή του, προφέροντας τά λόγια αὐτά μέ τρομερή δύναμι»(περ. Επ, Ἰα 1986, 141).

2. Ἡ νηστεία. «Τό νά ὑπερηφανεύεται κάποιος γιά τή νηστεία του, ἐξηγοῦσε ὁ Γέροντας Ζωσιμᾶς τῆς Σιβηρίας, εἶναι παραλογισμός. Μπορεῖ ἕνας τεχνίτης νά ὑπερηφανεύεται ἐπειδή ἔχει πολλά ἐργαλεῖα, ἄν μέ αὐτά δέν κάνει ἕνα ὠφέλιμο καί καλό ἔργο; Ὅμοια καί ἡ νηστεία, ὅπως καί ὅλοι οἱ σωματικοί κόποι, εἶναι μόνο ἐργαλεῖα ἀρετῆς, ὄχι ἀρετές»(ΗΒ, 275). Καμμία ὑπερηφάνεια λοιπόν, ἄν χρησιμοποιοῦμε τό ἐργαλεῖο αὐτό τῆς ἀρετῆς.

3. Ἡ σύναξι πραγματικῶν θησαυρῶν. Μεταφερόμασθε στόν 7ο αἰ. στήν ὀρθόδοξη ἀκόμα Βρεταννία. «Κάποιο Πάσχα, ὁ βασιλεύς Ἅγιος Ὄσβαλντ (St Oswald) τῆς Νorthumbria, ἅγιος τῆς Ἐκκλησίας, συνέτρωγε μέ τόν ἐπίσκοπο. Μπροστά τους βρισκόταν ἕνας περίτεχνος ἀσημένιος δίσκος γεμάτος ἐκλεκτά φαγητά. Κάποια στιγμή πληροφόρησαν τό βασιλέα ὅτι στήν πύλη τοῦ παλατιοῦ εἶχαν ἔλθει πτωχοί πού περίμεναν τήν ἐλεημοσύνη του. Ἀμέσως ὁ Ἅγιος Ὄσβαλντ (St Oswald) ἔδωσε τό δίσκο σέ ἕναν ὑπασπιστή μέ τήν ἐντολή, ἀφοῦ μοιράση τά φαγητά, νά κόψη τό δίσκο σέ μικρά τεμάχια καί νά τά μοιράση ἐλεημοσύνη. Ὁ ἐπίσκοπος Lindisfarne Ἀιδανός, ἅγιος κι αὐτός τῆς Ἐκκλησίας, συγκινημένος ἔπιασε τό δεξί χέρι τοῦ εὐσεβοῦς μονάρχου καί ἀνεφώνησε: “Εἴθε τοῦτο τό χέρι νά εἶναι πάντα δυνατό καί δοξασμένο”. Ὅπως θά δοῦμε, ἡ εὐχή αὐτή ἐκπληρώθηκε ἀργότερα, μετά τό θάνατο τοῦ βασιλέως.

Ὁ Ὀσβάλδος μέ τή σύνεσι καί τήν ἁγιότητά του ἕνωσε τά βασίλεια τῆς Δεΐρας καί τῆς Βερνικίας. Στίς 5 Αὐγούστου τοῦ ἔτους 642 ἔπεσε σε μάχη ἐναντίον τοῦ εἰδωλολάτρου βασιλέως τῶν Μερκιανῶν Ρenda ἀμυνόμενος τῆς πίστεως καί τῆς πατρίδος του. Ἦταν μόλις 38 ἐτῶν. Τό τέλος του ὑπῆρξε μαρτυρικό. Ἐνῶ αὐτός ἀκόμη προσευχόταν γιά τίς ψυχές τῶν σωματοφυλάκων του πού εἶχαν ὅλοι σκοτωθῆ, οἱ εἰδωλολάτρες τόν ἀπεκεφάλισαν καί κατά διαταγήν τοῦ Ρenda τεμάχισαν τελετουργικά τό σῶμα του πρός τιμήν τοῦ θεοῦ τους Woden καί ὕψωσαν τό κεφάλι καί τούς δύο βραχίονές του πάνω σέ ξύλινους πασσάλους στό πεδίο τῆς μάχης. Ἕνα χρόνο ἀργότερα ὅταν ὁ ἀδελφός καί διάδοχος τοῦ Αγίου Ὄσβαλντ (St Oswald), βασιλεύς Οswy, ἐπανέκτησε τήν περιοχή, βρῆκε τά λείψανα τοῦ μάρτυρος ἀδελφοῦ του, ἀπό τά ὁποῖα ἡ μέν κάρα καί τό ἀριστερό χέρι εἶχαν ὑποστῆ τή φυσιολογική φθορά, τό δεξιό ὅμως χέρι (ἐκεῖνο γιά τό ὁποῖο εἶχε εὐχηθῆ ὁ ἐπίσκοπος Άγιος Aidan) βρέθηκε ἀδιάφθορο». Καί αὐτό συνέβη βέβαια διότι τό χέρι αὐτό μέ τήν ἐλεημοσύνη σύναζε θησαυρούς στόν οὐρανό, ἦταν δηλ. ἐργαλεῖο ἐκείνου τοῦ χώρου.

Τέλος λόγου: Ὁ,τιδήποτε καλό πράξουμε σ᾽ αὐτή τή ζωή ἔχει ἀντίκρυσμα στήν ἄλλη ζωή ὅπου καί θά μᾶς τό ἀνταποδώση στό φανερό ὁ Κύριός μας, ἐφόσον ἐδῶ ἐργασθήκαμε χωρίς ἐπίδειξι.

Γι᾽ αὐτό καί ὁ στάρετς Θεόφιλος σ᾽ αὐτούς πού κρυφά τοῦ ᾽πῆραν τό παληό μοναχικό σχῆμα καί τοῦ ἀγόρασαν καινούργιο, εἶπε: «Ἐμπαῖχτες! Ποιός θά παρουσιαζόταν ποτέ νά τόν ἐπιθεωρήση ὁ Τσάρος, χωρίς νά φοράη τά παράσημά του καί ὅλα του τά ἐμβλήματα; Τί κέρδισα μ᾽ αὐτό τό καινούριο Σχῆμα; Ἐνῶ πάνω στό παληό εἶναι ὥς τώρα ἀποτυπωμένα τόσα πράγματα μέ ἀξία καί ὀμορφιά».

Μακάρι κι ἐμεῖς στήν οὐράνια ἐπιθεώρησι νά ἔχουμε νά ἐπιδείξουμε στόν Κύριο τέτοια παράσημα.

Ἀπό το Βιβλίο: Ἀρχιμ. Ἰωάννου Κωστώφ, ΚΗΡΥΓΜΑΤΑ ΣΤΑ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ, Ἐκδόσεις Ἁγ. Ἰωάννης ὁ Δαμασκηνός (2108220542), Σταμάτα 2018

Πηγή:

http://agiosioannisdamaskinos.blogspot.com

ΑΓΙΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ ΔΑΜΑΣΚΗΝΟΣ
<>

Άγιος Ανδρόνικος Νικόλσκυ, Επίσκοπος Kyoto Ιαπωνίας και Perm Ρωσίας, Ισαπόστολος Ιαπωνίας και Ιερομάρτυς στη Ρωσία, καταγόμενος από το Povodnevo του Yaroslavl της Ρωσίας (+1918)

4 Ιουνίου, 

6 Ιουνίου, 7 Ιουνίου, 

7 Ιουλίου

Ο Άγιος ιερομάρτυς Ανδρόνικος γεννήθηκε την 1η Αυγούστου του 1870 στο χωριό Ποβόντνεβο της επαρχίας Γιαροσλάβ, στην κεντρική Ρωσία. Στο Άγιο Βάπτισμα έλαβε το όνομα Βλαδίμηρος.

Στην ηλικία δέκα χρονών γράφτηκε σε Εκκλησιαστικό Σχολείο και μετά την αποφοίτηση του, το 1885 στο Εκκλησιαστικό Σεμινάριο του Γιαροσλάβ.

Το 1891, ως αριστούχος απόφοιτος του Σεμιναρίου, έγινε δεκτός στη Θεολογική Ακαδημία της Μόσχας. Τα χρόνια εκείνα ο νεαρός φοιτητής συναντήθηκε με τον Άγιο Ιωάννη της Κρονστάνδης και ζήτησε τις φωτισμένες συμβουλές του.

Την 1η Αυγούστου του 1893 στον ναό της Ακαδημίας τελέστηκε ή μοναχική του κουρά. Στις 6 Αυγούστου του 1893 ο μοναχός Ανδρόνικος χειροτονήθηκε διάκονος, και στις 22 Ιουλίου του 1895 χειροτονήθηκε πρεσβύτερος.

Στις 3 Σεπτεμβρίου του 1897 διορίζεται από την Ιερά Σύνοδο στην Ορθόδοξη Ιεραποστολή της Ιαπωνίας.

Τον Μάρτιο του 1899 έλαβε το οφίκιο του αρχιμανδρίτη.

Στις 23 Οκτωβρίου του 1906 ο π. Ανδρόνικος διορίστηκε βοηθός του επισκόπου Νικολάου στην Ιαπωνία. Λόγω της εύθραστης υγείας του αρρώστησε βαριά και στις 7 Ιουλίου του 1907 η Σύνοδος αποφάσισε την ανάκληση του από την Ιαπωνία.

Στις 26 Οκτωβρίου του 1907 η Ίερά Σύνοδος ανέθεσε στον επίσκοπο Ανδρόνικο την προσωρινή διαποίμανση της επαρχίας Χόλμ, και στις 15 Μαρτίου του 1908 διορίστηκε βοηθός του αρχιεπισκόπου Νόβγκοροντ.

Στις 8 Μαρτίου του 1913 ανέλαβε την διαποίμανση των επαρχιών Ομσκ και Παβλοντάρσκ της Δυτικής Σιβηρίας.

Τον Αύγουστο του 1914. η Ιερά Σύνοδος απεφάσισε να τον μεταθέσει για άλλη φορά στην εκκλησιαστική επαρχία Πέρμ στη Βόρεια Ρωσία.

Στις 6 Ιουνίου του 1918 όργανα του αθεϊστικού καθεστώτος, αφού τον σκέπαζαν ζωντανό με χώμα στον τάφο, πυροβόλησαν μερικές φορές τον γενναίο αθλητή της πίστεως αρχιεπίσκοπο Ανδρόνικο και σε λίγο το μαρτυρικό του λείψανο ήταν θαμένο στη γη.

Η ΣΥΛΛΗΨΗ ΚΑΙ ΤΟ ΜΑΡΤΥΡΙΟ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΙΕΡΟΜΑΡΤΥΡΟΣ ΑΝΔΡΟΝΙΚΟΥ

Στις 3 Ιουνίου του 1918 ο ιεράρχης πληροφορήθηκε τα σχέδια της συλλήψεώς του από έναν τυχαίο ακροατή τους. Αποφάσισε, ωστόσο, να μην εγκαταλείπει την επαρχία, αλλά να παραμείνει στη θέση του, ανάμεσα στο ποίμνιό του, και, αν ήταν θέλημα του Κυρίου, να μαρτυρήσει γι’ Αυτόν.

Ενημέρωσε τους συνεργάτες του. Έστειλαν στο καμπαναριό του Καθεδρικού Ναού τον μοναχό Μιχαήλ με την εντολή να σημάνει συναγερμό με τις καμπάνες τη στιγμή της συλλήψεως.

Την ίδια νύχτα, μία ώρα μετά τα μεσάνυχτα, όλο το τετράγωνο, στο οποίο βρισκόταν το επισκοπείο, κυκλώθηκε από στρατιώτες. Είχαν φέρει μιαν άμαξα με γρήγορα άλογα, με την οποία θα έβγαζαν τον αρχιεπίσκοπο από την πόλη το συντομότερο δυνατό και θα τον οδηγούσαν στη γειτονική πόλη Μοτοβίλιχα.

Μέσα στο σκοτάδι μερικές φιγούρες πλησίασαν την εξώπορτα της αρχιερατικής κατοικίας. Ήταν κλειδωμένη. Την ξήλωσαν και μπήκαν. Χτύπησαν την άλλη πόρτα. Άνοιξε ο θυρωρός.

-Πού είναι ο Ανδρόνικος;
-Πάνω.

Μερικοί οπλισμένοι στρατιώτες έμειναν εκεί. Ανέβηκαν μόνο τρεις άνδρες, ο πρόεδρος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Περμ Μάλκωφ, ο αστυνομικός διευθυντής της Περμ Ιβάντσενκο και ο βοηθός του αστυνομικού διευθυντή της Μοτοβίλιχα, Ζουζγκώφ. Ο δεσπότης αγρυπνούσε μαζί με δύο κληρικούς.

-Ποιος από σας είναι ο αρχιεπίσκοπος Ανδρόνικος; τους ρώτησαν.
-Εγώ είμαι, απάντησε ήρεμα ο ιεράρχης.

Τη στιγμή εκείνη οι καμπάνες του Καθεδρικού Ναού σήμαναν συναγερμό. Ακούστηκαν μερικοί πυροβολισμοί, και η καμπανοκρουσία σταμάτησε.

Πρόσταξαν τον αρχιεπίσκοπο να τους ακολουθήσει δίχως χρονοτριβή. Εκείνος υπάκουσε αδιαμαρτύρητα. Σε λίγα λεπτά έμπαινε στην άμαξα, που περίμενε μπροστά στην εξώπορτα, μ’ ένα τριμμένο ράσο, έναν καλογερικό σκούφο, το αρχιερατικό του εγκόλπιο και το ραβδί του στο χέρι. Δίπλα του κάθησε ο Ζουζγκώφ και απέναντί του ένας από τους επιτρόπους. Αμέσως η άμαξα κίνησε για τη Μοτοβίλιχα.

Οι στρατιώτες στο μεταξύ συνέλαβαν όσους βρήκαν στο επισκοπείο: τον αρχιμανδρίτη Παχώμιο, τον διάκονο Ευλόγιο, τον φύλακα, τον θυρωρό και τον κλητήρα. Τους μετέφεραν όλους αρχικά στην Εκτελεστική Επιτροπή και έπειτα στη φυλακή. Σύντομα, όμως, τους άφησαν ελεύθερους, αφού πρώτα τους πειθανάγκασαν να υποσχεθούν ενυπόγραφα ότι δεν θα μιλούσαν σε κανέναν για τη σύλληψη του αρχιεπισκόπου.

Η άμαξα σταμάτησε στο Αστυνομικό Τμήμα της Μοτοβίλιχα για αλλαγή αλόγων. Κατέβασαν τον δεσπότη και τον έκλεισαν σ’ ένα γραφείο. Τότε τηλεφώνησε ο πρόεδρος της Επιτροπής Εργατών της Μοτοβίλιχα Μιάσνικωφ και ζήτησε να τον περιμένουν. Άλλωστε, η μέρα είχε ήδη χαράξει. Η κίνηση, που είχε αρχίσει στους δρόμους, φόβιζε τους επίδοξους φονιάδες του αρχιεπισκόπου.

Όταν σε λίγο ήρθε ο Μιάσνικωφ, ανακοίνωσε στους αστυνομικούς πως αποφασίστηκε η αναβολή της εκτελέσεως. Το γνωστοποίησαν στον ιεράρχη, αλλά εκείνος δεν το πίστεψε.

-Γνωρίζω ότι θα με εκτελέσουν, είπε με βεβαιότητα….

Στις 5 Ιουνίου το βράδυ έγινε η μεταφορά του ιεράρχη στην Περμ και η παράδοσή του στην Εκτελεστική Επιτροπή….

Όλη την ημέρα της 6ης Ιουνίου του 1918 ο αρχιεπίσκοπος την πέρασε κλεισμένος στο κρατητήριο της Εκτελεστικής Επιτροπής της Περμ. Τον φρουρούσαν κόκκινοι στρατιώτες ιδιαίτερα σκληροί, που τον χλεύαζαν και τον έβριζαν ασταμάτητα.

Το βράδυ τον έφεραν στο γραφείο για ανάκριση. Για πολλή ώρα ο πρόεδρος της Επιτροπής Μάλκωφ και το μέλος της Σίβκωφ τον βομβάρδιζαν με ερωτήσεις. Δεν απάντησε σε καμία. Είχε κλειστεί στον εαυτό του και προσευχόταν ακατάπαυστα. Στο πρόσωπό του ήταν ζωγραφισμένες η ειρήνη και η ανδρεία…

Οι ανακριτές, βλέποντας ότι έχαναν τον καιρό τους, τον έστειλαν πάλι στο κρατητήριο. Η εκτέλεσή του ανατέθηκε στους αστυνομικούς Ουβάρωφ και Πλατούνωφ και σε τρεις Λιθουανούς.

Στη μία η ώρα μετά τα μεσάνυχτα έβγαλαν τον ιεράρχη από το κρατητήριο. Τότε πετάχτηκε από το υπόγειο ο Ζουζγκώφ και ζήτησε από τον Πλατούνωφ να τον πάρουν μαζί τους, γιατί ήθελε να παραβρεθεί «στην ταφή του Ανδρόνικου». Ο Πλατούνωφ του είπε ν’ ανέβει στην άμαξα και να καθήσει δίπλα στον αρχιεπίσκοπο.

Στον δρόμο ο ιεράρχης ήταν καλοδιάθετος. Κάποια στιγμή γύρισε στον Ζουζγκώφ και του παραπονέθηκε ήρεμα:

-Στο Αστυνομικό Τμήμα της Μοτοβίλιχα μου φέρθηκαν καλύτερα. Εκεί δεν με χλεύαζαν…

Αντί γι’ άλλη απόκριση ο Ζουζγκώφ του είπε οργισμένα:

-Ανακαλέστε την απόφαση για απεργία των παπάδων!
-Όχι, δεν θα την ανακαλέσω. Γνωρίζω καλά ότι με πάτε για εκτέλεση.

Ακολούθησαν την κεντρική οδό Σιμπίρσκι και βγήκαν από την Περμ. Πέντε βέρστια μακριά από την πόλη έστριψαν αριστερά και μπήκαν στο δάσος. Σταμάτησαν εκατό μέτρα πιό πέρα και κατέβηκαν από την άμαξα.

Ο Ζουζγκώφ έδωσε στον αρχιεπίσκοπο ένα από τα σκαπτικά εργαλεία, που είχαν πάρει μαζί τους, και τον πρόσταξε:

-Σκάψε τον τάφο σου!

Ο ιεράρχης άρχισε να σκάβει. Τον βοηθούσαν οι τρεις Λιθουανοί. Όταν τελείωσε, ο Ζουζγκώφ του έδωσε νέα προσταγή:

-Έλα, ξάπλωσε!

Υπάκουσε. Ο τάφος, όμως, ήταν μικρός και δεν τον χωρούσε. Σηκώθηκε και έσκαψε λίγο ακόμα. Ξάπλωσε για δεύτερη φορά στον τάφο, αλλά αυτός και πάλι αποδείχθηκε μικρός. Με το τρίτο σκάψιμο τον έφερε στα μέτρα του. Τότε ζήτησε την άδεια να προσευχηθεί. Του το επέτρεψαν. Προσευχήθηκε γύρω στα δέκα λεπτά. Έπειτα, αφού στράφηκε στα τέσσερα σημεία του ορίζοντα και ευλόγησε από μακριά το ποίμνιο του, είπε στους δήμιους του:

-Είμαι έτοιμος.
-Δεν θα σε τουφεκίσω, τον απείλησε ο Ζουζγκώφ. Ζωντανό θα σε θάψω, αν δεν ανακαλέσεις την απόφαση για την απεργία.
-Δεν θα την ανακαλέσω ποτέ, αποκρίθηκε ο ιεράρχης, ξαπλώνοντας στον τάφο.

Οι Λιθουανοί άρχισαν να τον σκεπάζουν με χώμα.

Ο Ζουζγκώφ πυροβόλησε μερικές φορές. Το σώμα του αρχιεπισκόπου ήταν εντελώς ακίνητο. Στη συνέχεια ο Πλατούνωφ πυροβόλησε δύο φορές. Τέλος, ο Ζουζγκώφ έριξε τη χαριστική βολή. Σε λίγο το μαρτυρικό λείψανο ήταν θαμμένο στη γη….

Σαν επίλογος

Στην τελευταία πασχαλινή εγκύκλιό του προς το πλήρωμα της Εκκλησίας της Περμ ο άγιος ιερομάρτυς Ανδρόνικος έγραφε:

«Πέρασε ένας χρόνος αφ’ ότου η ζωή μας μετατράπηκε σε σκόνη από το φύσημα της βουλήσεως του Θεού, που μας εγκατέλειψε πρόσκαιρα και παιδαγωγικά. Με τέτοιους σκληρούς τρόπους συνέτιζε ο Κύριος το γένος μας από τα πανάρχαια χρόνια. Μέσα στα πιο τρομερά γεγονότα της ζωής, μέσα στις πιο μεγάλες συμφορές, όχι μόνο ορισμένοι άνθρωποι αλλά και λαοί ολόκληροι συναισθάνονταν την αδυναμία τους, αναγνώριζαν την αμαρτωλότητά τους και επέστρεφαν στον παντοδύναμο Προνοητή…

Ας παραδεχθούμε την ενοχή μας ενώπιον του Θεού, ας παραδεχθούμε πως Εκείνος μόνο έχει τη δύναμη να μας σώσει, και ας ζητήσουμε ολόψυχα τη βοήθειά Του. Βλέπουμε ήδη, άλλωστε, ότι μας ευλογεί το παντοκρατορικό Του χέρι. Κοιτάξτε πόσο μας ωφέλησαν, πόσο μας αφύπνισαν, πόσο μας ψύχωσαν τα διατάγματα για την πίστη και την Εκκλησία, που εκδόθηκαν πρόσφατα στη χώρα μας. Η θύελλα σκορπίζει τον βαρύ, πυρωμένο και πνιγερό αέρα… Μπροστά στον κίνδυνο της στερήσεως της ελευθερίας τους, της ελευθερίας να πιστεύουν και να προσεύχονται, οι ορθόδοξοι Ρώσοι απέκτησαν πιο θερμή πίστη και πιο θερμή αγάπη προς την Εκκλησία…

Υπήρξαν αρχιερείς, ιερείς και μοναχοί που αναδείχθηκαν μάρτυρες και ομολογητές. Και οι πιστοί λαϊκοί με αυτοθυσία όρθωσαν το ανάστημά τους για την υπεράσπιση της πίστεως και της αγίας Εκκλησίας. Ήδη πολλοί, σε διάφορους τόπους, θυσίασαν και τη ζωή τους για την πίστη. Ο Κύριος ας αναπαύσει τις ψυχές τους και ας ελεήσει με τις προσευχές τους κι εμάς και τη Ρωσία».

Άγιε του Θεού ιερομάρτυρα Ανδρόνικε, πρέσβευε υπέρ ημών.

Πηγή:

http://japanofmyheart.wordpress.com

JAPAN OF MY HEART - ORTHODOX JAPAN

Η Ορθοδοξία στην Ιαπωνία


<>

Άγιος Άλμπαν (St Alban)

Πρωτομάρτυς Ἀγγλίας & όλης της Μ. Βρεταννίας,

μάρτυς στό Verulamium (σημ. St. Albans) Ἀγγλίας (+250)

╰⊰¸¸.•¨*

Άλλαξε ρούχα με τον ιερομάρτυρα Άγιο Αμφίμπαλο (25/6)

για να τον σώση απ’ τους διώκτες και μαρτύρησε στη θέσι του

Εορτή: 17 Ιουνίου

Επισής εορτάζει στις 20 Ιουνίου & 17 Ιουλίου

250 μ.Χ. Αγγλία. Ό Άγιος Άλμπαν (St Alban) ήταν ειδωλολάτρης ταπεινής καταγωγής που ζούσε στο Verulamium (σημερινό St Albans τής Αγγλίας) και ο οποίος προσέφερε φιλοξενία σέ εναν ιεραπόστολο ιερέα πού καταδιωκόταν. Βλέποντας ο Άλμπαν τον φιλοξενούμενο του να εγκαρτερεί στήν προσευχή ήμερα και νύχτα, δέχτηκε το άγγιγμα τής θείας χάριτος και άρχισε νά ακολουθεί το παράδειγμα του και νά τον ρωτά γιά τήν Πίστη του. Οί διδαχές του άγιου ιερέα έδιωξαν κάθε ίχνος ειδωλολατρικής δεισιδαιμονίας από πάνω του καί έλαβε τον φωτισμό του αγίου Βαπτίσματος. Ο Ρωμαίος διοικητής ωστόσο πληροφορήθηκε ότι ο ιεραπόστολος κρυβόταν στο σπίτι του Άλμπαν και έστειλε τους στρατιώτες του γιά νά τον συλλάβουν. Όταν αυτοί έφθασαν εκεί βρήκαν τον Άλμπαν ντυμένο με τά ρούχα του ιερέα, ο οποίος είχε καταφέρει νά φύγει. Δεν πρόβαλε καμμία αντίσταση καί οδηγήθηκε στο δικαστήριο τήν στιγμή πού ο δικαστής στεκόταν μπροστά στον βωμό των ψευδών θεών έτοιμος νά προσφέρει θυσία. Διαπιστώνοντας ό’τι είχε ξεγελαστεί, εξοργίστηκε καί απείλησε τον Άλμπαν με θάνατο άν αρνιόταν νά παραδώσει τον φυγάδα καί νά εκδηλώσει τήν ευσέβεια του απέναντι στους θεούς. Όταν του ζητήθηκε νά δηλώσει ποιος είναι, ο Άλμπαν απάντησε με θάρρος ότι πλέον ήταν χριστιανός, τόσο κατ’ όνομα όσο καί κατά τον τρόπο του βίου, ενέπαιξε δέ τά άψυχα είδωλα πού δεν μπορούν νά εισακούσουν αυτούς πού τά λατρεύουν καί προσφέρουν σέ αυτά τις προσευχές τους, ενώ αντίθετα προξενούν τήν αιώνια καταδίκη τους. ο δικαστής τον παρέδωσε στους άνδρες του γιά νά τον μαστιγώσουν. Καθώς όμως ο άγιος επέδειξε τήν καρτερία ασώματου όντος καί ακτινοβολούσε άπό χαρά, έδωσε τήν εντολή νά τον θανατώσουν χωρίς χρονοτριβή.

Λέγεται ότι με τήν προσευχή του ο Άγιος Άλμπαν έδωσε τήν δυνατότητα στο πλήθος πού προσήλθε νά παραστεί στήν θανάτωση του νά περάσει τον ποταμό Κόλν αβρόχοις ποσίν, προκειμένου νά μήν καθυστερήσει τήν είσοδο του στους ουρανούς περιμένοντας ώσπου νά περάσουν όλοι άπό τήν στενή γέφυρα πού οδηγούσε στον τόπο τής εκτέλεσης του. Μπροστά στο θαύμα αυτό, ένας άπό τους δήμιους του μεταστράφηκε καί δήλωσε έτοιμος νά αποκεφαλισθεί στήν θέση του άγιου. Έσυραν τον Άλμπαν στήν κορυφή ενός ψηλού λόφου, όπου ο άγιος έκανε νά αναβλύσει μία πηγή γιά νά ξεδιψάσει το πλήθος, προσευχήθηκε υπέρ τών διωκτών του καί προσφέρθηκε γαλήνια στο ξίφος. Τήν στιγμή πού το κεφάλι του κύλησε στό χώμα τά μάτια του δημίου του βγήκαν από τις κόγχες τους. Μπροστά σε παρόμοια θαύματα ο διοικητής διέταξε να σταματήσει ο διωγμός και να αποδοθεί τιμή στους ένδοξους μάρτυρες του Χριστού. Έκτοτε πολλοί άρρωστοι θεραπεύθηκαν κοντά στον τάφο του αγίου Άλμπαν και ή τιμή του διαδόθηκε ευρέως στήν Αγγλία, όπου τιμάται ώς πρωτομάρτυρας, καθώς και στήν υπόλοιπη Ευρώπη.

Στό μέρος που μαρτύρησε ο Άγιος Άλμπαν τον 8ο αιώνα ιδρύθηκε μία Ορθόδοξη Μονή αφιερωμένη στον Άγιο Άλμπαν.

Από το βιβλίο: Νέος Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας, Εκδόσεις Ίνδικτος

Πηγή:

http://greatbritainofmyheart.wordpress.com

GREAT BRITAIN OF MY HEART - ORTHODOX GREAT BRITAIN

Η Ορθοδοξία στη Μ. Βρεταννία

<>

Ο Μωυσής και ο φόνος του Αιγύπτιου τυράννου (Έξ. 2, 12)

Στο σύντομο αυτό άρθρο θα εξετάσουμε την διδασκαλία που προκύπτει από την Αγία Γραφή, σχετικά με τον φόνο του Αιγυπτίου τυράννου από τον Μωυσή. Εκ πρώτης όψεως, θα έλεγε κανείς ότι η Γραφή δεν σχολιάζει το γεγονός, όμως αυτό δεν είναι αλήθεια. Θα δούμε λοιπόν το ζήτημα προσεκτικά ξεκινώντας με μια σύντομη ιστορική αναδρομή.

Το ιστορικό της παρουσίας

του Μωυσή στην Αίγυπτο και στην αυλή του Φαραώ

Ως γνωστόν, η ιστορία των ισραηλιτών ξεκινά από την αρχαία βαβυλωνιακή πόλη Ουρ (στα μισά περίπου μεταξύ Περσικού κόλπου και Βαγδάτης), όπου κατοικούσε μια μικρή οικογενειακή φυλή με ηγέτη τον Αβραάμ, τον οποίο διαδέχθηκαν στην ηγεσία ο Ισαάκ και κατόπιν ο Ιακώβ (οι λεγόμενοι και «Πατριάρχες»).

Από τα χρόνια του Αβραάμ η φυλή είχε μεταβεί και κατοικούσε στην Χαναάν, όμως στα χρόνια του Ιακώβ η πείνα τους οδήγησε σε επαφές με την πλούσια Αίγυπτο όπου τελικά και μετοίκησαν (Γέν. 41,57. 42,1. 42.5. 46,3).

Στο νέο αυτό περιβάλλον, η εβραϊκή φυλή όχι μόνο κατάφερε να επιζήσει, αλλά αναπτύχθηκε και ισχυροποιήθηκε, με αποτέλεσμα ο νέος Φαραώ της Αιγύπτου να φθονήσει τους ισραηλίτες, να τους υποδουλώσει και να φτάσει στο σημείο να διατάξει να θανατώνονται όλα τα αρσενικά τους νήπια (Έξ. 1,6-16) με σκοπό να εξαφανίσει ολοκληρωτικά το γένος τους.

Σε αυτό το επικίνδυνο περιβάλλον γεννήθηκε ο Μωυσής. Οι γονείς του για να τον προστατέψουν, τον τοποθέτησαν σε στεγανοποιημένο καλάθι το οποίο έριξαν κατόπιν στο ποτάμι. Εκεί τον βρήκε η κόρη του σκληρού βασιλιά, τον υιοθέτησε, και έτσι έγινε ο Μωυσής θετός εγγονός του Φαραώ και ανατράφηκε στο παλάτι με τα πλούτη (Εβρ. 11,26), τη δόξα και τη μόρφωση (Πράξ. 7,21-22) που του άρμοζαν.

Μετά τα παραπάνω περιστατικά, ο Μωυσής εμφανίζεται και πάλι στην Αγία Γραφή σε ηλικία 40 ετών (Πράξ. 7,23). Παρά το γεγονός ότι η κόρη του Φαραώ τον ανέθρεψε σαν δικό της γιο (Πράξ. 7,21), μέσα στο ειδωλολατρικό αυτό περιβάλλον δεν έχασε ούτε την εθνική, ούτε τη θρησκευτική του συνείδηση (Εβρ. 11,24) και τονβλέπουμε να γνωρίζει ποιοι είναι οι ομοεθνείς του και να ενδιαφέρεται γι’ αυτούς (Έξ. 2,11). Μια εξήγηση για το γεγονός θα μπορούσε να μας δώσει η διήγηση Έξ. 2,4-10 όπου κατά ευτυχή συγκυρία, η κόρη του Φαραώ, η οποία μετά την ανεύρεση του μικρού Μωυσή ψάχνει για Εβραία τροφό, χωρίς να το γνωρίζει δίνει τον μικρό στην ίδια του τη μάνα ώστε να τον θηλάσει και να τον μεγαλώσει. Προφανώς η επαφή με το οικογενειακό του περιβάλλον βοήθησε τον Μωυσή να διατηρήσει την πίστη στον Θεό και την αγάπη στον λαό τους.

Το περιστατικό με τον Αιγύπτιο

Από το εδάφιο 2,11 και εξής, το βιβλίο της Εξόδου μας διηγείται το περιστατικό με τον φόνο του Αιγυπτίου που μας απασχολεί στο παρόν άρθρο.

Έχοντας λοιπόν κατά νου τις προϋποθέσεις που αναφέραμε πιο πάνω, βλέπουμε τον Μωυσή να πηγαίνει στην περιοχή Γεσέμ της Αιγύπτου, όπου κατοικούσαν οι συμπατριώτες του καταδικασμένοι σε βαριά καταναγκαστικά έργα.

Εκεί, βλέπει κάποιον από τους ανθρώπους του Φαραώ να χτυπά με μαστίγιο έναν Εβραίο και φορτισμένος προφανώς από τα όσα αντίκρισε στην Γεσέμ, ο Μωυσής αγανάκτησε και από πατριωτικό ζήλο επιτέθηκε στον Αιγύπτιο τύραννο και τον σκότωσε.

Εδώ λοιπόν απαιτείται μια προσεκτική ανάγνωση των Ιερών Κειμένων, διότι το γεγονός ότι η Βίβλος δεν εκφράζει κάποιο τυποποιημένο «ηθικό δίδαγμα» σχετικά με τον συγκεκριμένο φόνο, δεν σημαίνει ότι αυτός γίνεται αποδεκτός. Αυτό μας το δείχνει η Γραφή ξεκάθαρα στους αμέσως επόμενους στίχους όπου φαίνονται τα αποτελέσματα της πράξης αυτής του Μωυσή.

Πρώτ’ απ’ όλα, στον στίχο Έξ. 2,14 βλέπουμε το εντυπωσιακό, εξαιτίας του φόνου αυτού να έρχεται αντιμέτωπος ο Μωυσής με την απαξίωση από την πλευρά των συμπατριωτών του, τους οποίους ήθελε να βοηθήσει! Του μιλούν περιφρονητικά και τον απορρίπτουν ως άρχοντα και δικαστή τους.

Αν λοιπόν η Αγία Γραφή δικαιολογούσε έναν φόνο που φαίνεται «δίκαιος» στα μάτια του κόσμου, τότε ο Μωυσής θα έπρεπε να ηρωοποιηθεί από τη βιβλική διήγηση. Όμως αυτό δεν συμβαίνει. Ακόμα και ο Εβραίος που σώθηκε από το μαστίγιο του Αιγυπτίου δεν επιθυμούσε μια τέτοια κατάληξη. Αν ήταν διαφορετικά, θα έπρεπε να αποσιωπήσει το γεγονός ώστε να μην βάλει σε κίνδυνο τον «σωτήρα» του. Ο ισραηλίτης όμως όχι μόνο διέδωσε το περιστατικό, αλλά και από την αντιμετώπιση που είχε ο Μωυσής βλέπουμε ότι η ενέργειά του θεωρήθηκε απαράδεκτη.

Έτσι λοιπόν εξαιτίας του φόνου, όχι μόνο ο λαός που τόσο αγαπούσε ο Μωυσής καταδικάζεται να μείνει χωρίς αρχηγό και να υπομείνει έτσι άλλα 40 χρόνια καταπίεσης (Πράξ. 7,30) αλλά και ο ίδιος χάνει όλα του τα προνόμια, μια που ο Φαραώ έμαθε το συμβάν και ζητούσε να τον σκοτώσει (Έξ. 2,15). Ο Μωυσής που βρίσκεται σε κίνδυνο, αναγκάζεται να κατευθυνθεί προς την Μαδιάμ στα νοτιοανατολικά της Σιναϊτικής χερσονήσου, ταλαιπωρία πολύ μεγάλη για κάποιον που ανατράφηκε στην πολυτέλεια των ανακτόρων και είναι τώρα αναγκασμένος να διανύσει μια τεράστια και δύσκολη διαδρομή 500 χιλιομέτρων περίπου.

Τελικά το κόστος για τον Μωυσή ήταν μεγάλο. Έχασε την ευκαιρία να ηγηθεί των ισραηλιτών και να τους σώσει από τα δεινά, έχασε την προνομιακή θέση κοντά στον Φαραώ που θα του επέτρεπε περισσότερο από κάθε άλλον να τους βοηθήσει, οδήγησε τους συμπατριώτες του σε παράταση της σκλαβιάς τους, ο ίδιος έχασε τη χλιδή του παλατιού και τη δόξα της ηγεσίας ενώ κατέληξε κυνηγημένος στην Μαδιάμ ως ένας απλός τσομπάνης να βόσκει πρόβατα για 40 ολόκληρα χρόνια, έχοντας πρόσκαιρα γευτεί την περιφρόνηση από τους ανθρώπους του λαού του.

Και δεν είναι μόνο αυτό. Σύμφωνα με την Ορθόδοξη ερμηνευτική Παράδοση, το εδάφιο 9 της Επιστολής Ιούδα («ο δε Μιχαήλ ο αρχάγγελος, ότε τώ διαβόλω διακρινόμενος διελέγετο περί τού Μωϋσέως σώματος») σχετίζεται ακριβώς με τον φόνο του Αιγυπτίου. Σύμφωνα λοιπόν με την ερμηνεία που δίνει ο άγιος Οικουμένιος, επίσκοπος Τρίκκης[1]:

«Η δε περί του Μωυσέως κρίσις εστιν αύτη. Λέγεται τον Μιχαήλ τον αρχάγγελον τη του Μωυσέως ταφή δεδιηκονηκέναι, του διαβόλου τούτο μη καταδεχόμενου, αλλ’ επιφέροντος έγκλημα αυτώ διά τον του αίγυπτίου φόνον … και διά τούτο μη συγχωρείσθαι αυτώ τυχείν της εντίμου ταφής»[2].

Την ερμηνεία αυτή ακολουθεί και ο άγιος Θεοφύλακτος Βουλγαρίας[3]. Επίσης, όπως σημειώνει ο καθ. Ιερεμίας Φούντας, «ο ιερός Αυγουστίνος αν και λέει ότι ο Μωυσής έκανε τον φόνο από πατριωτική αγανάκτηση, όμως δεν τον απαλλάσσει από την κατηγορία»[4].

Έτσι λοιπόν βλέπουμε πως ο φόνος αυτός πουθενά δεν δικαιώνεται και η Αγία Γραφή μας διδάσκει ότι κάθε τι το καλό, θα πρέπει να γίνεται και με τον ορθό τρόπο. Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα.

Σύμφωνα όμως με τη διδασκαλία του Κυρίου, υπάρχει πάντα το περιθώριο για την ειλικρινή μετάνοια. Οι κακουχίες, η ταπεινή ζωή, η πνευματική άσκηση και οι προσευχές επί 40 χρόνια που πέρασε ως βοσκός στην έρημο του Σινά έφεραν αποτέλεσμα, και ο Μωυσής αξιώθηκε να ζήσει τη θεοπτία της Καιόμενης Βάτου (Έξ. 3,1-15), να του ανατεθεί από τον Θεό η αρχηγία για την απελευθέρωση του λαού Του και να χαρακτηρισθεί «μετά τοσούτων τιμητικών τίτλων», όπως «άνθρωπος του Θεού», «μέγιστος προφήτης» και «νομοθέτης»[5].

* * *

Σημειώσεις:

[1] Η μνήμη του τιμάται στις 3 Μαΐου. Όπως διαβάζουμε, «ο Άγιος Οικουμένιος έζησε περί τα τέλη του 10ου αιώνος μ.Χ. και ήταν Επίσκοπος Τρίκκης. Διακρίθηκε για την αγιότητα του βίου του, τη φιλανθρωπία του, και συνέγραψε υπομνήματα στις Πράξεις, στις Επιστολές του Αποστόλου Παύλου και τις Καθολικές Επιστολές. Εκοιμήθηκε με ειρήνη και ενταφιάσθηκε στο ναό των Αρχαγγέλων στα Τρίκαλα» (Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας (επιμ. Αγαθαγγέλου επισκ. Φαναρίου), τόμ. 5ος – Μάιος, Αποστολική Διακονία, Αθήνα 2006, σελ. 59). Πάντως, το πρόβλημα του βίου και του χρόνου δράσεως του Αγίου Οικουμενίου απασχόλησε τους ερευνητές και διατυπώθηκαν πολλές και αλληλοσυγκρουόμενες γνώμες. Βλ. και Μουτσούλας Ηλίας, «Οικουμένιος», Θρησκευτική και Ηθική Εγκυκλοπαίδεια (ΘΗΕ), τόμ. 9, εκδ. Μαρτίνος Αθ., Αθήνα 1966, στ. 876-878. Επίσης, βλ. σχετική μελέτη του καθ. Χρίστου Κρικώνη, «Υπήρξε Οικουμένιος Επίσκοπος, άγιος και πολιούχος Τρίκκης; Και πότε;», ΕΕΘΣΘ, τμήμα Ποιμαντικής, τόμ. 2, Θεσσαλονίκη 1992, σελ. 49-69.

[2] «Υπόμνημα εις την Επιστολή Ιούδα», PG 119,713 BC.

[3] «Ερμηνεία εις την Καθολικήν επιστολήν του Ιούδα», PG 126,96 BC.

[4] Φούντας Ιερεμίας, «Ερμηνεία Παλαιάς Διαθήκης – Έξοδος», Αποστολική Διακονία, Αθήνα 2005, σελ. 23.

[5] «Μωυσής», ΘΗΕ, τόμ. 9 (1966), στ. 284.

Πηγή:

http://www.oodegr.com/oode/grafi/pd/egypt_fonos_1.htm

ΟΟΔΕ

<>

Αγγλία 2015: Εμφάνιση του Νέου Ιερομάρτυρα Αγίου Φιλουμένου του Αγιοταφίτη (+1979) στο Νοσοκομείο Queen Elisabeth του Birbingham της Αγγλίας

Την Δευτέρα 23 Νοεμβρίου 2015 και ώρα Αγγλίας 1:00 μ.μ., ως Προϊστάμενος του Ιερού Ναού Κοιμήσεως Θεοτόκου και Αγίου Ανδρέα Μπέρμιγχαμ Αγγλίας, όπου φιλοξενούμε το Ιερό Λείψανο του Αγίου Ιωάννου του Προδρόμου μαζί με το Πετραχήλι του Αγίου Φιλουμένου που μαρτύρησε στο Φρέαρ του Ιακώβ στα Ιεροσόλυμα, μαζί με τον Γέροντα Νεκτάριο Μουλατσιώτη πήραμε το Πετραχήλι του Αγίου Φιλουμένου και επισκεφθήκαμε το νοσοκομείο “Queen Elisabeth” για να σταυρώσουμε την ασθενή Κυριακή πνευματικό μου παιδί.

Όταν ανεβήκαμε στον έβδομο όροφο ο Γέροντας Νεκτάριος κρατούσε μέσα στην Λειψανοθήκη το Άγιο Πετραχήλι του Αγίου Φιλουμένου, εγώ απευθύνθηκα στην νοσοκόμα και ζήτησα την άδεια να περάσουμε στο δωμάτιο 35 για να σταυρώσει ο Γέροντας την ασθενή.

Η νοσοκόμα δεν μας επέτρεπε την είσοδο. Την ρωτώ:

–Γιατί δεν μας επιτρέπετε την είσοδο;

–Διότι απαγορεύεται να εισέλθετε πάνω από 3 άτομα. Και ήδη μέσα στο δωμάτιο είναι ένας συγγενής.

–Ποιοι τρεις; Μα είμαστε δυο!

–Είστε τρεις και μην είστε αγενής.

–Μα ποιος τρίτος; Δεν υπάρχει. Δεν βλέπετε καλά; Φώναξέ μου την Προϊσταμένη σου…

Τότε ο Γέροντας Νεκτάριος γυρίζει και μου λέει:

–Είναι μαζί μας ο Άγιος Φιλούμενος γι’ αυτό μας βλέπει τρεις. Μη μιλάς και προχώρα.

Ήλθε η Προϊσταμένη και μας άφησε και περάσαμε και οι “τρεις”!!!

Η εμφάνιση του Αγίου Φιλουμένου ήταν ορατή. Το δε Πετραχήλι του ακόμα και τώρα ευωδιάζει.

Μεγάλη η δόξα του Θεού μας και η δόξα των Αγίων μας.

<>

Γέροντας Αιμιλιανός ο Σιμωνοπετρίτης, ηγούμενος Μονής Σιμωνόπετρας Αγίου Όρους (+2019)

9 Μαΐου

«Εγνώρισάς μοι οδούς ζωής· πληρώσεις με ευφροσύνης μετά του προσώπου σου…» (Ψαλμ. 15,11)

Ο Γέροντας αρχιμανδρίτης Αιμιλιανός, κατά κόσμον Αλέξανδρος Βαφείδης, υπήρξε Καθηγούμενος της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας από το 1973 έως το 2000, γεννήθηκε στην Νίκαια Πειραιώς το 1934 από ευσεβείς γονείς, η καταγωγή του όμως είχε μικρασιατικές ρίζες. Η εκ πατρός γιαγιά του Ευδοξία ήταν Κωνσταντινουπολίτισσα, ο δε παππούς του Αλέξανδρος κατήγετο από την Σηλυβρία της Θράκης και εφοίτησε στην περιώνυμη Θεολογική Σχολή της Χάλκης. Το έτος 1906 μετοίκησαν στα Σήμαντρα της ευλογημένης γης της Καππαδοκίας, όπου εχρημάτισαν δημοδιδάσκαλοι για τις ανάγκες του ελληνισμού, και στην Ελλάδα ήλθαν μετά την μικρασιατική καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών. Έγγαμοι όντες, επολιτεύοντο ως μοναχοί, αγρυπνούντες και προσευχόμενοι. Χαρακτηριστικό είναι ότι η γιαγιά εκοιμήθη ως μοναχή με το όνομα Ευταξία, η δε μητέρα του ως μοναχή Αιμιλιανή.

Ο Γέροντας εκληρονόμησε από τον παππού τα πνευματικά και σωματικά χαρίσματά του και από την γιαγιά του ανεξάλειπτα πνευματικά βιώματα. Παιδιόθεν έφερε εντός του τον πόθο της αφιερώσεως και επιδιδόταν στην μελέτη του Ευαγγελίου και πολλών πατερικών βιβλίων, καθώς και στην αδιάλειπτη ευχή του Ιησού, απ΄ όπου αρυόταν αυθεντικές απαντήσεις και θείες εμπνεύσεις για την πορεία της ζωής του.

Έλαβε την πρωτοβάθμιον εγκύκλιο παιδεία στα Σήμαντρα Χαλκιδικής, όπου είχε εγκατασταθή η γιαγιά του, ενώ την δευτεροβάθμιον στην Νίκαια Πειραιώς, όπου διέμεναν οι γονείς του, με άριστη πάντοτε επίδοση. Τις σπουδές του συνέχισε στο Πανεπιστήμιο Αθηνών αρχικώς στην Νομική Σχολή επί δύο έτη, εν συνεχεία δε στην Θεολογική, για να λάβη ανάλογη με τις εφέσεις της ψυχής του μόρφωση.

Κατά την διάρκεια των πανεπιστημιακών σπουδών, με ομάδα ομογνωμόνων και ομοφρονούντων φίλων του από τα γυμνασιακά χρόνια ανέπτυξε σπουδαία δράση, οργανώνοντας κατηχητικά, ομιλίες και άλλες εκδηλώσεις, όπου ανεδείχθησαν τα ψυχικά, πνευματικά, ηγετικά και οργανωτικά χαρίσματά του. Όταν ολοκλήρωσε τις σπουδές, λόγω της παρεχομένης εκείνη την εποχή αγωγής και κατευθύνσεως, εσκέπτετο την ιερωσύνη, με απώτερον σκοπό την εξωτερική ιεραποστολή· έκρινε όμως ότι θα ήταν καλύτερο να αρχίση την προετοιμασία για τον σκοπό αυτό σε ένα μοναστήρι. Απευθύνεται τότε προς τον μητροπολίτη Τρίκκης και Σταγών Διονύσιο, που μόλις είχε αναλάβει τα ποιμαντικά του καθήκοντα και είχε φήμη φιλομονάχου επισκόπου.

Η κουρά του Γέροντα Αιμιλιανού ως μοναχού

Ήλθε στα Τρίκαλα το 1960 και ανέθεσε τα καθ΄ εαυτόν στον ποιμενάρχη, ο οποίος την 9η Δεκεμβρίου 1960 τον έκειρε μοναχό με το όνομα Αιμιλιανός. Ως μοναχός ενεγράφη στο Μοναχολόγιο της Ιεράς Μονής Αγίου Βησσαρίωνος Δουσίκου. Την 11η του ιδίου μηνός ο σεβασμιώτατος τον χειροτονεί διάκονο στον Ιερό Ναό Αγίας Παρασκευής Τρικάλων και εν συνεχεία τον αποστέλλει σε διάφορες μονές των Μετεώρων, οι οποίες διήρχοντο τότε περίοδο λειψανδρίας, έως ότου τον εχειροτόνησε ιερέα στην Ιερά Μονή Βυτουμά, κατά την εορτή της Κοιμήσεως της Θεοτόκου, το έτος 1961.

Μετά την εις Πρεσβύτερον χειροτονία του εγκατεβίωσε στην Ιερά Μονή Αγίου Βησσαρίωνος Δουσίκου, όπου και παρέμεινε επί ένα τετράμηνο, έως τον Δεκέμβριο του ιδίου έτους. Στον έρημο και απομονωμένο εκείνον τόπο έζησε σε πλήρη μόνωση και ησυχία, εκζητώντας εμπόνως και εκτενώς τον Θεόν, «τον λυτρούμενον από καταιγίδος και ολιγοψυχίας». Ο Κύριος, εν τη προνοία του, έγινε ευήκοος εις τας μυστικός κραυγάς του, επεφάνη εις τον δούλον του και μεταμορφώνοντας την ύπαρξή του εν τω φωτί, του απεκάλυψε «οδούς ζωής».

Εστράφη πλέον με όλον του τον πόθο και τις δυνάμεις στην μοναχική ζωή και μέσα από τα εναπομείναντα λείψανά της οραματίζεται με ανυπέρβλητο θάρρος και πτεροφυά ελπίδα την αναβίωση και ανακαίνιση της.

Ηγούμενος του Μεγάλου Μετεώρου και πολύπλευρη δραστηριότητά του στην Μητρόπολη Τρίκκης

Στο τέλος του 1961, έχοντας και ο μητροπολίτης Τρίκκης τον ίδιο πόθο για την μοναχική ζωή, τον μετεκάλεσε από το Δούσικο και τον κατέστησε ηγούμενο στην Ιερά Μονή Μεταμορφώσεως του Μεγάλου Μετεώρου. Εκεί, μόνος κατ΄ αρχάς, παρά το πάντοτε εύθραυστον της υγείας του, ενισχύοντας τον εαυτόν του με μεγαλόθυμον υπομονή, αόκνως καλλιεργεί την ασκητική, μυστική και μυστηριακή ζωή. Αγρυπνεί, προσεύχεται αδιαλείπτως και επιδίδεται σε εμβριθέστατη και διαρκή μελέτη πατερικών, ασκητικών και εκκλησιαστικών έργων. Με ακόρεστη δίψα αναζητεί, ευρίσκει και ερευνά κάθε κείμενο που αναφέρεται στην οργάνωση και λειτουργία του ορθοδόξου μοναχισμού και μάλιστα του κοινοβιακού, εμβαθύνοντας στους μοναχικούς θεσμούς της Ορθοδόξου Ανατολικής Εκκλησίας και στα τυπικά διακεκριμένων αρχαίων μονών.

Ενώ η πολιτεία του ήταν καθαρώς ασκητική, την 1η Ιανουαρίου του 1962 ο μητροπολίτης του έδωσε το οφφίκιο του αρχιμανδρίτου και του ανέθεσε την διακονία του κηρύγματος, της εξομολογήσεως και της διαπαιδαγωγήσεως της νεότητος στην επαρχία του, ορίζοντας τον προϊστάμενο στον θεομητορικό ναό αγίας Επισκέψεως Τρικάλων. Ήρεμος, εύχαρις πάντοτε και προσηνής, ιεροπρεπής και αρχοντικός, λειτουργεί σχεδόν καθημερινώς, έκτοτε και μέχρι της ασθενείας του, ζει και ζωογονείται εκ του Άρτου της ζωής· «Θεόν φέρων εν τοις σπλάγχνοις του και θεϊκαίς αστραπαίς εξαστράπτων», εξέρχεται εκ των σπηλαίων του ως λύχνος καιόμενος και φαίνων τοις πιστοίς, σαγηνεύοντας τον λαό του Θεού με τα πνευματέμφορα κηρύγματα του και καταρτίζοντας αυτόν «εν πάση σοφία και συνέσει πνευματική».

Στα εξομολογητήρια τον περιεκύκλωνε πλήθος νέων και παιδιών, χάριν των οποίων προσέφερε αφειδώς κόπο, χρόνο, δάκρυα, προσευχή, «έτι δε και την εαυτού ψυχήν». Νέα περίοδος άρχισε από τούδε στην ζωή του σεβαστού Γέροντος. Δεν είναι πλέον μόνος· γίνεται «πατήρ» διά πολλούς «υιούς και θυγατέρας του Θεού», ζει και αισθάνεται ως αληθής απόστολος. Η ζωή του είναι αφιερωμένη στα τέκνα του μετά πάσης ελευθερίας, χωρίς να αναμένη ποτέ, έως τέλους, ούτε την ελάχιστη ανταπόδοση και ανταπόκριση. Εκ του πλήθους αυτών αρκετοί σκέπτονται την μοναχική ζωή και, συν τω χρόνω, εδημιουργήθη ο πρώτος πυρήνας της αδελφότητος της Μονής του Μετεώρου, ενώ άλλοι στρέφονται στον κλήρο η στην οικογενειακή ζωή, όλοι πάντως ως μία ευρύτερη πνευματική οικογένεια με κέντρο το μοναστήρι.

Το 1963 εγκαταστάθηκαν στο Μεγάλο Μετέωρο οι δύο πρώτοι μοναχοί, και από το σχολικό έτος 1965-66 πλειάς μαθητών του γυμνασίου πολιτεύονται πλέον ως δόκιμοι πλησίον του. Την 6η Αυγούστου 1966 ο Γέροντας του, μητροπολίτης Διονύσιος, τον έκειρε μεγαλόσχημο μοναχό. Η ζωή του Μετεώρου και η πορεία του νεαρού, πλην όμως χαρισματούχου τέκνου του, κατευφραίνουν εμφανώς την καρδιά του σεβασμιωτάτου και την γεμίζουν με χρηστές ελπίδες. Στην άρχή της θεμελιώσεως της μοναχικής ζωής στα Μετέωρα συμβουλεύεται και συνάπτει πνευματικούς δεσμούς με σύγχρονες του οσιακές μορφές: Αθανάσιον Χαμακιώτη, παπα-Δημήτρη Γκαγκαστάθη, Αμφιλόχιον Πάτμου, Φιλόθεον Ζερβάκο, Σίμωνα Αρβανίτη, Δαμασκηνόν Κατρακούλη. Την ίδια περίοδο συνδέεται με τους διαπρεπείς νυν Σέρβους ιεράρχας και φοιτητάς τότε του Πανεπιστημίου Αθηνών, πνευματικά τέκνα του αγίου Γέροντος και στύλου της σερβικής Εκκλησίας μακαριστού π. Ιουστίνου Πόποβιτς, τον οποίον θα επισκεφθει στην Σερβία (1976), ως Καθηγούμενος πλέον της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας. Την ίδια εποχή ο Γέροντας άρχισε και τις προσκυνηματικές του πορείες στο Άγιον Όρος, για να συλλέξει πλούτον πνευματικής εμπειρίας. Γνωρίζεται τότε με τον αείμνηστο Γέροντα Παΐσιο και, φθάνοντας μέχρι την ακρώρεια του Άθωνος, συναντά τον μέγα αθλητή της υπακοής παπα-Εφραίμ Κατουνακιώτη. Έκτοτε, μεταξύ των δύο ανδρών αναπτύσσεται ιδιαιτέρα πνευματική σχέση, για την οποία ο οσιωθείς παπα-Εφραίμ έλεγε συχνά: «Βρήκα τον απολεσθέντα Γέροντά μου, έναν άλλο Γέρο-Ιωσήφ, τον χρυσόγλωσσο και σεβαστό Γέροντα Αιμιλιανό».

Το 1968, με την κουρά των νεαρών τότε υποτακτικών, απαρτίζει την αδελφότητά του Μετεώρου και, με βαθειά προνοητικότητα η καλύτερα προόραση, θέτει τις βάσεις της κοινοβιακής ζωής. Με το διορατικό του βλέμμα εξ αρχής εκλέγει και προκρίνει ως διάδοχό του τον μαθητή τότε Γυμνασίου Εμμανουήλ Ράπτη, τον σημερινόν Καθηγούμενον της Ιεράς Μονής μας πανοσιολογιώτατον αρχιμανδρίτην Ελισσαίον. Κατά το έτος 1972, μετά από πολυετή δοκιμασία και δυσκολίες, είναι έτοιμος ο πρώτος πυρήνας της γυναικείας μοναστικής αδελφότητος, η οποία με Προεστώσα την νυν Γερόντισσα Νικοδήμη εγκατεστάθη προσωρινά στην Ιερά Μονή Αγίων Θεοδώρων, εγγύς των Μετεώρων. Ενώ η γυναικεία αδελφότης ήταν ακόμη στα σπάργανα, ο σοφός Γέροντας ετοίμαζε τον εσωτερικό Κανονισμό της -πνευματική διαθήκη και το μόνο γραπτό κείμενο του-, που σε τελική μορφή παρεδόθη στις αδελφές την 5η Μαΐου 1975, όταν πλέον είχαν εγκατασταθεί οριστικά στο σημερινό Μετόχι.

Εκλογή του ως Καθηγουμένου της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας

Μετά την αδόκητη προς Κύριον εκδημία του μακαριστού μητροπολίτου Διονυσίου τον Ιανουάριο του 1970, την ανάγκη εξασφαλίσεως περισσότερον ήσυχου και καταλλήλου μοναστικού τόπου για την αδελφότητα, μακριά από τον θόρυβο και τον τουρισμό, καθώς και την επίμονη παράκληση της εν λειψανδρία τότε ευρισκομένης Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας, τέλη του 1973, η αδελφότης του Μετεώρου μεταφυτεύεται στο Αγιώνυμον Όρος. Επειδή η θέση του ηγουμένου στην Ιερά Μονή ήτο κενή λόγω κοιμήσεως του μακαριστού αρχιμανδρίτου Χαραλάμπους, ο Γέροντας την 25η Νοεμβρίου 1973 εκλέγεται από τους παλαιούς αδελφούς της Ιεράς Μονής, κατά τα αγιορείτικα τυπικά, Καθηγούμενος της Μονής και ακολούθως ενθρονίζεται την 17η Δεκεμβρίου από την Ιερά Κοινότητα. Την εγκατάσταση της Μετεωριτικής συνοδίας στον Ιερό Άθωνα εχαιρέτισαν οι Αγιορείται Πατέρες με πολλές ελπίδες· και όντως ακολούθησαν και άλλες συνοδείες, ώστε να αυξηθούν κατά πολύ οι μοναχοί στο Άγιον Όρος.

Ο σεβαστός Γέροντας, συγχρόνως με την αγρυπνητική ζωή του, την Θεία Λειτουργία και τα λοιπά καθήκοντά του, επιδόθηκε στην αναδιοργάνωση της εσωτερικής ζωής της νέας αδελφότητος. Με σοφία και διάκριση προσλαμβάνει την αγιορείτικη παράδοση με τα υπάρχοντα τυπικ7ά της, θέτει και την προσωπική του σφραγίδα -«στιχών τοις θείοις Κανόσι» των αγίων Πατέρων, τους οποίους τόσο πολύ αγάπησε και με διακαή δίψα και κόπο έφερε και πάλι στο φως- και δημιουργεί το τυπικό της Μονής. Εγκεντρίζει με σεβασμό και αγάπη στην πείρα των παλαιών γερόντων τον νεανικό ενθουσιασμό, την αφοσίωση και τον ζήλο των νεωτέρων μοναχών, αυξάνοντας κατά πολύ την αδελφότητα. Με την εν γένει χρηστή διοίκησή του και την πατρική διαποίμανση ανώρθωσε το κύρος και προέβαλε την μακραίωνα παράδοση της παλαιφάτου αυτής Ιεράς Μονής.

Οργάνωση και ενίσχυση των μετοχίων της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας στην Ελλάδα και το εξωτερικό

Μετά την τακτοποίηση της συνοδίας του στο Άγιον Όρος, ενδιαφέρεται πατρικώς για την εγκαταβίωση της συμπηχθείσης γυναικείας αδελφότητος στην Ορμύλια Χαλκιδικής την 5η Ιουλίου του 1974, στο παλαιό Βατοπαιδινό μετόχι Ευαγγελισμού της Θεοτόκου, το οποίο αγοράσθηκε από την Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρα, και με την έγκριση του επιχωρίου επισκόπου και την συνδρομή της Ιεράς Κοινότητος κατέστη και λειτουργεί έκτοτε ως Μετόχιον αυτής.

Μύριους κόπους και πόνους κατέβαλε για την ανακαίνιση του ερειπωμένου και μικρού αυτού Μετοχίου, του οποίου κατηξιώθη να γίνη σοφός και μεγαλόφρων κτίτωρ, διότι τα πάντα έπρεπε να αρχίσει εκ του μηδενός. Εξασφαλίζοντας την απαραίτητη για την ησυχία πέριξ του Μετοχίου έκταση, άρχισε το 1980 την κτιριακή ανοικοδόμηση, «ευδοκία και χάριτι Θεού» αλλά και με την συνδρομή του πιστού λαού, ώστε σε μία περίπου δεκαπενταετία αναπτύχθηκε ένα μεγάλο Κοινόβιο. Απερίγραπτη ήταν η χαρά και η συγκίνηση του κατά την θεμελίωση του Καθολικού του Μετοχίου την 14η Σεπτεμβρίου 1980 από τον μητροπολίτη Κασσανδρείας κυρό Συνέσιο, στο σεπτό πρόσωπό του οποίου συνήντησε τον διακριτικό και νουνεχή επίσκοπο. Το Μετόχι, την 25η Οκτωβρίου 1991 διά Σιγιλιώδους Πατριαρχικού Γράμματος της Αυτού Θειοτάτης Παναγιότητος του Οικουμενικού Πατριάρχου κ.κ. Βαρθολομαίου, έλαβε Πατριαρχική και Σταυροπηγιακή αξία.

Ακολουθώντας το παράδειγμα των Πατέρων, των βοηθούντων τους εν ανάγκαις και ασθενείαις συνανθρώπους, ιδρύει το 1982 πλησίον του Μετοχίου το Κέντρον πνευματικής και κοινωνικής συμπαραστάσεως «Παναγία η Φιλανθρωπινή» -κληροδότημα του αειμνήστου καπετάν Ιωάννου Χατζηπατέρα-, το οποίο λειτουργεί με την εποπτεία και φροντίδα της γυναικείας αδελφότητος, ως ταπεινή και ανιδιοτελής προσφορά στον λαό της περιοχής.

Ο Γέροντας θεωρούσε ως Σιμωνόπετρα και όλα τα Μετόχια της: την Ανάληψη στην Αθήνα, τον Άγιο Χαράλαμπο στην Θεσσαλονίκη, τον Όσιο Νικόδημο στον Πεντάλοφο Γουμενίσσης· και στην Γαλλία τον Άγιο Αντώνιο, την Μεταμόρφωση και την Αγία Σκέπη. Για όλα έδειξε ενδιαφέρον, στοργή και συμπαράσταση, διότι πολλοί συγκομίζονται εκεί, βρίσκοντας την Εκκλησία τόσο κοντά τους.

Ιδιαίτερη πρόνοια και επιμέλεια έδειξε για τους προστρέχοντας εις αυτόν ετεροδόξους αλλοδαπούς, πολλούς εκ των όποιων εκατήχησε, εβάπτισε και έκειρε. Ανάμεσα τους ξεχωριστή θέση κατέχουν οι αρχιμανδρίται π. Πλακίδας Deseille (+2018) και π. Ηλίας Ragot, μαζί με τις συνοδίες τους· από αυτές, κατά το διάστημα 1979 έως 1984 και με την διαρκή καθοδήγηση και συμπαράσταση του Γέροντος, γεννήθηκαν, όπως αναφέραμε, τα τρία Μετόχια της Σιμωνόπετρας στην Γαλλία: ένα άνδρωο, του Αγίου Αντωνίου, και δύο γυναικεία, της Αγίας Σκέπης και της Μεταμορφώσεως του Σωτήρος, τα οποία αποτελούν φυτώρια του Ορθοδόξου μοναχισμού στην Δύση.

Από το 1980 μετέβη μερικές φορές στα Μετόχια της Γαλλίας, για να κατευθύνει και να ενισχύσει τις νέες αδελφότητες. Επισκέφθηκε τότε και τον μακαριστό Γέροντα Σωφρόνιο στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Essex Αγγλίας, με τον οποίον συνδέθηκε με αμοιβαία αγάπη και βαθειά πνευματική σχέση· το 1988 μάλιστα παρέστη στις εκεί τελετές αγιοκατατάξεως του Γέροντος Σιλουανού και των εγκαινίων του ομωνύμου ναού του, ενώ το 1993, λίγο προ της κοιμήσεως του Γέροντος Σωφρονίου, ανταποκρίθηκε στην πρόσκληση του να ευλόγηση την τελευταία κατοικία του στην νεόκτιστη κρύπτη. Ο Γέροντας συμμετείχε ως Καθηγούμενος στα κοινά του Αγίου Όρους στις συνάξεις των ανωτάτων θεσμικών οργάνων του, της Δισενιαυσίου Ιεράς Συνάξεως και της Εκτάκτου Διπλής Ιεράς Συνάξεως, με την πείρα δε και διάκριση του συνέβαλε προθύμως στην διευθέτηση πολλών αγιορείτικων υποθέσεων. Εκπροσώπησε επίσης πολλές φορές το Άγιον Όρος στο Οικουμενικό Πατριαρχείο, στην Ελληνική Πολιτεία και αλλού, ως μέλος Ιεροκοινοτικών Επιτροπών και εξαρχικών αποστολών.

Εργαζόμενος κυρίως ως πνευματικός πατήρ της Μονής του και της αδελφότητος του εν Ορμυλία Ιερού Μετοχίου, τον περισσότερο χρόνο του διέθετε τόσο στην πληροφορία της διακονίας αυτής, όσο και στην εντρύφηση της μοναχικής ζωής στην φιλτάτη του μόνωση και ησυχία. Η αγάπη του όμως για τον λαό του Θεού και την Εκκλησία τον έκανε να ανταποκρίνεται ενίοτε και στις προσκλήσεις των κατά τόπους αρχιερέων η και άλλων φορέων, για ομιλίες η συμμετοχή του σε θεολογικά-μοναχικά συνέδρια στην Ελλάδα, στην Κύπρο ή άλλου, προς καταρτισμόν του χριστεπωνύμου πληρώματος.

Προορώμενος τον Κύριον ενώπιον του διά παντός, αντιπαρήρχετο με πολλήν φυσικότητα και απόλυτον ηρεμία και χαρά κάθε δυσκολία, δεχόμενος τα πάντα ως θεία ευλογία. Με την αυτή διάθεση δέχθηκε και την μεγάλη πυρκαϊά του Αυγούστου του 1990, η οποία κατέκαυσε το Άγιον Όρος και απείλησε σοβαρά την Μονή μας.

Απόσυρση του Γέροντα Αιμιλιανού στο μετόχι της Ορμύλιας

Στις αρχές του 1995 ένας μόνιμος κλονισμός της υγείας του υποχρέωσε τον σεβαστό Γέροντα να αποσυρθεί σταδιακώς από τα ηγουμενικά καθήκοντά του και να εγκατάλειψη το περιπόθητο μοναστήρι του και το πεφιλημένο του Άγιον Όρος. Το έτος 2000 ο σεπτός Πατήρ παρέδωσε την σκυτάλη της ηγουμενίας στον νύν Καθηγούμενον της Ιεράς Μονής Σίμωνος Πέτρας πανοσιολογιώτατον αρχιμανδρίτην Ελισσαίον, ο οποίος με υϊικόν σεβασμό συνεχίζει το έργο του και ο ίδιος εφησυχάζει στο Μετόχι της Ορμύλιας, «ανταναπληρών τα υστερήματα των θλίψεων του Χριστού εν τη σαρκί αυτού, υπέρ του σώματος του Χριστού, ο έστιν η Εκκλησία», με πολλή υπομονή και καρτερία.

Από τον πλούσιον πνευματικόν αμητόν του Γέροντος ελάχιστα κείμενα είδαν το φως της δημοσιότητος κατά τις ημέρες της δράσεώς του, διότι ο ίδιος, έχοντας ως μόνον σκοπό τον καταρτισμό και την οικοδομή των πνευματικών του τέκνων ή του ποιμνίου της Εκκλησίας, απέφευγε ταπεινοφρόνως την έκδοσή τους.

Ο λόγος του Γέροντος Αιμιλιανού χαρακτηρίζεται από την βιωματική προσέγγιση των θεμάτων, την βαθειά ανάλυση των νοημάτων και το πηγαίον της εκφράσεως. Οι κατηχήσεις του αποτελούν πολύτιμη κληρονομιά και παρακαταθήκη για τους μοναχούς του· κρατήρ πεπληρωμένος «οίνου άκρατου», ο οποίος με την επ΄ εσχάτων σιωπή του κατέστη «περικεχρυσωμένος και περιηργυρωμένος», διαφυλάσσεται από τις δύο αδελφότητες ως τιμαλφέστατον κειμήλιο και εκχέεται στην Εκκλησία του Θεού ως διακονία αγάπης.

Την καταγραφή των πολυπληθών κατηχήσεων και ομιλιών του ανέλαβε η γυναικεία αδελφότης του Μετοχίου Όρμυλίας, η οποία και προέβη στην έκδοσή τους το έτος 1995, εγκαινιάζοντας την σειρά «Κατηχήσεις και Λόγοι». Στα πλαίσια της σειράς αυτής έχουν κυκλοφορήσει τέσσερεις τόμοι: Σφραγίς Γνήσια (1995), Ζωή εν Πνεύματι (1998), Αγαλλιασώμεθα τω Κυρίω (1999), Θεία Λατρεία – Προσδοκία και όρασις Θεού (2001). Παράλληλα με την ελληνική έκδοση, οι Κατηχήσεις μεταφράζονται στην γαλλική, αγγλική, ρουμανική, ρωσική και σερβική γλώσσα.

Η δημοσίευση συνόλου του πνευματικού έργου του πολυφθόγγου Πατρός αποτελεί φροντίδα υϊικής αγάπης και αιωνίου ευγνωμοσύνης των τέκνων του, και αναμένεται να καλύψη σε πολλούς τόμους ποικιλία θεμάτων: ομιλίες και κηρύγματα, ερμηνεία ασκητικών Πατέρων (αββά Ησαΐου, Ησυχίου πρεσβυτέρου, Γρηγορίου Σιναΐτου, Μαξίμου του Ομολογητού, οσίου Θαλασσίου, οσίου Θεογνώστου), ερμηνεία μοναστικών κανόνων (Αντωνίου του Μεγάλου, αγίου Αυγουστίνου, αγίου Μακαρίου, αγίου Παχωμίου), μοναχικοί θεσμοί και πρακτική ζωή (μοναχισμός, μοναχικός κανών, η ζωή του μονάχου, σχέσεις Γέροντος και υποτακτικού), ερμηνεία βίων αγίων (οσίου Νείλου του Καλαβρού, οσίου Ρωμύλου), ερμηνείες Βιβλικών, υμνολογικών και θεολογικών κειμένων (ψαλμών, προφητειών, ύμνων, κ.ά.).

Η ηγουμενία του Γέροντος στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας αξιολογείται ήδη ως μία από τις ευλογημένες περιόδους της νεωτέρας ιστορίας της Μονής, για την οποία η ιδία σεμνύνεται, συμπίπτει δέ, θεομητορική προστασία, με την ευρύτερη αθρόα επάνδρωση και ακτινοβολία συνόλου του Αγίου Όρους. Όπως το διατύπωσε όμως ο ίδιος, «η μοναστική αδελφότης του Κοινοβίου, ζώσα με τον ίδιον αυτής ρυθμόν, ζη ουσιαστικώς εν τη Εκκλησία διά την Εκκλησίαν, ως η καρδία η μέλος τι σώματος, και δεν εκτιμάται από την ανάπτυξιν δραστηριότητος αλλά, κυρίως, από την εραστικήν αναζήτησιν του Θεού. Ούτως οι μοναχοί αποβαίνουν θεοειδείς, ελκύοντες και τους άλλους προς την θείαν ζωήν» (Τυπικόν Ιερού Κοινοβίου Ορμυλίας).

Βιογραφικά στοιχεία υπό ιερομονάχου Σεραπίωνος Σιμωνοπετρίτου (+2019)

Πηγή:

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com

http://agioi-oi-kaliteroi-mas-filoi.blogspot.com/2019/05/9.html

ΑΓΙΟΙ, ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΜΑΣ ΦΙΛΟΙ